ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 3 – บทที่ 4

“อย่าโกรธเลย โกรธแล้วไฟโทสะย่อมจู่โจมจิตใจ ไม่ดีต่อตับ หัวใจกับตับของเจ้าไม่ดีเอามากๆ อยู่แล้ว เจ้าต้องปล่อยให้พวกมันได้พักถึงจะถูก” เขาพูดพลางทางหนึ่งเก็บเสื้อผ้าสกปรกพวกนั้น ทางหนึ่งหันกลับไปมองนาง “อ้อ เจ้าวางใจเถอะ ของพวกนี้ข้าจะให้คนใส่ลงในไห ใช้ดินเหนียวผนึกให้แน่นหนา ส่งออกไปไกลนับร้อยลี้และเผาทิ้ง ย่อมไม่มีใครรู้ว่าเจ้าอยู่ที่ใด”

คำพูดของเขามิอาจทำให้นางสบายใจได้

ซ่งอิ้งเทียนเดินกลับมาข้างเตียงเวลานี้ นางสะดุ้งในใจ พยายามจ้องตาเขาหมายจะสะกดจิต ล่อหลอกให้เขาปล่อยนางไป แต่ชายผู้นั้นกลับไม่มองนาง เพียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างนางและปล่อยม่านโปร่งลง

“ฟ้าใกล้สว่างแล้ว ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วดีกว่า แม่นาง เจ้าพักผ่อนเถอะ”

ม่านโปร่งทิ้งตัวลงมา นางมองเห็นหน้าเขาไม่ชัด แต่นางได้ยิน น้ำเสียงนั้นเจือแววหัวเราะ

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็หมุนตัว เปิดประตูจากไป

ประตูปิดลงแล้ว หัวใจของนางยังคงเต้น เต้นอย่างบ้าคลั่ง เพราะความตระหนกและเพราะความหวาดกลัว

นางไม่ชอบสภาพเช่นนี้ของตัวเองเลยสักนิด เกลียดตัวเองที่นอนอ่อนปวกเปียกอยู่ตรงนี้ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เหมือนปลาบนเขียงที่คนสามารถเชือดได้ทุกเมื่อ…

สายลมฤดูใบไม้ร่วงยังคงพัดเข้ามาจากรอยแยกของหน้าต่างเล็กน้อย นางเห็นท้องฟ้าค่อยๆ สว่าง

นางไม่กล้าหลับตา ไม่กล้าผ่อนคลาย เอาแต่พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการควบคุมของเข็มเงินบนร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พยายามอยู่นานกลับทำได้เพียงขยับนิ้วมือเท่านั้น

ชายสมควรตายนั่นไม่รู้ไปที่ใดแล้ว ในโรงเตี๊ยมเริ่มมีเสียงฝีเท้า เสียงตักน้ำ เสียงทักทาย เสียงพูดคุย

ความตระหนกและความลนลานถั่งโถมเข้ามาอย่างมิอาจควบคุม

ปีศาจล้วนชอบแฝงตัวอยู่ในกลุ่มมนุษย์ ผู้ใดจะไปรู้ว่าพ่อค้าในโรงเตี๊ยมแห่งนี้เป็นปีศาจหรือไม่ จะได้กลิ่นนางในชั่วอึดใจต่อมาหรือไม่ จะรู้ว่านางอยู่ที่นี่หรือไม่

นางต้องเคลื่อนไหว ต้องไปจากที่นี่…

เดิมทีนางสามารถเคลื่อนย้ายวัตถุกลางอากาศได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้นางบาดเจ็บสาหัสเกินไป อยากชูนิ้วมือขึ้นมายังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเพ่งสมาธิเคลื่อนย้ายสิ่งของ นางใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีทำให้เข็มเงินที่ปักอยู่บนหลังสั่นและขยับ นางลองดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดพวกมันก็ขยับขึ้นไปข้างบนทีละนิด

เหงื่อซึมออกมาจากผิวกาย ทำให้ผ้าห่มเปียกชุ่ม

ในที่สุดนางก็ขยับนิ้วได้ แต่ประตูกลับเปิดออกเวลานี้ เงาร่างสายหนึ่งเดินเข้ามา มองผ่านม่านโปร่งนางเห็นไม่ชัด ความตระหนกกลัวจึงพลันเกาะกุมจิตใจ กลัวว่าผู้มาจะไม่ใช่คน แต่เป็นปีศาจ…

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 ม.ค. 64