ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

องครักษ์ประคองเขาให้ลุกนั่ง แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนใบหน้าของเขา ทำให้หรูเสี่ยวนันได้เห็นหน้าตาของเขาอย่างชัดเจน

ดวงตาที่เหมือนหยกสีเลือดเมื่อครู่ค่อยๆ จางลง กลับมากระจ่างใสดังเดิม ดวงตาที่ตาขาวตาดำแยกชัดเจนจ้องนางไม่กะพริบ

“เจ้าตัวเล็กนี่…ดูเหมือนจะระงับการกำเริบของพิษกู่ของข้าได้”

“หา?!” เสวียนอวี้ยกมือหนึ่งขึ้นกุมหลังหัวพลางเอ่ย “นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกันขอรับ”

แท้จริงแล้วในใจชิงโม่เหยียนก็ไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้ เขาค่อยๆ คลายมือจากชะมดเช็ด

เมื่อหรูเสี่ยวนันหลุดจากการควบคุมของอีกฝ่ายแล้วก็ถอยหลังไปทันที นางเพิ่งถอยหลังได้สองก้าวก็เห็นชายผู้นั้นร่างอ่อนพับ ล้มลงบนพื้นทันที

ไม่ใช่กระมัง…หรือนี่จะเป็นพิษกู่กำเริบอะไรที่พวกเขาพูดเมื่อครู่

หรูเสี่ยวนันเบิกดวงตาสีเขียวสดใส จ้องชายหนุ่มที่ล้มลงบนพื้นด้วยความตกใจกลัว

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน หรือว่าเพราะเป็นสัตว์หายาก ดังนั้นจึงมีประโยชน์เช่นนี้

ยามนี้เองเขายื่นมือมาที่นางเหมือนคิดจะจับนางไว้ในมืออีกครั้ง

หรูเสี่ยวนันถอยหลังไปอีกคราในทันใด กว่าจะหลุดออกมาได้ไม่ง่าย นางไม่โง่งมกลับไปให้ถูกคนจับอีกครั้งหรอก

“ซื่อจื่อ จะให้ข้าจับมันหรือไม่ขอรับ” องครักษ์พูดอย่างร้อนใจ ขณะเดียวกันก็ชักกระบี่เหน็บเอวออกมา

หรูเสี่ยวนันหมุนตัวปีนขึ้นต้นไม้ที่อยู่บริเวณนั้น ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวแหลมเล็กใส่องครักษ์ผู้นั้น

นางรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาไม่ใช่คนดีอะไร ในสามสิบหกกลยุทธ์ การหนีนับเป็นสุดยอดกลยุทธ์อันดับหนึ่ง

หรูเสี่ยวนันหมุนตัวเตรียมจะหนีไป ทันใดนั้นก็เห็นเงาร่างสีขาวขยับออกมาจากบนต้นไม้ ทำให้นางตกใจขาอ่อนไปทันที

เตียวขาวตัวนั้นยังรอข้าอยู่?!

ชั่วขณะที่หรูเสี่ยวนันเห็นเตียวขาว บริเวณขาและน่องของนางก็แข็งเกร็งในทันที

ในเวลาเดียวกันพลันมีเสียงดังอื้ออึงลอยมาจากที่ไม่ใกล้ไม่ไกล เห็นได้ชัดว่าทหารที่ค้นหานางกำลังจะมาถึงแล้ว

ภยันตรายดักหน้าดักหลังไร้ซึ่งทางหนี หรูเสี่ยวนันยกสองเท้าหน้าขึ้นกุมหัว นางรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาแล้ว

แม้จะไม่มีอันตรายเหล่านี้ตรงหน้า บาดแผลที่ถูกเตียวขาวกัดบนตัวนางก็เพียงพอจะทำให้นางตายได้ นี่ยังไม่รู้ว่าจะถูกสัตว์ตัวนี้ถ่ายทอดโรคประเภทเดียวกับพิษสุนัขบ้ามาให้ด้วยหรือไม่…

หลังจากเปรียบเทียบคุณและโทษในเวลาอันสั้นแล้ว นางก็ตัดสินใจทำเรื่องเด็ดเดี่ยวและอาจตายได้ออกมา นั่นก็คือนางกระโดดลงจากต้นไม้ รีบเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่ล้มอยู่บนพื้นทันที

เขามองมาที่นางพอดี ในดวงตาฉายสีเลือดขึ้นอีกครา

หรูเสี่ยวนันหัวใจเต้นรัว ดวงตาประหลาดเหลือเกิน เขาจะไม่กินนางจริงหรือ

องครักษ์ข้างกายกำลังคิดจะยื่นมือไปจับนาง เขากลับพ่นสองคำออกมาอย่างยากลำบากว่า “หยุดนะ…”

องครักษ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังคงทำตามคำสั่ง