ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 80-81

บทที่ 80

ฉินจ้าวได้ยินแล้วประสานมือคำนับกล่าวว่า “ใครบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงอันโด่งดังของอาจารย์มู่เฟิง ขณะนี้ขบวนเดินทางผ่านเหยี่ยนโจว ข้าย่อมต้องมาดูแลให้ดีๆ”

สองคนโอภาปราศรัยกันที่นอกรถ เจียงซิ่วรุ่นได้ยินอย่างชัดเจน

อันที่จริงว่ากันตามหลัก ขบวนเดินทางไม่ควรผ่านมาเหยี่ยนโจว ดูเหมือนในหมู่สหายที่มาด้วยกันมีอยู่คนหนึ่งบอกกับอาจารย์มู่เฟิงว่าเขตเหยี่ยนโจวอุดมไปด้วยอ้อย ทิวทัศน์ก็งดงามยิ่ง มีโอกาสผ่านทางแล้วไม่ไปก็น่าเสียดายนัก อาจารย์มู่เฟิงถึงได้สั่งคนอ้อมทางเล็กน้อยมาที่เหยี่ยนโจวเช่นนี้

ในเมื่อเจ้าเมืองเหยี่ยนโจวมาแล้ว อาจารย์มู่เฟิงย่อมไม่เหมาะที่จะปฏิเสธการต้อนรับและที่พักของคนอื่นเขาอย่างแข็งขืน ดังนั้นตกค่ำจึงค้างแรมที่จุดพักม้าซึ่งฉินจ้าวจัดเตรียมไว้ให้

ตอนที่ทุกคนลงจากรถม้า ฉินจ้าวก็ไม่มองเจียงซิ่วรุ่นเลยแม้แต่น้อย นี่ก็ตรงกับความต้องการของนางพอดี

เห็นทีการที่อาชีพการงานตกต่ำกะทันหัน ในที่สุดก็ทำให้ฉินจ้าวได้สติตื่น ไม่ไล่ติดตามเงาจันทร์ในน้ำบุปผาในคันฉ่องที่ไม่มีทางได้มาอีกต่อไปแล้ว

เพราะว่าคนมาพักในจุดพักม้าไม่มาก อาจารย์กับสหายร่วมสำนักศึกษาจึงยึดครองเรือนด้านหลังไปจนเต็มหมด

ล่วงเข้าสู่ยามดึก เจียงซิ่วรุ่นมองดูบ่าวรับใช้ที่จัดวางกำลังป้องกันทั้งภายในภายนอก แล้วก็มองดูไป๋เฉี่ยนที่นอนหลับอยู่ข้างเตียงตนเองอีกคราหนึ่ง ในใจก็มีความกล้าขึ้นแล้ว

ถึงแม้จะมาถึงเขตพื้นที่ของฉินจ้าวแล้ว แต่นางไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นในห้องของตนเองอย่างกะทันหันแบบในชาติก่อน ไม่ว่าอย่างไรในชาตินี้นางก็ไม่ใช่หญิงซักเสื้อผ้าที่อ่อนแอโดนรังแกของหน่วยซักผ้าแล้ว หากฉินจ้าวคิดจะทำเรื่องผิดทำนองคลองธรรมก็ต้องชั่งน้ำหนักให้ดีๆ เช่นกัน

แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ตลอดทั้งคืนนี้นางก็นอนหลับไม่ค่อยดีเท่าใดนัก

เมื่อถึงเช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น ทุกคนก็พากันลุกจากเตียงล้างหน้าบ้วนปาก

เมื่อวานหลังจากอาจารย์มู่เฟิงสอบถามฉินจ้าว ก็รู้ว่าเขาเฟิ่งไถของท้องถิ่นนี้มีทิวทัศน์งดงาม จึงเตรียมพาศิษย์ในสำนักไปท่องเที่ยวสักคราหนึ่ง หลังจากนั้นค่อยไปจากเหยี่ยนโจวเดินทางต่อไป

แต่ก็มีศิษย์ที่ไม่ชอบปีนเขาด้วยเช่นกัน ซึ่งเจียงซิ่วรุ่นก็คือหนึ่งในนั้น

ทิวทัศน์ของเขาลูกนั้นต่อให้งดงามเพียงใดก็ไม่อาจทนต่อความเหน็ดเหนื่อยจนเหงื่อเหม็นๆ ไหลหยดในตอนสุดท้ายได้ ระหว่างทางไม่สะดวกอาบน้ำ เจียงซิ่วรุ่นจึงเคลื่อนไหวให้น้อยถึงจะรักษาความสดชื่นผ่อนคลายของร่างกายได้

ดังนั้นหลังจากคนส่วนใหญ่ตามอาจารย์มู่เฟิงไปขึ้นเขา เจียงซิ่วรุ่นก็อยู่ที่เชิงเขาดื่มน้ำชากินผลไม้ในศาลารับลมที่สร้างขึ้น ฟังเสียงนกร้องที่ดังมาจากรอบด้านแล้วก็ค่อนข้างปลอดโปร่งอารมณ์อยู่เหมือนกัน

ไม่นานนักฉินจ้าวก็สั่งคนให้นำอ้อยมาหนึ่งคันรถม้า

ดูท่าเขาคงได้ยินว่าอาจารย์มู่เฟิงชอบกินอ้อย จึงตั้งใจส่งมาหนึ่งคันรถเป็นพิเศษ