ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 1

“เริ่มต้นรัชศกเทียนโซ่ว เฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติ ค่ำคืนเทศกาลซั่งหยวน โอรสสวรรค์ผู้ทรงธรรมพระราชทานงานเลี้ยงแก่ราษฎรสามวัน จัดงานต่อเนื่องตลอดทั้งวันทั้งคืน ร้อยโรคาไม่กล้ำกราย แสดงโคมไฟสว่างไสวครื้นเครง ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ผลเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์!”

นั่นคือเรื่องราวในรัชศกเทียนโซ่วปีที่หนึ่ง เมื่อสามปีก่อนหน้านี้

ในปีนั้นนางอายุถึงวัยปักปิ่น* บิดาเสียชีวิตจากอาการป่วย ขณะอยู่ตรงหน้าเตียง นางได้รับพระราชทานกระบี่โอรสสวรรค์จากฮ่องเต้ ได้รับการแต่งตั้งเป็นชายารัชทายาท รอหลังจากไว้ทุกข์สามปีแล้วจะเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับรัชทายาท

ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งในอุทยาน นางได้หยกห้อยเอวรูปดอกไห่ถังที่รัชทายาทแกะสลักเองกับมือมาเป็นของแทนใจ ตั้งแต่นั้นมาหยกห้อยเอวชิ้นนี้ได้กลายเป็นของรักของหวงที่นางพกติดตัวไว้เสมอ

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหูนาง

“เร็วหน่อย อย่าให้พวกเขาจับกลับไปได้!”

ซูลั่วเวยกับรัชทายาทในชุดคลุมยาวคอกลมสีขาวมุกสิบนิ้วสอดประสาน เดินเลียบริมฝั่งแม่น้ำเปี้ยนเหอไปด้วยกันตลอดทาง เขาซื้อโคมบุปผามาสองดวง เร่งให้นางเขียนความปรารถนาลงไป จากนั้นก็ยกสองมือขึ้นประนมอธิษฐานอย่างจริงจังเลียนแบบบรรดาบุรุษสตรีรอบข้าง

ซูลั่วเวยยื่นมือลงวักน้ำในแม่น้ำเปี้ยนเหอที่เย็นเฉียบคราหนึ่ง ไม่ได้คว้าโคมบุปผาที่ลอยห่างออกไปไกลดวงนั้น เพียงมองดูลายมือตนเองบนโคมซึ่งเขียนเอาไว้ว่า ‘ขอรัชทายาททรงปลอดภัยแข็งแรงในเทศกาลซั่งหยวน’ อย่างเลือนราง

แล้วเขาอธิษฐานว่าอะไรกัน

นางยังไม่ทันมองดูอีกครั้งก็ถูกเขาดึงตัวออกห่างจากริมน้ำกลับมายังถนนหลวงที่คุ้นเคย

ยามนี้ถนนหลวงที่มีเสียงดังเอะอะเมื่อครู่กลับว่างโล่งไร้ผู้คน นางยกชายกระโปรงวิ่งสุดฝีเท้าไปพร้อมกับเขา พอวิ่งไปจนหายใจเหนื่อยหอบก็หยุดชำเลืองมอง บังเอิญเห็นโคมม้าวิ่งที่คุ้นตาดวงหนึ่งบนต้นไม้เก่าแก่ริมถนน

ราวกับสังเกตเห็นสายตานางจับจ้อง โคมม้าวิ่งพลันหยุดชะงักแล้วหมุนเร็วยิ่งกว่าเดิมทันที

ทันใดนั้นคนที่เกาะกุมมือนางไว้ก็เลือนหายไป

ซูลั่วเวยหยุดฝีเท้าด้วยความลังเล พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่านางกำลังนั่งอย่างสงบตรงหน้าโต๊ะ บนโต๊ะมีคันฉ่องสำริดบานหนึ่งตั้งอยู่ ตัวนางในคันฉ่องสวมกระโปรงยาวงดงามดุจดอกท้อบานสะพรั่ง ดูอายุน้อยกว่าก่อนหน้านี้สักหน่อย

ยามนี้ยังคงเป็นคืนเทศกาลซั่งหยวน

หน้าต่างลายฉลุด้านข้างถูกคนผลักเปิด เด็กหนุ่มสวมชุดสีขาวโบกมือให้นาง “นึกไม่ถึงว่าคืนนี้ดอกถานฮวา* สองกระถางที่ข้าปลูกไว้จะบานแล้ว หลังเจ้าไปเข้าห้องเวจก็หนีออกจากงานเลี้ยงเถิด พวกเราไปชมดอกไม้ชมจันทร์กับพวกซูคังและจื่อหลันกัน วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดข้า เสด็จพ่อไม่ทรงตำหนิแน่”

ในที่สุดนางก็แน่ใจว่าตนเองตกอยู่ในห้วงเวลาที่แปลกพิสดารหลากสีสัน ย้อนกลับไปยังคืนเทศกาลซั่งหยวนในอดีตไม่หยุดหย่อน

ตอนอายุสิบสามปี คืนเทศกาลซั่งหยวนมีหิมะตกหนัก ซูลั่วเวยกับเขาร่วมกันก่อเตาดินเผาขนาดเล็กสีแดงในอุทยาน ลองดื่มสุราเหมยโซ่วที่เพิ่งนำเข้ามาถวายในวังหลวง

ตอนอายุสิบสองปี เขานั่งฟังเหล่าขุนนางถวายพระพรในท้องพระโรงทั้งคืน ซูลั่วเวยวางเรียงเทียนสีแดงที่แกะสลักเป็นรูปดอกบัวมากมายเอาไว้ในตำหนักด้านหลัง

ตอนอายุสิบเอ็ดปี พวกเขาผูกผ้าแพรแดงผืนหนึ่งบนต้นไห่ถังต้นใหญ่ที่สุดในวังหลวงด้วยกัน