บทที่ 60 ซานฉา
ซานฉาไม่รู้ว่าเหตุใดหมิงหวาฉังต้องการจะดูห้องพักของพวกตน ทว่าเบื้องหลังของหมิงหวาฉังคือเจียงซื่อจื่อ ซานฉาไม่กล้าล่วงเกิน ถึงอย่างไรตนเองก็อยู่ว่างๆ จึงพาอีกฝ่ายเดินไปดูที่ต่างๆ
หมิงหวาฉังแวะที่ชั้นสองก่อน เลี้ยวพ้นช่องบันไดก็พบประตูที่ไม่สะดุดตาบานหนึ่งอยู่ข้างช่องบันได นางผลักเปิดประตูบานนั้น ด้านในมืดสลัวอย่างยิ่ง เพียงมองเห็นเค้าโครงได้รางๆ
อาศัยแสงสว่างที่สาดเข้ามาทางด้านหลังของนางก็เห็นได้ว่ามีชั้นไม้อันหนึ่งวางชิดผนังทางทิศใต้ บนชั้นไม้มีชุดสุรา ชุดน้ำชา และเครื่องมือเล่นพนัน นางเดินเข้าประตูไปอย่างระมัดระวังก่อนถาม
“เหตุใดที่นี่ถึงมืดเช่นนี้”
ซานฉาพิงผนังอย่างรำคาญใจ “ทั้งสามด้านล้วนเป็นผนัง ไม่มืดได้อย่างไร”
มิผิด ห้องเล็กสำหรับเก็บของห้องนี้ทั้งสามด้านล้วนเป็นผนัง มีเพียงผนังทางทิศเหนือเจาะช่องลมขนาดเล็กไว้ช่องหนึ่ง ทว่าช่องลมติดกับช่องบันได ไม่อาจช่วยรับแสง ทำได้เพียงระบายอากาศขจัดกลิ่นอับเท่านั้น
หมิงหวาฉังเดินวนอยู่ในห้อง มองออกได้ว่าที่นี่ใช้งานบ่อยครั้งทว่าไม่มีคนจัดเก็บ ข้าวของเครื่องใช้ล้วนวางกองกันตามใจชอบ นางหยุดยืนตรงหน้าผนังทางทิศใต้ ด้านหลังของผนังนี้คือห้องลมคะนึง…สถานที่ที่จางจื่ออวิ๋นเสียชีวิต นางมองพิจารณาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบความเป็นไปได้ที่จะทะลุจากห้องนี้ไปยังห้องที่อยู่ติดกัน
หมิงหวาฉังจึงได้แต่ก้าวออกจากประตูมาพร้อมกับความเสียดาย เดินต่อไปจนถึงหน้าห้องลมคะนึง มองคราแรกก็เห็นตัวอักษรคำว่า ‘ผนึก’ บนบานประตูอย่างชัดเจน ซานฉาเห็นหมิงหวาฉังวนเวียนพิจารณาแถบปิดผนึกนั้นก็เอ่ยอย่างคลางแคลง
“ข้างในเคยมีคนตาย เหตุใดท่านถึงไม่หลบเลี่ยง มิหนำซ้ำยังดูหมายมุ่งยิ่ง คงไม่ใช่อยากเข้าไปกระมัง”
ถูกมองออกเสียแล้ว หมิงหวาฉังจึงแค่นเสียงอย่างเย็นชาไว้ตัว “ข้าก็แค่ตรวจดูว่าพวกเจ้าโป้ปดหรือไม่ และคุณชายสามสกุลจางผู้นั้นฆ่าตัวตายเองจริงๆ หรือ ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน จวนเจียงอันโหวของพวกข้าไม่ใช่พวกกินผักหญ้า* หากซื่อจื่อเกิดเรื่องในหอของพวกเจ้า เจียงอันโหวต้องเล่นงานพวกเจ้าแน่นอน”
ซานฉายืนยัน “จริงแท้แน่นอน คุณชายสามสกุลจางมาถึงราวยามโหย่ว อวี้ฉยงบอกว่าเลื่อมใสทักษะวาดภาพของเขา จึงพาเขาไปดื่มสุราเพียงลำพังในห้องลมคะนึง ราวยามซวี** มีแขกมามากขึ้นเรื่อยๆ ข้าอยู่ชั้นสามเตรียมจะแสดงระบำก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันที่ชั้นสอง ที่แท้แขกผู้ทรงเกียรติที่เหมาเวลาของอวี้ฉยงเป็นประจำมาถึงแล้ว ระบุชื่อให้อวี้ฉยงมาอยู่เป็นเพื่อน มามาจึงไปเรียกอวี้ฉยงที่ห้องลมคะนึง คุณชายสามสกุลจางบอกว่าภาพยังวาดไม่เสร็จ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมให้อวี้ฉยงไป กระทั่งมามาให้ท่านอาใบ้ส่งสุรามาหลายไห คุณชายสามสกุลจางค่อยสงบลง หึๆ พวกบัณฑิตคร่ำครึล้วนมีพฤติกรรมเช่นนี้”
