ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 1

ฤดูหนาวแสนเย็นยะเยือกใกล้จะผ่านพ้นไป ซูลั่วเวยหันหน้าไปมองสวนต้นไห่ถังที่ไม่เหลืออะไรเว้นแต่กิ่งแห้งๆ นอกหน้าต่าง จึงตระหนักได้อย่างช้าๆ ว่านี่เป็นฤดูหนาวปีที่สามแล้วหลังจากนางขึ้นเป็นฮองเฮา

ครั้งแรกที่นางฝันเช่นนี้เหงื่อมักผุดออกมาจนเปียกชุ่มที่นอน ดังนั้นนางจึงไปวัดซิ่วชิงที่ขึ้นชื่อว่าศักดิ์สิทธิ์ด้วยตนเองเพื่อเขย่าเซียมซีทำนายฝัน จนได้คำทำนายที่ไม่รู้ว่าพูดถึงเรื่องอะไร ทว่าก็ดูแฝงความหมายลึกซึ้งกลับมา

‘ชีวิตคนเราดั่งฝันชั่วครู่ ดั่งดอกไม้ดอกหนึ่ง ฉวยโอกาสยามวสันต์เบ่งบาน สิ้นความรุ่งเรืองก็คืนสู่ความว่างเปล่า ความงามแสนสั้นไม่ยั่งยืน อย่าได้คะนึงหาอดีตเกินไปนัก’

คำทำนายไพเราะงดงามระคนความเศร้าระทมจับใจ

พอพลิกมือกลับเห็นด้านหลังไม้เซียมซีมีลายมือโย้เย้อีกประโยคหนึ่งคล้ายถูกใครเขียนเติมส่งเดช

‘…จันทร์สกาวส่องสว่างคืนวสันต์นานชั่วกาล’

ไม่รู้ว่ามีความหมายอันใด ไม่มีใครสามารถถอดความได้ ซูลั่วเวยจึงเชื่อมั่นตามวิธีคิดของตนเอง ถึงกับนำไม้เซียมซีนี้จากวัดซิ่วชิงกลับวังหลวงและวางบูชาเบื้องหน้าแจกันแก้วในห้องส่วนตัว ถือเสียว่าเป็นคำปลอบโยนแฝงนัยซ่อนเร้น

ซูลั่วเวยเติบโตมากับคำสอนของสำนักหรู ไม่ได้ศรัทธาในพุทธศาสนาแล้วก็ไม่ยกย่องสำนักเต๋า แต่เวลานี้ภายในห้องส่วนตัวกลับเต็มไปด้วยภาพวาดของปรมาจารย์สำนักต่างๆ

สามีของนางเห็นเข้ายังกล่าวสัพยอก นับแต่โบราณมาหรูพุทธเต๋าไม่อาจเดินร่วมทางกันได้ เหตุใดฮองเฮาไม่หลีกเลี่ยงสักนิด ไม่กลัวว่าเหล่าปรมาจารย์จะรู้สึกขัดหูขัดตากันเองบ้างหรือ

ซูลั่วเวยไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้ ริมฝีปากแย้มยิ้มจางๆ ในใจคิดอย่างเย็นชาว่าหากมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์ใดสำแดงฤทธิ์ได้ก็คงไม่ทำให้โลกมนุษย์ตกต่ำอยู่ในสภาพนี้เป็นแน่

ในเมื่อเทพหรือพระไม่อาจคุ้มครองคน ย่อมไม่มีทางตำหนิที่นางไม่เคารพแน่นอน

“ฮองเฮา ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วเพคะ”

มีคนเปิดม่านเดินเข้ามาในโลกใบเล็กๆ ที่มีกลิ่นกำยานลอยอ้อยอิ่งและเต็มไปด้วยบรรยากาศยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม

ซูลั่วเวยหันกลับไปอย่างช้าๆ ชั่วขณะที่มองเห็นใบหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ภาพฝันลวงตาทั้งหมดของเด็กสาวก็แตกสลายหายไปในอากาศราวกับฟองของฝักเจ้าเจี่ยว** หลังจากกลุ่มควันหอมอบอวลจางหายไปก็เผยให้เห็นใบหน้าของบุรุษหนุ่มที่คล้ายกับรัชทายาทในความฝันอยู่หลายส่วน แต่ก็มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝันแล้ว จึงประสานมือทำความเคารพเต็มพิธีการอย่างเคร่งขรึม

อีกฝ่ายรีบยื่นมือมาประคองท่อนแขนเรียวเล็กพลางบอกให้นางลุกขึ้น เขาสวมชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มที่มีลายเนื้อผ้าเป็นประกายดุจผ้าต่วน ตรงปลายแขนเสื้อเห็นสีแดงสดโผล่ออกมาเล็กน้อย