ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 1

บทที่ 1 บทนำ

“ขอรัชทายาททรงปลอดภัยแข็งแรงในเทศกาลซั่งหยวน”

ดวงจันทร์ลอยเด่นกลางนภา โคมไฟส่องสว่างดุจทิวากาล บนถนนเสียงเครื่องดนตรีบรรเลงดังอึกทึก ขบวนพิธีบวงสรวงของราชวงศ์เคลื่อนผ่านถนนหลวงจูเชวี่ย ฝูงชนถอยหลีกทางแล้วลุกเข่าลง เหลือเพียงเสียงถวายพระพรดังต่อเนื่องเป็นระลอก

รัชศกเทียนโซ่วปีที่สาม คืนเทศกาลซั่งหยวน

ซูลั่วเวยคุกเข่าอยู่ใต้โคมม้าวิ่ง ดวงหนึ่งที่แขวนอยู่บนต้นไม้ใหญ่พลางเงยหน้าขึ้นมอง

ผู้คนคุกเข่าหมอบลงเป็นแถว กระทั่งข้าราชบริพารที่ติดตามก็ได้แต่เดินก้มศีรษะไป แทบไม่มีใครเหลือบตาขึ้นมอง

ธงประจำตัวของฮ่องเต้สีน้ำเงินเข้มปลิวไสวตามแรงลมยามราตรี สายตาของซูลั่วเวยเลื่อนจากโคมม้าวิ่งดวงนั้นข้ามผ่านฝูงชนที่ส่งเสียงดังเซ็งแซ่ไปสบประสานกับรัชทายาทซึ่งนั่งอยู่บนราชรถหยกอย่างสง่าผ่าเผยใจกลางขบวนพอดี

เขาผู้นั้นมีรูปลักษณ์หล่อเหลาเปี่ยมสง่าราศี สวมชุดสีแดงชาดสดใสและพระมาลาหย่วนโหยว บนศีรษะ มือประคองเตากำยานลงยาสีแดงเพลิงเอาไว้ แลดูสูงส่งไร้ที่เปรียบ บนชุดพิธีการบวงสรวงสีแดงชาดมีแสงส่องประกายวาววับจากลายสลักของบุปผาโลหะ เสียงมุกผลึกแก้วกระทบลูกปัดแก้วหลากสีเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงดนตรีพิธีการก้องกังวานไปทั่วถนน

เขามองเห็นนางผ่านข้าราชบริพารที่ถือโคมไฟบดบังอยู่ แรกเริ่มตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

ท่ามกลางฝูงชนที่คุกเข่าหมอบลง มีนางผู้เดียวเท่านั้นที่คุกเข่าหลังตรงเช่นเดิม จ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา

คำสอนของปราชญ์กับคำเตือนของผู้ใหญ่ในครอบครัวดังขึ้นในหู นางรู้ดีว่าตนเองควรก้มศีรษะลงไป พร้อมเปล่งเสียงถวายพระพรขอให้รัชทายาทปลอดภัยแข็งแรงเช่นเดียวกับคนอื่นๆ แต่ในเวลาและสถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ควบคุมความรู้สึกที่อยากจะมองอีกฝ่ายให้นานกว่านี้สักหน่อยไม่ได้

เตากำยานในมือรัชทายาทมีควันหอมลอยฟุ้งขึ้นมา อำพรางใบหน้าของเขาเอาไว้ราวกับเมฆหมอกที่โอบล้อมรอบขุนเขา ชั่วพริบตายามกลุ่มหมอกถูกสายลมยามราตรีพัดจางหายไป จู่ๆ ซูลั่วเวยก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงหน้าอก

นางกุมหน้าอกไว้แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง โคมม้าวิ่งหยุดหมุนไปชั่วขณะ จากนั้นก็หมุนเร็วยิ่งกว่าเดิม

เสียงอึกทึกของฝูงชนข้างหูนางเงียบหายไปอย่างกะทันหัน ตอนได้สติกลับมารัชทายาทที่คล้ายอยู่ห่างไกลถึงยอดเมฆกลับมาอยู่ข้างกาย เขาจับมือนางไว้พาเดินแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนที่คึกคักจอแจ

กลางฝ่ามือสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน ซูลั่วเวยยังคงรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ นางไม่ทันเอ่ยปากก็รู้สึกว่ามีแสงสว่างวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นางหยุดอยู่ข้างแผงที่วางคันฉ่องสำริดเรียงรายเต็มไปหมด จ้องมองภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องอย่างตกตะลึง…เด็กสาวยังคงมีเค้าความอ่อนเยาว์ไร้เดียงสา ตรงจอนผมทัดดอกไม้สีขาวที่ใช้สำหรับยามสวมชุดไว้ทุกข์

มีเสียงแผ่วเบาดังลอยมาจากหอสังเกตการณ์บนกำแพงเมืองที่อยู่ห่างออกไปไกล