“หากท่านเหนื่อยก็บอกข้าได้ทุกเมื่อ อย่าอวดดี”
เขาตอบด้วยรอยยิ้ม “รู้แล้ว เดินไม่ไกลหรอก เดินไปแค่ข้างหน้าก็พอแล้ว”
อาหลิงมองไปทางเจ้าอ้วนที่กำลังเก็บกวาดอยู่ด้านข้าง เห็นเจ้าอ้วนผู้นั้นพยักหน้าให้นางด้วยรอยยิ้มก็รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินแล้ว หลังจากนั้นนางก็เห็นซูเรียเดินเข้ามาจึงรู้ว่าเขาจะตามไปด้วย นางกุมมือบุรุษข้างกายแล้วเดินออกไปนอกลานพร้อมกัน
เรือนไม่กี่หลังนี้อยู่ห่างไกลจากหมู่บ้าน หลังจากเดินออกไปพ้นรั้วไม้ไผ่ยังมีป่าไผ่อีกผืนหนึ่ง เดินไปข้างนอกอีกถึงจะเป็นทางเดินทะลุไปยังริมทะเลสาบ
ระยะทางสั้นๆ นี้คนปกติก็คงเดินออกไปโดยไม่ต้องคิดอะไร ทว่าสำหรับเขาในตอนนี้มันช่างแสนไกลราวกับเขาพันลูกหมื่นลี้*
เขาเดินไปไม่กี่ก้าวแล้วก็หายใจหอบอยู่หลายเฮือก เดินไม่กี่ก้าวก็พักหายใจหลายหน เมื่อเดินมาถึงริมทะเลสาบ หน้าผากล้วนมีเหงื่อผุดออกมาบางๆ ชั้นหนึ่ง
นางเดินช้าๆ เป็นเพื่อนเขาไปทีละก้าวด้วยความอดทนพลางคุยเรื่องสัพเพเหระ พูดถึงเรื่องที่เมื่อวานเมิ่งซย่าเข้าเมือง พูดถึงเรื่องที่ช่วงนี้อาว่านกลับไปที่บ้านของหลัวอีอย่างใจกล้าหน้าด้าน พูดถึงเรื่องที่พี่ใหญ่เล่อเล่อส่งอาหารมา พูดถึงเรื่องที่เมื่อวานอาเฟิงพลัดตกลงไปในทะเลสาบกลับมาเหมือนลูกหมาตกน้ำ
เขาฟังไปพลางยิ้มไปพลาง การเดินก็ไม่ได้เหนื่อยเพียงนั้นแล้ว
ครั้นถึงริมทะเลสาบ ซูเรียปูเสื่อบนพื้นหญ้าไว้นานแล้ว กระทั่งกาน้ำชาและถ้วยชาต่างก็หยิบมาด้วย อาหลิงประคองเขานั่งลง รินน้ำชาจากในกาให้ดื่ม
มือของเขาสั่นเล็กน้อยเพราะความเหนื่อย นางช่วยเขาประคองถ้วยเพื่อไม่ให้น้ำชาหก แล้วค่อยหยิบผ้าเช็ดหน้ามาช่วยเช็ดเหงื่อตรงหน้าผากให้เขา
คนทั้งสองนั่งอยู่ริมทะเลสาบ แย้มยิ้มมองดูภูเขาอันไกลโพ้น มองดูแสงตกกระทบคลื่นเป็นประกายระยิบระยับ
ชั่วขณะนั้นพวกเขาต่างไม่ได้กล่าววาจากันอีก มีเพียงลมวสันต์พัดผ่าน
บริเวณไกลๆ เหนือทะเลสาบมีเรือพาย ชาวประมงบนเรือกำลังหว่านแหจับปลา เขาได้ยินนกร้องเจื้อยแจ้วบนยอดไม้ มองเห็นต้นหยางหลิวพัดไหวไปตามลม
ทันใดนั้นเองมีเสียงน้ำกระจายและเสียงหวีดร้องดังมาจากอีกด้านหนึ่ง เขาหันศีรษะไปมองก็เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งไม่รู้ว่าตกน้ำได้อย่างไร
อาหลิงลุกขึ้นทันควัน ทว่าในชั่วพริบตาต่อมากลับเห็นเด็กหญิงคนนั้นลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ เด็กหญิงอีกสองคนหัวเราะเสียงดังอยู่บนเรือเล็กๆ ลำหนึ่ง แล้วเด็กหญิงที่ตกน้ำก็ว่ายน้ำไปทางเรือลำเล็กอย่างคล่องแคล่วพลางตะโกนใส่สหายสองคนนั้นเสียงดัง
เด็กหญิงทั้งสองคนยื่นมือไปดึงเด็กหญิงที่ตกน้ำให้ขึ้นเรือ เสียงหัวเราะดุจกระดิ่งเงินดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
