คู่พันภพบรรจบรัก
ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทที่ 1
เขาเพิ่งอยู่ชั้นประถมปีที่ห้า ไม่สามารถหางานอะไรทำได้เลย ก่อนหน้านี้นี่เป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถหาเงินได้ แต่ปีที่แล้วเขาเพิ่งพบว่าที่แท้ทางโรงเรียนได้มอบทุนการศึกษาแก่นักเรียนที่มีผลการเรียนดี ทำให้เขาหาเป้าหมายของความพยายามอีกอย่างเจอในทันที ตั้งแต่นั้นเขาก็ตั้งใจเรียนมากกว่าใคร ฟังบทเรียนอย่างว่าง่ายทุกคาบ
เพราะจูจูมีบ้านและก็มีงานทำ ดังนั้นเขาจึงไม่นับว่าเป็นนักเรียนที่ขาดแคลน ครอบครัวแม้แต่จะยื่นคำร้องเป็นผู้มีรายได้น้อยก็ยากเช่นกัน แม้พวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ แต่พวกเขาสองคนใช้ชีวิตกันอย่างประหยัดมาโดยตลอด ถึงจะสามารถฝืนใช้ชีวิตให้ผ่านไปได้
เดิมทีจูจูสามารถใช้ชีวิตได้ไม่เลวเลย แต่เพื่อเลี้ยงดูเขา เธอถึงได้ใช้ชีวิตอย่างมัธยัสถ์ขนาดนั้น แน่นอนว่าเขาไม่อยากเพิ่มความลำบากอะไรให้เธอมากไปกว่านี้อีกแล้ว ดังนั้นปกติหากทางโรงเรียนต้องซื้ออุปกรณ์อะไร ถ้าสามารถคิดหาวิธีเองได้ก็จะคิดหาวิธีเอง
ขวดพลาสติก กระป๋องเบียร์ หนึ่งหยวน สองหยวน มากหน่อยก็เปลี่ยนเป็นสิบหยวน ยี่สิบหยวนได้ เท่านี้ก็สามารถซื้อดินสอ ซื้อยางลบได้แล้ว มากอีกหน่อยเขาก็สามารถไปซื้อบะหมี่ที่ตลาดสด กลับบ้านไปเอาบะหมี่คลุกซีอิ๊วเติมพริกกินได้ตั้งหนึ่งชาม ดีจะตายไป
คิดไปคิดมาก็หิวแล้ว กลับไปต้มบะหมี่กินสักชามดีกว่า
รออีกเดี๋ยวเก้าโมงห้องสมุดก็จะเปิดแล้ว ในบ้านแสงไม่ดี อยู่บ้านต่ออ่านหนังสือตอนกลางวันก็ต้องเปิดไฟอยู่ดี ดื่มน้ำก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน ไปใช้ไฟฟรีดื่มน้ำฟรีที่ห้องสมุดดีกว่า
เด็กชายหิ้วกระป๋องเปล่าด้วยความดีใจ เดินไปยังทิศทางที่ตั้งร้านรับซื้อขยะรีไซเคิล หางตาก็เหลือบไปเห็นว่ามีคนแอบทิ้งกระป๋องเปล่าใบหนึ่งตรงพงหญ้าใต้ต้นไม้ริมทาง เขาพุ่งไปข้างหน้าแล้วก็เก็บมันขึ้นมา ขณะที่เขาปัดเศษหญ้าบนกระป๋องเปล่าด้วยความยินดีปรีดา คิดชื่นชมว่าตนเองตาดีนั้นเอง พอเงยหน้าก็เห็นกุมารเทพจินถงที่เจอเมื่อวานคนนั้นสวมชุดวอร์มแบรนด์ดังทั้งตัวยืนอยู่ถนนฝั่งตรงข้าม จ้องมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ทั้งสองคนสบตากัน เจ้าอ้วนน้อยพลันแข็งค้าง ชั่วขณะนั้นเพียงรู้สึกว่ากระดากอายจนเกือบจะโยนกระป๋องเปล่าทิ้งแล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พอคิดใหม่อีกทีมือซ้ายเขายังหิ้วกระป๋องถุงใหญ่อยู่เลย โยนทิ้งแล้วจะมีอะไรต่างกันล่ะ
ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีเขาก็กำลังเก็บขยะอยู่ เก็บขยะไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย ทำไมต้องรู้สึกผิดด้วย
อืม ถูกต้อง
เจ้าอ้วนน้อยสูดลมหายใจลึกๆ ยืดตัวตรงขึ้นมา ทำหน้าหนาเอากระป๋องเปล่าที่อยู่ในมือใส่เข้าไปในถุงขยะ หันศีรษะแล้วเดินไปข้างหน้าต่อ แม้จะทำอย่างนี้ แต่เขายังคงรู้สึกว่าหน้าอ้วนๆ เห่อร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
