ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทนำ

ตลอดมานางล้วนคิดว่าเตี๋ยอู่หักหลังนาง กระทั่งชั่วขณะที่เขาเอ่ยเตือนขึ้นมา นางเพิ่งตระหนักได้ว่าบางทีเตี๋ยอู่เองก็อาจจะเป็นเหยื่อเช่นกัน

“หากคนที่ผิด…เป็นข้าล่ะ”

อาหลิงได้ยินเสียงอันแหบพร่าของตนเอง นางเพิ่งตระหนักได้ว่าตนพูดอะไรออกไป แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ทำให้นางอดตัวสั่นไม่ได้

เขากุมมือนางไว้และใช้มืออีกข้างทับไว้ข้างบน เสียงทุ้มต่ำเอ่ยข้างหูนางอย่างอ่อนโยน

“หากเจ้าผิด เจ้าก็ควรขออภัย”

อาหลิงมองทัศนียภาพงดงามเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของชายหนุ่มข้างกาย ได้ยินถ้อยคำเจือหัวเราะของเขาดังขึ้นเบาๆ

“พูดว่าขออภัย ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้สึกผิดอย่างยิ่ง”

น้ำตาเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง คลออยู่ตรงขอบตาทำให้ทิวทัศน์พร่ามัว

ลมวสันต์พัดมา นางเพียงได้ยินเขาเอ่ยว่า “สำนึกผิดมันยาก การจะเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของตนนั้นยากยิ่งกว่า แต่เจ้าทำได้ ข้ารู้”

ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างกอบกุมมือเล็กๆ ของนาง มองทิวทัศน์ตรงหน้าด้วยกันกับนางพลางเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มบาง

“ข้ารู้” อาหลิงใจสั่น รู้สึกเพียงว่าหยาดน้ำตาไหลอาบใบหน้า นางกล่าวย้ำอย่างหงุดหงิด “คนอย่างท่านช่างน่ารังเกียจจริงๆ”

เขายิ้มแล้วหัวเราะอีกครั้ง

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเสียงไอหลายทีทำให้นางหัวใจบีบรัดตามไปด้วย อาหลิงรีบยื่นมือไปรินชาสมุนไพรอุ่นๆ ให้เขา

เขาดื่มชา จากนั้นก็วางศีรษะบนไหล่นางแล้วถอนหายใจอย่างจนใจทันทีในขณะที่นางวางถ้วย

อาหลิงสัมผัสได้ว่าเขาอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เขากุมมือนางไว้อีกครั้ง นวดคลึงเบาๆ ทำให้หัวใจนางหดรัดและเห่อร้อนเล็กน้อย

แสงอาทิตย์อบอุ่นสาดส่องอย่างเงียบเชียบ ทำให้ผิวทะเลสาบสะท้อนแสงเป็นประกาย

‘ไม่ต้องกลัว ข้าจะอยู่กับเจ้า’

เสียงของเขาดังอยู่ในหัว ทำให้น้ำตาเอ่อขึ้นมา

‘จะอยู่เคียงข้างเจ้าแน่นอน…’

นั่นเป็นคำมั่นสัญญาที่ไม่ได้มีความหมาย

คนคนนี้อ่อนแอจนกลายเป็นเช่นนี้ก็ไม่รู้จะยังมีชีวิตอยู่ได้นานเพียงใด

แต่นางอยากเชื่อมั่น นางต้องเชื่อมั่น ดังนั้นนางจึงนั่งอยู่อย่างนี้ ให้เขาเอนพิง กุมมือนาง และมองดูภูเขาและลำธารด้วยกัน

…มองดูความสงบสุข

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 27 ม.ค. 69