หมิงหวาฉังถาม “เขาดื่มสุราอยู่ดีๆ ฆ่าตัวตายได้อย่างไรกัน”
“เรื่องนี้ใครจะรู้เล่า” ซานฉากล่าว “ช่วงยามซวีข้าลงมาแสดงระบำที่โถงใหญ่ชั้นล่างแล้ว แขกหลายคนมาให้กำลังใจข้า ข้าจะสังเกตบัณฑิตเพียงคนเดียวได้อย่างไร พอจบระบำก็ถึงยามไฮ่ ข้าเหนื่อยแทบตาย เพิ่งจะขึ้นชั้นสามไปพักได้ครู่เดียว มามาที่ชั้นสองก็กรีดร้อง ข้าส่งคนไปสอบถามค่อยรู้ว่าชั้นสองเกิดเหตุคนตาย บัณฑิตทึ่มทื่อผู้นั้นวาดภาพจนลุ่มหลง ถึงกับเชือดคอตายแล้ว”
หมิงหวาฉังเลิกคิ้ว “เชือดคอตนเองหรือ”
“ใช่” ซานฉาเอ่ยอย่างแน่ใจ “ตั้งแต่ต้นยามซวีประตูห้องลมคะนึงปิดอยู่ตลอด ในโถงใหญ่มีแขกมากปานนั้น มีดวงตาหลายคู่ปานนั้น ล้วนเห็นกันอย่างชัดเจน ภายใต้สายตาของฝูงชนยังจะมีใครอ้อมหลบสายตาของผู้คนเข้าห้องไปสังหารเขาได้หรือ พอถึงยามไฮ่มามาก็หาเวลาจนได้ เดิมทีนางไปห้องลมคะนึงเพื่อจะเร่งให้เขากลับไปเสีย นึกไม่ถึงว่าพอผลักประตูเข้าไปกลับเห็นคนตาย ตอนนั้นข้างกายมามามีผู้ติดตามไม่น้อย ทุกคนล้วนเห็นว่าประตูหน้าต่างของห้องลมคะนึงปิดมิดชิด บนพื้นสะอาดไร้ร่องรอย คุณชายสามสกุลจางพิงอยู่ข้างโต๊ะ มีดตกอยู่ข้างมือ ลำคอมีเลือดไหล ไม่รู้ว่าตายไปนานเท่าใดแล้ว บนโต๊ะมีภาพวาดวางอยู่ ผู้คนต่างพูดกันว่าเขารักภาพวาดถึงขั้นลุ่มหลง รู้แจ้งถึงแก่นแท้ จิตวิญญาณจึงเข้าสู่ภาพวาดไปเป็นเทพเซียนแล้ว”
หมิงหวาฉังเงียบงัน หากไม่ใช่รู้ว่าภาพแบบล้ำค่าที่จางจื่ออวิ๋นพกติดตัวหายไป นางเองก็อาจรู้สึกว่านี่เป็นการฆ่าตัวตาย
นางก้าวเท้าอยู่นอกห้องลมคะนึง วัดขนาดพื้นที่ดูช้าๆ มองผ่านช่องหน้าต่างก็พอจะเห็นได้ว่าทิศเหนือและทิศใต้ของห้องนี้เป็นผนัง หน้าต่างทางทิศตะวันออกคือฝั่งที่ติดถนน ประตูหน้าต่างทางทิศตะวันตกคือฝั่งที่ติดกับทางระเบียงชั้นสอง
หน้าต่างทางทิศตะวันออกมีสายลับหน่วยเค้าแมวนิลจับตาดูอยู่ ยืนยันได้ว่าไม่มีใครเปิดหน้าต่าง ส่วนประตูหน้าต่างทางทิศตะวันตกก็มีเยวี่ยหูเฝ้ามองอยู่ตลอดโดยไม่คลาดสายตา ยืนยันได้ว่าไม่มีใครเข้าใกล้ทั้งสิ้น
แปลกยิ่งนัก คนร้ายรู้วิชาทะลวงผนังหรือไร ที่แท้คนร้ายเข้าห้องพิเศษไปสังหารจางจื่ออวิ๋นแล้วฉวยม้วนภาพแบบจากไปด้วยวิธีใดกัน
หรือข้าควรจะเปลี่ยนวิธีคิดใหม่ หากหลังเข้าสู่ยามซวีไม่มีใครเข้าออกห้องลมคะนึงที่กลายเป็นห้องปิดตายนั้นจริงๆ จะเป็นเพราะคนร้ายได้วางบางสิ่งไว้ในห้องล่วงหน้า ทำให้จางจื่ออวิ๋นตายภายหลังใช่หรือไม่ แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นภาพแบบวังต้าหมิงที่หายไปจะอธิบายอย่างไรเล่า
