ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 2

เสียงเดินสวบสาบเหมือนอารมณ์ที่ว้าวุ่นของเสิ่นหุยอย่างยิ่ง

เสิ่นหุยมองไปทางเกี้ยวที่อยู่ไม่ไกลและสาวใช้ของตนเอง ทั้งที่เป็นทางเดินที่สั้นมาก แต่นางกลับหวังว่าทางเดินนี้จะสั้นลงอีกนิด

เฉินเยวี่ยที่อยู่ข้างเกี้ยวเห็นเสิ่นหุยแล้วเช่นกัน จึงรีบวิ่งเหยาะๆ มาหา

“เหนียงเหนียง” เฉินเยวี่ยยอบกายคารวะอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบเดินไปประคองเสิ่นหุยเอง

เสิ่นหุยราวกับหลบหนี รีบชักมือที่กุมบนแขนของเผยไหวกวงออกแล้วยื่นให้เฉินเยวี่ย แตกต่างกับตอนถูกเผยไหวกวงประคอง นางแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มีพิงลงบนร่างของเฉินเยวี่ย จากนั้นก็ฝืนเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปทางเผยไหวกวง

“รบกวนจั่งอิ้นแล้ว” เสียงของเสิ่นหุยแผ่วเบา แฝงความสั่นเครือเล็กน้อย

ฮองเฮาจะกล่าวขอบคุณขันทีได้อย่างไร แต่ต่อให้เป็นคนโง่งมก็ไม่มีทางเห็นเผยไหวกวงเป็นบ่าวไพร่

เผยไหวกวงหัวเราะเบาๆ คราหนึ่ง นี่คือการตอบรับคำขอบคุณจากนาง

เสิ่นหุยไม่อยากเสียเวลา รีบหันกายเดินขึ้นเกี้ยวทันที

จันทร์กระจ่างลมสงบ หิมะปกคลุมเป็นสีเงิน เกี้ยวสีแดงสะดุดตาเป็นพิเศษ พู่ห้อยสีแดงตรงมุมเกี้ยวแกว่งไกวไปตามการเคลื่อนไหวของคนแบก

เผยไหวกวงยืนอยู่ที่เดิม มองไปทางยังเกี้ยวของเสิ่นหุยที่จากไปคล้ายมีความคิดบางอย่าง

ขันทีรุ่นเล็กนามหวังไหลรีบวิ่งเหยาะๆ มาหา เขาเว้นระยะไปหนึ่งก้าว ก่อนจะค้อมกายคารวะเผยไหวกวงจากข้างหลังแล้วสอบถามเสียงเบา

“ท่านพ่อบุญธรรม ฝ่าบาทยังไม่สร่างเมา จะทำอย่างไรดี”

เผยไหวกวงเอ่ยเสียงเรียบ “กรอกน้ำแกงสร่างเมาหนึ่งชามแล้วส่งไปที่ตำหนักลี่เฟย”

หวังไหลรับคำแล้วรีบไปดำเนินการทันที

ภายในเกี้ยว เสิ่นหุยนั่งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น นิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหว

เห็นว่าใกล้จะถึงตำหนักหย่งเฟิ่งแล้ว เฉินเยวี่ยที่อยู่นอกเกี้ยวทนไม่ไหวจึงพูดกระซิบอย่างปวดใจว่า “เหนียงเหนียง ใกล้ถึงแล้วเพคะ”

เสิ่นหุยตอนนี้จึงเหมือนได้สติกลับมา นางกะพริบตาอย่างช้าๆ ทำให้น้ำตาไหลลงมาทันที

ปลอดภัยแล้ว อย่างน้อยคืนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว

เสิ่นหุยนำสาวใช้เข้าวังมาเพียงสองคนคือเฉินเยวี่ยกับสือซิง สาวใช้สองคนนี้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน

สือซิงคอยอยู่ในลานอย่างร้อนใจ พอเห็นเกี้ยวของเสิ่นหุยอยู่ไกลๆ ก็รีบวิ่งไปหา คอยอยู่ข้างเกี้ยวอย่างสำรวม จนกระทั่งเกี้ยวหยุดลงจึงช่วยเฉินเยวี่ยประคองเสิ่นหุยซ้ายหนึ่งคนขวาหนึ่งคนก้าวเข้าตำหนักประทับ

หลังจากให้นางกำนัลคนอื่นออกไปและปิดประตูตำหนักประทับแล้ว ร่างของเสิ่นหุยก็อ่อนพับทรุดนั่งลงบนพื้นในชั่วพริบตา

“เหนียงเหนียง!” เฉินเยวี่ยกับสือซิงรีบประคองเสิ่นหุยไปนั่งลงบนตั่งคนงาม

“เหนียงเหนียงคงตกพระทัย เสด็จกลับมาแล้วเพคะ ไม่เป็นไรแล้วๆ…” เฉินเยวี่ยที่ตาแดงก่ำพูดปลอบเสียงเบา

เสิ่นหุยเจ็บจนคิ้วขมวดแน่น จากนั้นก็กระชากกระโปรงของตนเอง