ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 5

บทที่ 5

เสิ่นหุยไร้ท่าทีตอบสนอง นางมองเผยไหวกวงอย่างตกตะลึง ยังคิดว่าตนเองฟังผิดไป

“ไม่รบกวนจั่งอิ้นแล้ว” ปากของนางตอบสนองก่อนสมองของนางหนึ่งก้าว

“คนที่กระหม่อมเคยปรนนิบัติคืออดีตฮ่องเต้ หรือฮองเฮาคิดว่ากระหม่อมที่เคยปรนนิบัติแม้แต่อดีตฮ่องเต้จะปรนนิบัติพระองค์ไม่ได้”

“ไม่ๆ…”

เสิ่นหุยส่ายหน้า ใบหน้าเล็กซีดขาว ยามนางตื่นเต้นหวาดกลัวใบหน้าจะซีดขาวง่ายมาก ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ทำให้เผยไหวกวงแปลกใจเล็กน้อย เด็กสาวผู้นี้ช่างตื่นตระหนกเกินไปแล้ว

นี่เพิ่ง…เริ่มต้นเท่านั้น

“คืนนี้ข้าไม่อาบน้ำแล้ว”

“ลืมไปว่าฮองเฮายังมีระดู ไม่สะดวกจะนั่งสรงน้ำ” เผยไหวกวงเอ่ยเสียงเรียบ “แต่คราบเลือดต้องเช็ดล้างให้สะอาดจึงจะบรรทมสบาย”

เสิ่นหุยมองเผยไหวกวงอย่างตื่นตกใจ ดวงตารูปจันทร์เสี้ยวแต่เดิมเบิกโต ริมฝีปากแดงก็เผยอเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันเล็กขาวสะอาด ใบหน้าเล็กขาวซีดของนางแต่เดิมก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับเปลี่ยนหน้า แทบจะมีเลือดหยดออกมาอยู่แล้ว

เผยไหวกวงมองนางด้วยสายตาเย็นชา เห็นปลายนิ้วสั่นเทาของนางที่วางอยู่บนพนักแขนเก้าอี้กลม เขาอยากรอดูว่าอีกนานเท่าใดฮองเฮาน้อยผู้นี้จึงจะร้องไห้ออกมา

“เช่นนั้นก็…รบกวนจั่งอิ้นแล้ว”

เผยไหวกวงมองนางอย่างแปลกใจอยู่บ้าง ฮองเฮาน้อยบังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์ พยายามซ่อนความสั่นเล็กน้อยในเสียงพูดเอาไว้

เสิ่นหุยลุกขึ้นเดินไปยังห้องอาบน้ำทางทิศตะวันตก

เมื่อไปถึงห้องอาบน้ำ เฉินเยวี่ยก็เข้ามากระซิบข้างหู “จั่งอิ้นไม่ได้ตามมาเพคะ”

เสิ่นหุยโล่งใจอย่างยิ่ง เขาหลอกให้นางกลัวจริงดังคาด

แต่ว่าเสิ่นหุยก็ไม่กล้าเดิมพันว่าเผยไหวกวงจะบุกเข้ามาหรือไม่ ทำได้เพียงทำอะไรให้เร็วสักนิด ตั้งแต่นางเติบโตมา นี่เป็นครั้งแรกที่ทำอะไร ‘คล่องแคล่ว’ เช่นนี้

เฉินเยวี่ยหอบชุดนอนเข้ามาพลางถามเสิ่นหุยเสียงเบาว่า “เปลี่ยนหรือไม่เพคะ”

เสิ่นหุยขยับปากถามสือซิงอย่างไร้สุ้มเสียงว่า “ไปหรือยัง”

สือซิงขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า

เสิ่นหุยลังเลครู่หนึ่งแล้วถอดชุดลำลองออกเปลี่ยนไปสวมชุดนอน ตอนที่เปลี่ยนนางลงมือรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ เฉินเยวี่ยกับสือซิงเห็นแล้วก็ตกตะลึง

จะว่าไปแล้วชุดนอนกับชุดลำลองเหมือนกัน ต่างห่อตัวอย่างแน่นหนา ไม่เผยให้เห็นส่วนใด แต่ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรขอเพียงเป็นชุดนอน สวมออกไปพบปะคนก็ไม่ค่อยเหมาะสมนัก