ทดลองอ่าน ข้ามเวลามาเป็นแพทย์ทหารหญิง บทที่ 8

“พี่สี่ ไม่เป็นไรนะครับ”

หวังถิงจือวิ่งตะบึงกลับมายอบตัวลงข้างๆ เขาอย่างขวัญหาย

“สบายใจได้ ฉันไม่เป็นไร” ท่านสี่ลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นที่ติดอยู่ตามเสื้อกับกางเกงสีขาว

ด้านเป้าจื่อรีบเข้าไปดูมือปืนแล้วกลับมารายงาน “ตายสนิทครับ”

ท่านสี่พยักหน้า “ข้างบนหมดเรื่องแล้ว คุณลงไปสำรวจดูว่ายังมีพวกเดียวกับมือปืนอยู่อีกไหม”

หลังจากเป้าจื่อพาคนไปข้างล่าง หวังถิงจือจ้องมองมือปืนที่นอนจมกองเลือดอยู่คนนั้นด้วยสีหน้าเลื่อนลอยอยู่บ้าง

จู่ๆ เขาก็หันหน้าขวับราวกับแจ่มแจ้งในบัดดล “ผมรู้แล้ว เป้าหมายของคนกลุ่มนี้คือพี่สี่ครับ ตอนแรกจงใจยิงปืนมาทางผม จริงๆ แล้วมีจุดประสงค์จะล่อพี่สี่ออกมา”

ท่านสี่หยักยิ้ม “เข้าไปก่อนเถอะ เผื่อยังมีพวกของคนร้ายอีก”

นี่เท่ากับยอมรับโดยปริยายแล้ว

หวังถิงจือไม่ไป เขาหันหลังเดินไปตรงหน้ามือปืนที่ตายแล้วคนนั้น หยิบปืนขึ้นยิงใส่ร่างบนพื้นซ้ำๆ เป็นการระบายแค้นจนลูกกระสุนหมดเกลี้ยง

“พี่สี่ ใครเป็นคนลงมือกับพี่! พี่บอกผม ผมจะแหวกท้องลากไส้มันออกมาให้ได้!” เขาเดินกลับมาพูดเน้นเสียงทีละคำลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววเหี้ยมเกรียม

ท่านสี่คลายยิ้มตบไหล่เขา บอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ถิงจือ เข้าไปเถอะ”

หวังถิงจือดูจะไม่เต็มใจนัก แต่ยังทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายก้าวเข้าห้องไป

ซูเสวี่ยจื้อยังแอบมองอยู่หลังประตูข้างบันได เห็นท่านสี่บอกให้คุณชายหวังกลับไปแล้วทำท่าคล้ายฉุกคิดอะไรขึ้นได้ เขาหันหน้ามองซ้ายทีขวาทีอย่างรวดเร็ว

เธอโผล่ออกมาทันทีโดยไม่หยุดคิด คลี่ยิ้มด้วยจิตใจผ่อนคลายเหมือนคนรอดตายมาได้พร้อมกับโบกมือให้เขาเป็นเชิงว่าตนเองไม่เป็นไร

ถึงแม้จะโดนทิ้งกลางคัน แต่เธอเข้าใจได้

ในสถานการณ์แบบนั้นหากเปลี่ยนเป็นเธอก็คงทำแบบเดียวกัน

ไม่ใช่ญาติใช่มิตร เขาไม่ได้มีหน้าที่ต้องดูแลเธอสักหน่อย ตอนเขาเข้ามาพาเธอหนีก็ถือว่ามีน้ำใจไม่เลวแล้ว

เธอโบกมือบอกว่าปลอดภัยแล้วอย่างยิ้มแย้ม แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบสนองใดๆ พอมองเห็นแวบหนึ่งว่าตนกระโดดพรวดออกมาจากหลังประตูก็หันหน้ากลับทันที แล้วสาวเท้าเดินไปตรงราวรั้วริมดาดฟ้าเรือชั้นบน

เขาน่าจะอยากสำรวจดูข้างล่าง

ซูเสวี่ยจื้อเก้อกระดากทันใด รอยยิ้มกับมือที่ยังโบกไปมาข้างนั้นนิ่งค้างกลางอากาศ เธอชะงักไปประเดี๋ยวหนึ่งแล้วหุบยิ้ม ลดมือลงข้างลำตัวตามเดิมด้วยท่าทางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จริงสิ ยังไม่ได้ขอบคุณหัวหน้าสามของสมาคมชาวน้ำแซ่หวังคนนั้นด้วยตนเองเลย เขาเป็นคนเสี่ยงอันตรายช่วยพาออกมา

เธอนึกในใจแล้วหมุนตัวไป

ในเวลานี้เองเสียงยิงปืนติดต่อกันหลายนัดได้ดังมาจากทางท้ายเรือด้านล่างอีกครั้ง