ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 61

บทที่ 61 ระบำเฟยเทียน

เดิมทีตอนที่เห็นซานฉาเหินวนหลายรอบไม่ร่อนลงพื้นเสียทีนั้นหมิงหวาฉังนึกว่านี่เป็นท่าระบำที่อีกฝ่ายออกแบบไว้ จวบจนแถบแพรแดงบังเกิดเสียงฉีกขาด ซานฉาควบคุมไม่ทันจนร่วงลงจากกลางอากาศ หมิงหวาฉังจึงค่อยตระหนักได้ว่าเกิดเรื่องแล้ว

ผู้คนชั้นล่างต่างร้องอุทาน หมิงหวาฉังเองก็รีบวิ่งลงบันไดมุ่งไปยังโถงใหญ่ ทว่าด้วยความร้อนใจ มิหนำซ้ำบันไดก็ทั้งแคบเล็กและมืดทึม ตอนที่เหลือไม่กี่ขั้นสุดท้ายนางจึงพลั้งเหยียบพลาด ถลาลงพื้นทันที

นางหลับตา ตอนนี้เองก็มีมือคู่หนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง รับนางไว้ได้อย่างมั่นคง นางตกตะลึงเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาซึ่งบรรจุด้วยธารดารากับความฝันที่งดงาม

จู่ๆ นางก็สามารถเข้าใจฉากในละครที่สตรีมักขอมอบกายใจทดแทนคุณผู้ช่วยชีวิต ต่อให้ชั่วขณะนี้เขาแปลงโฉมจนดูสามัญ ทว่าแววตาที่หนักแน่น ฝ่ามือที่ทรงพลัง และท่วงทีที่สุขุมเยือกเย็นของเขาก็เพียงพอจะมอบความสบายใจให้นางได้มากยิ่งกว่ารูปโฉมที่ไม่เที่ยงแท้

ครั้นนึกได้ว่าเมื่อครู่เขาอาจจะเห็นนางสวมบทสตรีปากคอเราะรายทะเลาะกับผู้อื่น นางก็ทำหน้าจืดเจื่อนอย่างหาได้ยาก เขาช่วยประคองจนนางยืนได้อย่างมั่นคง จากนั้นก็ได้ยินเขากำชับเสียงเบา

“มองทางด้วย อย่าซุ่มซ่าม”

รูปโฉมเปลี่ยนกันได้ แต่เสียงกลับไม่อาจเปลี่ยน เสียงของหมิงหวาจางทั้งเบาและทุ้มราวกับกระแสไฟแล่นทะลุใบหูนาง ทำให้ใบหน้านางแดงก่ำอย่างทึ่มทื่อ นางผงกศีรษะให้เขาเล็กน้อย ไม่กล้ามองเขาต่อ จึงเบนสายตามองไปยังตรงกลางเวที

ตอนนี้บนเวทีมีคนเนืองแน่น เนื่องจากแถบแพรแดงฉีกขาดกะทันหันขณะซานฉาแสดงระบำ อีกทั้งท่วงท่าของนางเคลื่อนไหวใหญ่โต พอร่วงลงมาจึงแตกตื่นไปทั้งหอ แม่เล้า สาวใช้ และพวกแม่นางพากันมามุงดู

เคราะห์ดีที่ซานฉาร่วงห่างจากพื้นไม่ไกลจึงไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง ทว่านางกรีดร้องว่าเจ็บไม่ขาดปาก คงจะบาดเจ็บถึงกระดูก

เจียงหลิงวิ่งลงมาจากบันไดอีกด้านพร้อมกับเหรินเหยา เอ่ยถามอย่างเร่งร้อน “เกิดอะไรขึ้น เหตุใดจู่ๆ ถึงตกลงมาได้”

ซานฉาเป็นดาวรุ่งที่แม่เล้าเสียเงินก้อนโตบ่มเพาะมา นอกจากตัวซานฉาเองแล้ว แม่เล้าน่าจะเป็นคนที่สองในหอที่ไม่อยากให้ซานฉาเกิดเรื่อง ตอนนี้จึงตีโพยตีพายอยู่ข้างกายซานฉา เหรินเหยาถูกสตรีกลุ่มหนึ่งก่อกวนจนปวดหู ในที่สุดก็เอ่ยอย่างเหลืออด

“หยุดทำเสียงหนวกหูกันเสียที หลีกไป!”

พวกสตรียังคงเอาแต่พูดไม่หยุด ไม่มีใครสนใจไยดีเหรินเหยาทั้งสิ้น เจียงหลิงจึงระบายลมหายใจแล้วตวาดเสียงดัง

“หุบปากให้หมด หลีกไป!”

พอเจียงหลิงตวาดก็เห็นผล ในโถงใหญ่เงียบกริบทันตา พวกแม่นางเห็นหน้าเจียงหลิงล้วนหัวไวเปิดทางให้เขา เจียงหลิงแค่นเสียงอย่างไม่แยแส ก่อนหันไปบอกเหรินเหยาอย่างใส่ใจ

“เจ้ามาเถิด”