ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 1

ทันใดนั้นโคมม้าวิ่งก็หมุนวนอย่างรวดเร็วอีกครั้ง พาย้อนกลับไปตอนแรกพบจนได้ ปีนั้นซูลั่วเวยอายุเพียงห้าขวบ พี่ชายที่ร่างสูงกว่านางหนึ่งช่วงศีรษะจับมือนางไว้แล้วเด็ดดอกจื่อเวย ช่อหนึ่งมาทัดผมให้นาง

ขณะนั้นเป็นฤดูใบไม้ผลิ ดอกไห่ถังในอุทยานใกล้ร่วงโรย ส่วนดอกจื่อเวยเพิ่งแย้มบาน

เขาบอกว่าตนเองมีชื่อเล่นว่า ‘อาถัง’

บนต้นไห่ถังแขวนโคมม้าวิ่งที่นางคุ้นตาดวงนั้นไว้ คราวนี้มันหมุนย้อนเปลี่ยนทิศทาง ส่งเสียงดังแล้วหมุนกลับไปที่เดิม

ซูลั่วเวยยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้ารัชทายาท ทันใดนั้นนางก็พบว่าตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ที่เขาเปลี่ยนกลับไปเป็นรัชทายาทผู้สวมชุดสีแดงชาดสดใสผู้นั้นในคืนเทศกาลซั่งหยวนรัชศกเทียนโซ่วปีที่สามอีกแล้ว

นางเพ่งพิศใบหน้านี้อย่างละเอียด กลัวว่าจะพลาดไปแม้เพียงชั่วขณะ ทว่าในหัวใจกลัวรู้สึกปวดแปลบไปทั้งดวง กระทั่งนิ้วมือยังสั่นระริกไปหมด ประหนึ่งเป็นลางสังหรณ์ว่ากำลังจะสูญเสียเขาไป

เขามองตอบนาง จู่ๆ ก็เอ่ยปากถามประโยคหนึ่ง “หยกห้อยเอวที่ข้ามอบให้เจ้าเล่า”

ซูลั่วเวยก้มศีรษะลงอย่างเลื่อนลอย คิดจะคลำหาหยกห้อยเอวชิ้นนั้น แต่ตรงเอวนางกลับว่างเปล่า ไม่รู้ว่านางทำหยกห้อยเอวชิ้นนั้นหายไปเมื่อใด

เมื่อเงยหน้าขึ้นคนที่อยู่เบื้องหน้าก็เลือนหายไปในอากาศธาตุ ราชรถหยกค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไปไกลทีละน้อย นางยืนอยู่บนถนนที่สับสนวุ่นวายเพียงลำพัง อยากแผดเสียงตะโกนว่า ‘อย่าไป’ แต่กลับเหมือนถูกใครบีบคออยู่ก็มิปาน จึงพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“รัชศกเทียนโซ่วปีที่สาม เฉลิมฉลองวันคล้ายวันประสูติ ค่ำคืนเทศกาลซั่งหยวน โอรสสวรรค์ผู้ทรงธรรมพระราชทานงานเลี้ยงแก่ราษฎรสามวัน รัชทายาททำพิธีบวงสรวงใหญ่ที่แม่น้ำเปี้ยนเหอ จัดงานต่อเนื่องตลอดทั้งวันทั้งคืน ร้อยโรคาไม่กล้ำกราย แสดงโคมไฟสว่างไสวครื้นเครง ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล ผลเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์!”

โคมม้าวิ่งร่วงหล่นลงจากต้นไม้ กระแทกพื้นอย่างแรงตรงปลายเท้านาง

บนถนนเกิดเปลวเพลิงลุกโชนสูงเทียมฟ้า เวลาเพียงชั่วพริบตาฝูงชนคลาคล่ำบนถนนก็เดินสวนทางกลับมา เสียงปะทะกันดังสะท้านสะเทือนขึ้นทุกที กลืนกินการเหนี่ยวรั้งด้วยความไม่ยินยอมของนางไป

“รัชทายาทถูกลอบสังหาร สั่งปิดพื้นที่แม่น้ำเปี้ยนเหอ!”

สุดท้ายซูลั่วเวยก็ตามหาเสียงตนเองกลับมาได้ ตะโกนออกมาทั้งน้ำตานองหน้า

“อย่าไป! อย่าไปนะ!”

…อย่างน้อยฉลองเทศกาลซั่งหยวนครั้งนี้กับข้าให้จบก่อนเถิด

นางไม่อาจขยับเขยื้อน ทำได้เพียงพยายามเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

กลางท้องฟ้าที่ว่างเปล่านั้น รัชทายาทหนุ่มยืนอยู่บนแท่นพิธีประดับดอกไม้ที่ใช้สำหรับการบวงสรวงบนแม่น้ำเปี้ยนเหอ เขาส่งยิ้มอย่างสดใสเจิดจ้ามาให้นาง ในดวงตาสีดำสนิทปรากฏภาพสะท้อนของเปลวเพลิง

“ฮองเฮา ฮองเฮาเพคะ…”

ซูลั่วเวยสะดุ้งตื่นกะทันหันจากภาพฝันลวงตานี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

นางข้าหลวงหยิบผ้าเช็ดหน้าซับหยาดเหงื่อบนหน้าผากของนางอย่างเบามือ