ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทนำ ซูเรีย

จู่ๆ อาคมคุมขังก็ถูกคนแซ่ซ่งผู้นี้ปลดออก

เขาตะลึงงัน จ้องมองอีกฝ่ายกับประตูกรงขังที่เปิดออกแล้วบานนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

‘อา เปิดแล้วจริงๆ’ ซ่งอิ้งเทียนมองประตูกรงขังที่ถูกเขาเปิดบานนั้น ยิ้มด้วยความประหลาดใจราวกับไม่อยากจะเชื่อเช่นกันว่าตนเปิดประตูได้แล้วจริงๆ

เขาไม่ขยับเขยื้อน ยังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง

หลายพันปีก่อนเมื่อนานแสนนานมาแล้ว ตอนที่เขาถูกขังไว้ที่นี่ เบื้องบนก็ตั้งกฎไว้แล้วว่า

‘อนาคตหากมีคนเป็นฝ่ายเปิดประตูบานนี้เอง เจ้าก็สามารถย่างเท้าออกไปจากที่แห่งนี้ได้’

เขาจ้องมองบุรุษตรงหน้าก็เห็นอีกฝ่ายเบี่ยงกาย ดึงประตูให้กว้างกว่าเดิม หลีกทางให้เขาออกไปข้างนอก

‘เรื่องราวมีเหตุและผล เหตุที่เจ้าก่อย่อมต้องได้รับผลนั้น’

เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืนมานานมาก เมื่อได้สติกลับมาก็ยืดตัวตรง เดินไปถึงหน้าประตูกรงขังอย่างสั่นเทา ทว่าเมื่อยกเท้าขึ้นอีกครั้งกลับได้ยินคำกำชับในครานั้นดังก้องอยู่ในหู

‘เมื่อย่างเท้าออกจากประตูนี้ไปเจ้าก็จะถูกริบพลังสวรรค์ทั้งหมด เป็นเช่นลูกวัวแรกเกิด ทุกอย่างล้วนต้องเริ่มใหม่อีกครั้ง และความทรงจำก็จะไม่ฟื้นคืนเช่นกัน’

ชั่วขณะนั้นเขาลังเลเล็กน้อย

หากจำอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น หากเขาจำไม่ได้แม้กระทั่งตนเองทำความผิดอันใด เขาจะชดใช้ความผิดที่ตนเองเคยก่อได้อย่างไร

‘ไม่มีการเริ่มต้นก็ไม่มีการสิ้นสุด’

คำพูดนี้ทำให้เขาตะลึงงัน ช้อนตาขึ้นมาก็เห็นมนุษย์แซ่ซ่งคนนั้นมองเขาด้วยรอยยิ้ม

‘แม้จะเปิดประตูบานนี้แล้ว แต่อาคมคุมขังบนกายเจ้า ข้ายังไม่สามารถทำอะไรได้ชั่วคราว’

ถึงตอนนี้เขาจึงแน่ใจว่าบุรุษผู้นี้รู้ดีจริงๆ ว่าอาคมคุมขังบนร่างเขาคือสิ่งใด

คนแซ่ซ่งอมยิ้ม ใช้ดวงตาที่กระจ่างใสดุจบ่อน้ำพุคู่นั้นมองเขาพลางเอ่ยสำทับ

‘หากเจ้ายินดีคุ้มครองอาหลิงให้ข้าก็มาหาข้าที่เกาะปีศาจในทะเลสาบต้งถิงสิ อนาคตข้าจะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อช่วยเจ้าถอนอาคมคุมขังบนร่าง จริงสิ อาจารย์ปู่เคยบอกว่าหากเจ้าย่างเท้าออกจากประตูก็จะลืมอดีต ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้าก็แล้วกัน’

ซ่งอิ้งเทียนกล่าวพลางยกมือขึ้น ร่ายคาถาหนึ่งออกมาประทับไว้บนกาสุรา