ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 5

เผยไหวกวงไม่อยู่ในห้องโถงแล้ว

เสิ่นหุยรู้จากปากนางกำนัลว่าเผยไหวกวงไปที่ตำหนักประทับของนางแล้ว นางฝืนก้าวเท้าเข้าไปก็เห็นเขายืนอยู่ที่หน้าต่างตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งของนาง

เขาก้มหน้า นิ้วมือเรียวยาวหมุนกล่องชาดทาปากของนาง กล่องชาดทาปากกระเบื้องขาวกลมหมุนบนพื้นโต๊ะไม้จันทน์ เกิดเสียงลากยาว

หน้าต่างเปิดแง้มครึ่งหนึ่งนำพาลมเย็นพัดเข้ามาเล็กน้อย แสงจันทร์ส่องกระทบเข้ามาเป็นวงกว้าง

เสิ่นหุยส่งสายตาให้เฉินเยวี่ย จากนั้นก็เดินไปนั่งลง เฉินเยวี่ยดึงปิ่นหงส์และปิ่นระย้าบนศีรษะของเสิ่นหุยออกอย่างคล่องแคล่ว ผมนุ่มดำขลับสยายลงมาราวน้ำตก

เฉินเยวี่ยไปหยิบหวี แต่พบว่าหวีไม้อยู่ในมือของเผยไหวกวงแล้ว นางจนปัญญา ทำได้เพียงถอยห่างออกไปอย่างเป็นกังวล

เสิ่นหุยปั้นหน้านิ่งนั่งอย่างเรียบร้อย บังคับตนเองให้สงบสติอารมณ์

เผยไหวกวงหวีผมยาวของนางอย่างช้าๆ ผมนุ่มราวเมฆลอยน้ำไหลเลื่อนผ่านฝ่ามือของเขา ขณะที่เขาหวีผมให้นางดูจริงจังอยู่หลายส่วน

หวีไม้เลื่อนลงผ่านปลายผม ตอนนี้เขาจึงเหลือบตาขึ้นมองเสิ่นหุยผ่านคันฉ่องแล้วถามว่า “เหนียงเหนียงพรุ่งนี้จะตั้งพระทัยเรียนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นหุยเหลือบตามองเช่นกัน ประสานสายตากับเขาในคันฉ่องอย่างกล้าหาญแล้วพูดว่า “วันพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงในวัง”

“เช่นนั้นหลังงานเลี้ยงในวังเล่า” เขาวางหวีไม้ลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ตอนเก็บมือกลับมาก็วางมือลงบนไหล่ของเสิ่นหุยด้วยอากัปกิริยาที่เป็นธรรมชาติ

หนักเหลือเกิน

“เรียน”

เผยไหวกวงโน้มกายลงมา จากนั้นพยักหน้า ครั้งนี้ไม่ได้มองนางผ่านคันฉ่องแล้ว แต่มองนางในระยะประชิดแล้วพูดขึ้น

“ถ้าหลิวหมัวมัวสอนได้ไม่ดี กระหม่อมจะสอนเหนียงเหนียงเอง”

ในจมูกของเสิ่นหุยมีกลิ่นกำยานอวี้ถานจางๆ

เขาอยู่ใกล้เพียงนี้ ลมหายใจตอนพูดรดแก้มของนาง ให้ความรู้สึกคลุมเครือ เยือกเย็น

คนผู้นี้ไม่มีความอบอุ่นสักนิดจริงๆ หนาวทะลุจากข้างในถึงข้างนอก

เผยไหวกวงพอใจแล้ว เขายืดตัวตรงแล้วยื่นแขนไปให้นาง สายตาเย็นชามองฮองเฮาน้อยฝืนใจวางมือลงบนแขน จากนั้นก็ลุกขึ้นประคองนางไปที่เตียง ห่มผ้าแพรลายหงส์คู่ดั้นเมฆให้นางด้วยตนเอง

เผยไหวกวงปลดม่านเตียงที่เกี่ยวแขวนอยู่ลงมาช้าๆ พลางส่งเสียงถามว่า “เหนียงเหนียง คืนพรุ่งนี้จะให้กระหม่อมมาปรนนิบัติหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“จั่งอิ้นมีงานยุ่งมาก ที่ตำหนักข้าไม่ต้องให้ท่านลำบากแล้ว”

จากนั้นเผยไหวกวงก็จากไป

ผ่านไปพักใหญ่ร่างกายที่แข็งเกร็งของเสิ่นหุยก็ค่อยผ่อนคลายลง นางผ่อนลมหายใจยาวช้าๆ คราหนึ่ง