ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 2

บทที่ 2

เผยไหวกวงถอดชุดคลุมบุนวมออกมาคลุมลงบนร่างของเสิ่นหุย

เสิ่นหุยใจเต้นรัวเร็ว ยืนอย่างทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

เผยไหวกวงร่างสูงมาก ชุดคลุมบุนวมตัวงามที่พอดีตัวเขาคลุมลงบนร่างของเสิ่นหุย ชายเสื้อลากพื้น ทำให้เสิ่นหุยที่เดิมทีร่างเล็กอยู่แล้วยิ่งร่างเล็กมากขึ้น

เผยไหวกวงค่อยๆ ผูกเชือกตรงคอเสื้อของเสิ่นหุย แถบผ้าสีน้ำเงินเข้มพันไปมาตรงหว่างนิ้วเรียวยาวของเขา ขับให้ข้อนิ้วของเขาดูขาวสะอาดเด่นชัด

เขาอยู่ใกล้มาก ใกล้จนเสิ่นหุยได้กลิ่นกำยานอวี้ถานจางๆ บนร่างของเขา

เหตุใดเผยไหวกวงขันทีดูแลพระราชลัญจกรที่ควบคุมอำนาจฝ่ายในจนทุกคนในราชสำนักก่นด่าอย่างหวาดกลัวถึงมีรูปลักษณ์เช่นนี้ เขากับรูปลักษณ์ที่เสิ่นหุยนึกคิดไว้ไม่ค่อยเหมือนกัน แม้จะไม่พูดถึงรูปลักษณ์ แต่ก่อนหน้านี้เสิ่นหุยก็ไม่รู้ว่าขันทีผู้ดูแลพระราชลัญจกรจะเป็นคนอายุน้อยเช่นนี้ ควรเป็นขันทีชราที่หลังงุ้มมีรอยยิ้มประหลาดน่ากลัวบนใบหน้ามิใช่หรือ

หลังจากความประหลาดใจตอนแรกผ่านไป เสิ่นหุยสงบใจแล้วตระหนักได้ว่าเผยไหวกวงกับฮ่องเต้ล้วนเป็นคนที่น่ารังเกียจและอันตรายเช่นเดียวกัน เมื่อตระหนักได้ถึงจุดนี้ หัวใจของเสิ่นหุยก็เต้นรัวเร็ว นางหลุบตาลง ซ่อนความว้าวุ่นใจเอาไว้

เสิ่ยหุยรู้สึกว่าเวลาช่างยาวนานยากจะทนไหว แต่แท้จริงแล้วการกระทำของเผยไหวกวงลื่นไหลราวเมฆลอยน้ำไหล เขาผูกเชือกชุดคลุมให้นางเสร็จแล้วก็ปล่อยมือ จากนั้นก็วางแขนไว้ใต้มือของนางที่ค้างกลางอากาศนั้นอีกครั้ง

“เหนียงเหนียง?” เขาส่งเสียงเตือน ในน้ำเสียงแฝงรอยขบขันจางๆ

เสิ่นหุยพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ ฝืนปล่อยให้เขาประคองเดินออกไปข้างนอก

พอเดินอ้อมฉากบังตาไป เสิ่นหุยก็เห็นขันทีรุ่นเล็กสองคนคุกเข่าอยู่บนพื้นเก็บกวาดคราบเลือดอย่างประณีต เสิ่นหุยรีบเลื่อนสายตากลับมา ไม่มองส่งเดชอีก แต่เลือดสดบนฉากบังตาที่หางตาบังเอิญเหลือบไปเห็นนั้นยังคงทำให้นางรู้สึกกลัวอยู่บ้าง

แค่เหม่อลอยเพียงชั่วครู่ เสิ่นหุยก็ถูกชายเสื้อยาวลากพื้นทำให้สะดุด มือของนางที่แตะเบาๆ บนแขนเผยไหวกวงออกแรงตามจิตสำนึก ตอนนี้จึงกุมแขนของเขาไว้แน่น

เสิ่นหุยหนาวมาก นางรู้สึกว่าร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว ฝ่ามือแนบติดแขนของเผยไหวกวง จากนั้นก็พบว่าเขาเย็นกว่านางเล็กน้อย ความหนาวเย็นเข้ากระดูกแทรกซึมจากฝ่ามือของนางเข้าสู่ร่างกายนางทีละน้อย

นางอยากจะเก็บมือกลับมาจริงๆ แต่นางกลัวว่าพอตนเองคลายมือแล้ว แม้แต่จะเดินคงเดินได้ไม่มั่นคง นางเม้มริมฝีปาก มองข้ามความหนาวเย็นนี้ไป หวังเพียงว่าจะหนีไปจากที่นี่ให้เร็วสักนิด ตอนที่ก้าวข้ามธรณีประตู เสิ่นหุยรีบเพิ่มความเร็วฝีเท้าทันที

หลังออกจากตำหนักประทับ เสิ่นหุยเดินทีละก้าวไปบนทางที่มีหิมะปกคลุมอย่างยากลำบาก นางกำนัลขันทีคุกเข่าก้มหน้าหลบ รอบด้านเงียบสนิท ข้างหูมีเพียงเสียงที่เหยียบลงบนพื้นหิมะของนางกับเผยไหวกวง