ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

หรูเสี่ยวนันใจกล้าขยับเข้าไป วางเท้าไว้บนตัวเขา

ลมกลางคืนพัดมาวูบหนึ่ง ชิงโม่เหยียนได้กลิ่นชะมดเช็ดจางๆ พิษกู่ที่ออกฤทธิ์กลางทรวงอกเขาเมื่อครู่สงบลงในพริบตา เหมือนกับตอนที่มันกำเริบขึ้นอย่างฉับพลันห่างกันทุกสิบคืน มันหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนว่าไม่เคยมีพิษนี้อยู่เลย

ชิงโม่เหยียนผ่อนลมหายใจยาว สีเลือดในดวงตาจางหายไปอีกครั้ง

จริงดังที่คิดไว้ การคาดเดาของเขาถูกต้อง เจ้าตัวเล็กนี้สามารถระงับพิษกู่ในตัวของเขาได้ ยามนี้มันดูระวังตัวมาก เหมือนจะไม่เชื่อใจเขาอย่างยิ่ง

ชิงโม่เหยียนขยับมือช้าๆ จับชะมดเช็ดตัวนั้นเอาไว้อย่างแผ่วเบา

ครั้งนี้เจ้าตัวเล็กไม่ขยับหลบ แม้ว่าจะเกร็งไปทั้งตัวเหมือนตื่นกลัวมาก แต่มันก็ไม่คิดจะวิ่งหนีเขาอีก

ชิงโม่เหยียนจับมันมาวางไว้ในมือ เจ้าก้อนกลมเล็กขนฟูมีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือเขาเท่านั้น ดูไปแล้วน่าจะเป็นเพียงแค่ ‘ลูกสัตว์’ ดวงตากลมสีเขียวใสเบิกโต กำลังมองเขาอยู่

“ท่าทางดูโง่ๆ” ชิงโม่เหยียนพูดบ่น

ท่านสิโง่ ท่านโง่ทั้งตระกูลเลย!

หรูเสี่ยวนันอยากจะข่วนหน้าเขาสักรอยเสียเหลือเกิน

อย่างนางเรียกว่า ‘น่ารัก’ ต่างหาก

องครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ เบิกตาโตอ้าปากค้าง “ซื่อจื่อ…นี่ท่าน…ท่านไม่เป็นอะไรแล้วหรือขอรับ”

“อืม พวกเรากลับกันเถอะ” ชิงโม่เหยียนอุ้มชะมดเช็ดไว้ในอ้อมอกแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในเขตลานล่าสัตว์

“นั่นใครน่ะ! หยุดนะ!” ด้านหน้ามีเสียงทหารเอ่ยถามขึ้น

ชิงโม่เหยียนกำลังจะตอบ ก็รู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กในอ้อมอกเตะขาหลังวุ่น พอเขาก้มหน้าลงมองดูก็เห็นชะมดเช็ดตัวนั้นพยายามจะมุดอ้อมอกเขา มันแหวกเสื้อนอกของเขาแล้วมุดเข้าไปในเสื้อตัวกลาง…

กรงเล็บแหลมเล็กวาดผ่านร่างกายของเขา พูดไม่ถูกว่าเจ็บหรือจั๊กจี้

ชิงโม่เหยียนยื่นมือไปเตรียมจะจับมันออกมา แต่มันกลับมุดเข้าไปลึกขึ้นและผลุบหายเข้าไปในเสื้อตัวกลางของเขาทั้งตัว

ในตอนนี้เองเบื้องหน้าเขาปรากฏคนหลายสิบคน แต่ละคนถือคบไฟ “ใครน่ะ!”

ชิงโม่เหยียนไม่ได้ตอบ เสวียนอวี้จึงตะคอกเสียงเข้มกลับไปแทน “บังอาจ! รองตุลาการศาลต้าหลี่อยู่ที่นี่ อย่าเสียมารยาท!”

เหล่าทหารตกตะลึงพลางก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าอะไรคือ ‘รองตุลาการศาลต้าหลี่’ แต่ชุดขุนนางที่อยู่บนร่างอีกฝ่ายนั้นพวกเขาล้วนรู้จักดี

เสื้อคลุมลายนกกระเรียนดั้นเมฆปักด้วยเส้นไหมสีเหลือง เขียว แดง และม่วง เอวประดับหยกแก้ว…นั่นคือเครื่องแต่งกายของขุนนางขั้นสี่

เหล่าทหารค่อยๆ เปิดทาง สีหน้าของชิงโม่เหยียนเย็นชายิ่ง ก้าวเดินนำเสวียนอวี้ไปยังเขตลานล่าสัตว์อย่างไม่เร็วไม่ช้า