ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 96

บทที่ 96

ในขณะที่แม่นางฝูกำลังกล่าวอยู่นั้น ลูกแก้วปีศาจบนฝ่ามือของนางก็เปล่งแสงสว่างพร่างพรายจนใจคนเกิดกิเลสตัณหา อยากจะให้ตนเองนำมาใช้สอยเสียให้ได้…

ในขณะที่ความคิดวาบผ่านเข้ามา สองพ่อลูกสกุลฉินถึงกับไม่ต้องปรึกษากัน ต่างหันไปทางแม่นางฝูแล้วพุ่งเข้าใส่โดยพร้อมเพรียงกัน หมายแย่งชิงลูกแก้วปีศาจในมือของนางมา

น่าเสียดายที่ทันทีที่แม่นางฝูโบกมือ ลูกแก้วปีศาจลูกนั้นก็หายวับไปทันที

ต่อให้ฉินเฮ่อจะมือสั่นเทา บีบลำคอของนางแน่นปานใด แม่นางฝูก็เพียงหัวเราะเสียงเบา เอ่ยกลับมาว่า “ข้าเป็นเพียงคนที่ทำงานตามคำสั่งอยู่บนเกาะนี้ ชีวิตไร้ค่านัก ต่อให้นายท่านทำให้ข้าตายก็ไม่อาจชดเชยสิ่งใดได้หรอกเจ้าค่ะ!”

เสียงเย้ายวนของนางดังสะท้อนไปมาที่ข้างหูของฉินเฮ่อ สตรีที่เขาบีบคออยู่พลันหายตัวไป กว่าเขาจะได้สติกลับคืนมา แม่นางฝูก็ปรากฏตัวที่ระเบียงทางเดินตรงข้ามเขา คลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มกล่าวว่า “เกาะแห่งนี้สร้างความเริงรมย์ได้ดีที่สุด สามารถบรรลุสิ่งที่ทุกท่านปรารถนาเป็นที่สุดได้ ขอเพียงพวกท่านยอมจ่ายมากพอ บวกกับโชคในการพนันเล็กๆ น้อยๆ ก็จะสามารถสมความปรารถนาตามที่ต้องการ!” เมื่อกล่าวจบก็มีเสียงหัวเราะสะเทือนวิญญาณดังขึ้น จากนั้นแม่นางฝูก็หายตัวไปอีกครั้ง มีเพียงเสียงของนางที่ดังก้องไปรอบด้าน “ข้าลืมเตือนทุกท่านว่าเจ้าของเกาะแห่งนี้มีฝีมือในการพนันเก่งฉกาจนัก หากทุกท่านดื้อรั้นไม่ยอมเล่นพนัน เช่นนั้นก็คงยากที่จะไปจากเกาะแห่งนี้ได้! ฮ่าๆๆ…”

เมื่อได้ฟังคำข่มขู่อันคลุ้มคลั่งอย่างที่สุดของแม่นางฝู อวี๋หลิงเอ๋อร์ก็กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “พวกเราไม่เล่นพนัน พวกเขาจะส่งคนมาจับพวกเขาหรือไร!”

เว่ยเจี๋ยกลับกวาดสายตามองไปรอบๆ ครางเสียงต่ำสักพักก่อนจะเอ่ยว่า “ไปกันเถิด พวกเรากลับไปดูที่ท่าเรือก่อน”

เมื่อพวกเขาเดินไปทางท่าเรือก็ไม่มีผู้ใดเข้ามาขัดขวาง

ที่ท่าเรือมีเรือจอดอยู่มากมาย ดูท่าเมื่อครู่น่าจะมีคนมากมายขึ้นมาบนเกาะ เพียงแต่เรือที่พวกเขานั่งมากลับกางใบเรือ หันหัวเรือกลับไปทางเดิมแล้ว

ที่แท้เมื่อครู่นี้ยามที่พวกเขาขึ้นจากเรือ เจ้าของเรือแซ่จย่าผู้นั้นกับผู้ติดตามที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสต่างรั้นไม่ยอมลงจากเรือ เพราะกลัวว่าเจ้าของเกาะจะลงโทษที่ตนเองพาปีศาจร้ายมาที่เกาะถึงหนึ่งลำเรือ

อาศัยจังหวะที่พวกชุยเสียวเสี่ยวขึ้นจากเรือไปแล้ว เจ้าของเรือแซ่จย่ากับผู้ดูแลก็ปรึกษากัน ไม่ต้องการอายุขัยยี่สิบปีนั่นอีก ต่อให้จะมีชีวิตได้อีกเพียงสิบกว่าปีก็ดีกว่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้บนเกาะมาก

แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาเพิ่งหันหัวเรือ อยู่ๆ เรือลำนั้นก็เกิดแรงดูด ท้องเรือมีหยดน้ำซึมเข้ามา เรือทั้งลำค่อยๆ จมลงไปในน้ำ

ส่วนเจ้าของเรือแซ่จย่ารวมทั้งผู้ติดตามเหล่านั้นก็พากันเบียดเสียดออกมาจากห้องบนเรือ แต่ยังไม่ทันได้ขึ้นมาบนเกาะ ทั้งหมดก็ถูกน้ำทะเลม้วนดูดลงไปจมอยู่ใต้ผืนน้ำ

ต่อให้ชุยเสียวเสี่ยวต้องการแหวกน้ำเพื่อดึงพวกเขาขึ้นมาก็ทำไม่ได้ ดูเหมือนระหว่างเกาะกับน้ำทะเลจะมีกำแพงเขตแดนที่มองไม่เห็นกั้นไว้ ต่อให้เว่ยเจี๋ยจะใช้กระบี่ทัณฑ์สวรรค์โจมตีอย่างแรงก็ไม่ได้ผล

ดูท่าคำพูดของแม่นางฝูผู้นั้นจะเป็นความจริง คนที่ไม่ยอมขึ้นเรือมาเล่นพนันจะไม่สามารถออกไปจากเกาะได้อีก…และกำแพงเขตแดนนี้ก็มีเพียงคนที่นั่งลงบนโต๊ะพนันแล้วจึงจะสามารถออกไปได้