ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 2

สือซิงส่งเสียงร้องอย่างตกใจ

ต้นขาด้านในของเสิ่นหุยมีเลือดสดเปรอะเปื้อนเป็นแถบ ตอนนี้ยังมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลนั้น

ไม่ต้องให้เสิ่นหุยสั่งการ เฉินเยวี่ยกับสือซิงก็เคลื่อนไหวทันที คนหนึ่งเรียกนางกำนัลรุ่นเล็กส่งน้ำร้อนเข้ามา คนหนึ่งหายารักษาแผลภายนอกออกมาจากในตู้

เฉินเยวี่ยบิดผ้าที่แช่ในน้ำร้อนแล้วเช็ดเลือดบนขาของเสิ่นหุยอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็พูดว่า “เหนียงเหนียง เหตุใดถึงทำให้แผลลึกเช่นนี้เพคะ…”

ในสถานการณ์เช่นนั้นเสิ่นหุยจะมีแก่ใจควบคุมเรี่ยวแรงได้อย่างไร

คนข้างกายเสิ่นหุยต่างรู้ว่านางกลัวความหนาวที่สุด สือซิงหยิบชุดคลุมผ้าฝ้ายมาคลุมร่างเสิ่นหุย จากนั้นก็ยอบกายลงข้างกายเสิ่นหุย ถามเสียงสะอื้น

“เหนียงเหนียง ยังทรงเจ็บหรือไม่เพคะ”

เสิ่นหุยหันหน้าไปมองสือซิง จากนั้นก็พยักหน้า

เจ็บ เจ็บมาก

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่ตำหนักหยวนหลงยังไม่รู้สึกเจ็บเท่าใด แต่เวลานี้กลับรู้สึกเจ็บแทบตาย นางกัดริมฝีปากแน่นจนริมฝีปากแดงนุ่มซีดขาว

วันมงคลอย่างวันอภิเษกสมรสของฮ่องเต้กับฮองเฮาจะคัดเลือกกำหนดไว้เป็นอย่างดี และต้องหลีกเลี่ยงช่วงระดูของฮองเฮาเช่นกัน ดังนั้นเสิ่นหุยที่กลัวความขมมาแต่ไหนแต่ไรจึงดื่มยาขมเร่งระดูติดต่อกันสามวัน แต่ยานั้นกลับไร้ผล ไม่สามารถทำให้ระดูของนางมาเร็วขึ้นได้อย่างใจปรารถนา ด้วยเหตุนี้นางจึงเสี่ยงอันตรายทำร้ายตนเอง

นางไม่รู้เช่นกันว่าตนเองจะหลบเลี่ยงได้นานเพียงใด แต่หลบเลี่ยงได้นานเท่าไรก็ยิ่งดี!

เสิ่นหุยถอดกำไลเงินบนข้อมือออกมา ตรงข้อต่อเชื่อมปล้องกำไลถูกนางบิดออก ในนั้นมีมีดปลายเข็มที่แหลมคมซ่อนอยู่หนึ่งเล่ม นางยื่นกำไลเงินให้สือซิง

“ทำความสะอาดคราบเลือดเสีย”

พอเอ่ยปากนางก็พบว่าเสียงของตนเองสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

เฉินเยวี่ยทำแผลให้เสิ่นหุยเสร็จแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนปลอบเด็กน้อย “เฉินเยวี่ยต้มน้ำขิงสักถ้วยให้เหนียงเหนียงดีหรือไม่เพคะ อากาศหนาวเช่นนี้ อีกทั้งเหนียงเหนียงวุ่นวายมาพักใหญ่ ระวังจะเป็นหวัดนะเพคะ”

หากเป็นเมื่อก่อนเสิ่นหุยไม่มีทางดื่มแน่นอน นางไม่เพียงกลัวความขม แต่ยังเกลียดกลิ่นรสของขิงที่สุด

ทว่ายามนี้เสิ่นหุยพยักหน้าอย่างเหนือความคาดหมาย

ตอนน้ำขิงถูกส่งมา นางถือน้ำขิงถ้วยใหญ่กรอกใส่ปากตนเองรวดเดียวโดยไม่หยุด

ตอนนี้นางจะป่วยไม่ได้ เสิ่นหุยรู้ดี

เสิ่นหุยในวัยเยาว์ร่างกายอ่อนแอ กลัวความหนาวอย่างยิ่ง ต้องลมหนาวเป็นหวัดนอนติดเตียงหลายครั้งจนเกือบตายมาแล้ว ดังนั้นหลายปีมานี้นางจึงพำนักที่เจียงหนานเป็นส่วนใหญ่ กลับเมืองหลวงน้อยครั้งยิ่ง

ตกกลางคืนเฉินเยวี่ยย่องเข้ามาตรวจดูถ่านไฟเป็นระยะ นางเดินไปคลุมผ้าห่มให้เสิ่นหุยที่มักจะชอบเตะผ้าห่มด้วยความเคยชิน แต่กลับพบว่าเสิ่นหุยยังคงอยู่ในท่าขดตัวอยู่ตลอด ไม่ได้ขยับตัวสักนิด

ส่วนหิมะก็ตกหนักโปรยปรายตลอดทั้งคืน