บทที่ 1
‘ถึง…น้องชายที่ข้าไว้ใจและให้ความสำคัญที่สุด ข้าเขียนจดหมายหาเจ้าสองฉบับติดต่อกันเช่นนี้ เจ้าจะรู้สึกแปลกใจหรือไม่หนอ
ข้าอุตส่าห์เจียดเวลาจากภารกิจอันยุ่งเหยิงมาเขียนจดหมายหาเจ้า หาได้มีเจตนาอื่นใด นอกจากเพราะพักนี้คิดถึงเจ้าอย่างสุดจิต แม้ว่า…เราจะไม่เคยพบหน้ากันก็ตามที
ข้ายังจำได้ดีว่าเรารู้จักกันได้อย่างไร ก็ตอนนั้น…เอ่อ ช่างเถิด มีแต่คนแก่เท่านั้นที่จะหวนระลึกถึงอดีต เข้าเรื่องเลยดีกว่า เราสองคนแม้นไม่เคยพบหน้า ไม่เคยพูดจา ยิ่งแน่นอนว่าไม่อาจนับเป็นเพื่อนตาย…เพราะเวลาที่ข้ามีภัย ข้าก็ไม่หวังว่าเจ้าจะปรากฏกายต่อหน้าข้า ส่วนข้านั้นก็ไม่ได้ผูกพันกับเจ้าถึงขนาดจะยินดีรับหอกรับดาบแทนกันได้ แต่กระนั้น ถิ่งจือน้องรัก ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายหาเจ้าอยู่ดี โปรดอย่าคิดที่จะเขียนตอบสหายผู้พี่ของเจ้า เฉพาะในยามเบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำเท่านั้น เพราะนั่นแสดงว่าเจ้าแล้งน้ำใจยิ่ง หวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจ
เพราะฉะนั้น รีบๆ เขียนตอบมาเถิด อย่างเร่งด่วนเลยได้โปรด
หากแม้นเจ้าจะกำลังป่วยหนัก หรือกำลังเข้าห้องส้วม หรือกำลังเที่ยวหอคณิกา เจ้าก็ต้องเขียนตอบข้านะ! ข้ารู้ว่าเจ้ายากจน ไม่มีเงินซื้อกระดาษ ถ้าเช่นนั้นก็กลับด้านเขียนตอบมาในจดหมายข้าได้ ข้าเขียนกี่แผ่น เจ้าก็ต้องเขียนเท่านั้นแผ่น เพื่อความยุติธรรม
จริงด้วยสิ เพลานี้ข้าพำนักอยู่ในคฤหาสน์สกุลกง ถนนตงหนาน ตำบลสี่เฝิง โปรดอย่าคลางแคลงว่าเหตุใดที่อยู่ยังเหมือนจดหมายคราวก่อน นั่นก็เพราะข้ายังไม่ได้ไปที่ไหนเลยน่ะสิ!
เจ้าคงแปลกใจว่าเหตุใดบุรุษผู้ร่อนเร่ พเนจรไปทั่วหล้าอย่างข้า ถึงได้ติดอยู่กับคฤหาสน์สกุลกงเสียนานเน หามิได้ ข้าไม่ได้ติดใจจนไม่อยากย้ายออก ข้าก็แค่…เกรงใจเจ้าของบ้านเฉยๆ
ข้ารู้ดีว่าเจ้าคงจะสิงสถิตอยู่ใน ‘สำนักส่งสารหยางหลิ่ว’ ของเจ้าจนชั่วชีวิต และคงไม่ได้พบเจอเรื่องราวในโลกสักเท่าใด มิต้องพูดถึงความหมายที่แท้จริงของมิตรแท้ ข้าในฐานะพี่ชายผู้กว้างขวาง รู้จักคนไปทั่ว ย่อมมีมิตรแท้แลเพื่อนตายอยู่ทั่วหล้า ใครๆ เมื่อได้เห็นข้า ต่างพากันติดแจ เกาะขาข้าไม่มีทีท่าจะปล่อย เรียกร้องเหลือเกินให้ข้าพำนักอยู่ที่บ้านสักหลายวัน…เฮ้อ ข้าเป็นคนง่ายๆ ปฏิเสธใครไม่เป็นอยู่แล้ว ซ้ำอยู่ที่นี่ วันๆ ได้กินแต่อาหารเลิศรส ทั้งสัตว์บกสัตว์ทะเล อิ่มหมีพีมันไปด้วยเป๋าฮื้อและกุ้งมังกร กินบ่อยเสียจนข้าเบื่อหน่าย
เลิกพล่ามดีกว่า ดูท่าแล้วข้าคงต้องพักที่คฤหาสน์สกุลกงอีกนานโข ต่อให้เจ้าไม่ว่าง ก็ต้องตอบจดหมายข้านะ ทางที่ดีเขียนมาทุกวันเลย มิเช่นนั้นข้าจะไปทลายสำนักส่งสารหยางหลิ่ว ให้เจ้าตกงานเลยคอยดู!
สือเอ๋อร์
ผู้เจียดเวลาเขียนขณะชีวิตกำลังยุ่งวุ่นวายมาก’
