ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 1

นางจ้องมองเขา เขาคือโอรสสวรรค์หนุ่มผู้หล่อเหลาสง่างามในช่วงวัยรุ่งโรจน์

ส่วนคนในความฝันของนางกลับหลับใหลอยู่ในความมืดชั่วนิรันดร์ กลายเป็นขี้เถ้ากำมือหนึ่งที่มอดดับและปลิวหายไปหมดแล้ว

โลกมนุษย์ช่างน่าขันเสียนี่กระไร

“พี่หญิง อาการป่วยของท่านเพิ่งดีขึ้นไม่นาน การตรวจราชการทางเหนือยุ่งยากซับซ้อน ท่านไม่ต้องร่วมทางไปด้วยแล้ว พักรักษาตัวให้สบายเถิด เอาไว้เรากลับมาแล้วจะให้ท่านเป็นคนจัดงานเลี้ยงฉลองรับวสันต์”

ซูลั่วเวยฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกโศกเศร้าท่วมท้นที่มีลงไป ได้แต่คำขานรับอย่างนุ่มนวล “เพคะ”

หลังฮ่องเต้จากไปแล้ว ซูลั่วเวยก็อุ้มพิณกู่ฉินมาบรรเลงลำนำ ‘เจียงเสินจื่อ’ ตรงหน้าภาพวาดของเหล่าปรมาจารย์

“…มิรู้นกยางเปียคู่หนึ่งบินมาจากหนใด คล้ายมีใจชื่นชมความงาม พลันแว่วเสียงพิณกู่เจิง แสนโศกาจากกลางนที ฟังดูเปี่ยมความทุกข์ระทม หมายส่งให้ผู้ใดฟัง เฝ้ารอลำนำจบออกเสาะหา ตัวคนลาลับหาย เหลือเพียงยอดคีรีเขียวชอุ่มละลานตา”

ระหว่างที่สายพิณถูกดีดบรรเลง ยามนางหลับตาลงกลับนึกถึงภาพโคมม้าวิ่งที่ร่วงหล่นลงพื้นดวงนั้น

“บนสรวงสวรรค์บุปผาน้อยนัก ถึงยามวสันต์ลมฝนกระหน่ำ ดวงพักตร์เจ้าไปอยู่ที่ใดแล้ว พัดพาห้วงฝันสู่ขุนเขาธารา”

บนโคมม้าวิ่งเป็นสีขาวโพลน เทียนสีแดงด้านในก็หักไปหลายช่วง บนเนื้อผ้าไหมว่างโล่งจู่ๆ กลับปรากฏบุปผาผลิบานทีละกลีบ มีทั้งสีชมพูและสีขาว ล้วนเป็นดอกไห่ถัง

เสียงดาบกระบี่ดุจขวดโลหะเงินถูกทุบแตกทำลายความเงียบสงบ จากนั้นก็มีเลือดสดแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ดอกไห่ถังดอกนั้นเปื้อนเลือดชุ่มโชก จมดิ่งลงสู่แอ่งสีแดงหม่นมัว ดับสูญไปชั่วกาลท่ามกลางความมืดมิด

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 29 ก.ย. 69