จิ๊ ไม่ได้ เห็นทีว่าทักษะของเรายังไม่พอ ควรฝึกให้หน้าหนากว่านี้สักหน่อยถึงจะดี
เขาเชิดปลายคางขึ้น เดินไปข้างหน้าต่อ ทว่ากลับยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของคุณชายน้อยคนนั้นจึงยิ่งเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ก้าวพลาดไปก้าวหนึ่งจนเกือบล้มอีกครั้ง โชคดีที่สุดท้ายตั้งตัวได้ทัน แต่ถุงใหญ่ในมือกลับกระเด็นออกไป กระป๋องกระจายเกลื่อนพื้น
โอ๊ย ทำพลาดหรือเปล่าเนี่ย
เขาหน้าแดงแปร๊ด ทรุดนั่งลงอย่างรวดเร็วแล้วก้มหน้าเก็บพวกมันยัดกลับเข้าไปในถุงมือไม้เป็นพัลวัน เก็บไปได้ครึ่งเดียวกลับเห็นคุณชายน้อยคนนั้นไม่รู้ว่ามาถึงข้างกายตั้งแต่เมื่อไร ย่อกายลงมาเก็บด้วยกันกับเขา
เจ้าอ้วนน้อยเห็นดังนั้นก็ตัวแข็งค้างไป รู้สึกอึดอัดใจยิ่งขึ้น ทั้งยังรู้สึกว่าหน้าแดงกว่าเดิม มืออ้วนป้อมขยับเร็วยิ่งขึ้น
ไม่ง่ายเลยกว่าจะจัดการเรียบร้อยในที่สุด เขารีบพยักหน้าให้อีกฝ่าย “ขอบคุณ” พูดจบก็หิ้วถุงแล้วคิดจะหลบเลี่ยงอีกฝ่าย แต่ไม่รู้ว่าหมอนั่นสมองส่วนไหนผิดปกติ ถึงกับตามเขามาด้วย
เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินตรงไปข้างหน้าไม่ว่อกแว่ก แต่กุมารเทพจินถงนั่นตามอยู่ตลอด พอมองเห็นร้านรับซื้อขยะรีไซเคิลอยู่ตรงหน้านี้แล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าไป เดิมทีนึกว่าเจ้าหมอนั่นคงไม่ตามมาอีก ใครจะรู้ว่าเมื่อเอากระป๋องเปล่าไปชั่งน้ำหนักแลกเงินกับคุณป้า เจ้าคนรวยนั่นก็ยืนอยู่ข้างกายเขาแล้ว
“ที่แท้มันแลกเงินได้นี่เอง”
ได้ยินคำพูดประโยคนี้เจ้าอ้วนน้อยก็สะดุ้งโหยง หันกลับไปก็เห็นคุณชายน้อยมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าสนใจใคร่รู้และเอ่ยถามอีกครั้ง
“กล่องกระดาษกับหนังสือพิมพ์ก็ได้เหมือนกันใช่ไหม”
เจ้าอ้วนน้อยไม่ได้สังเกตไปชั่วขณะ หลุดปากตอบว่า “หนังสือเก่ากับหนังสือพิมพ์นิตยสารก็ได้หมด”
“อ้อ” เจ้าคนหน้าตาดีสุดๆ นั่นหันหน้ามามองเขา จู่ๆ ก็โพล่งคำพูดที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันออกมาประโยคหนึ่ง “ฉันไม่มีเพื่อน”
เขาได้ยินดังนั้นก็เหม่อไป
“ไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกัน” กุมารเทพจินถงใช้ดวงตาที่เหมือนกับดวงดาวคู่นั้นสบตาเขาตรงๆ ขณะเอ่ยว่า “พ่อบอกฉันว่าอย่างน้อยฉันควรต้องคบหาเพื่อนรุ่นเดียวกันสักคน”
เจ้าอ้วนน้อยเหม่อมองคุณชายน้อยตรงหน้า นานมากกว่าจะหาวิธีพูดเจอ “ในโรงเรียนน่าจะมีคนอยากเป็นเพื่อนกับนายเยอะแยะมั้ง”
“คงงั้นมั้ง” กุมารเทพจินถงยักไหล่ทีหนึ่ง เอ่ยอย่างไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้ยอมรับ จากนั้นก็ขมวดคิ้วคิดครู่หนึ่ง ถึงได้มองเจ้าอ้วนน้อยและพูดรับสารภาพว่า “แต่เมื่อวานนายพูดถูก อาจเป็นเพราะว่านายเห็นเข้าแล้ว ดังนั้นฉันจึงอยากเป็นเพื่อนกับนาย”
“หา?” เขาฟังจนอ้าปากพะงาบๆ
“เพราะแบบนี้ฉันก็เลยพูดความจริงกับนายได้” คุณชายน้อยเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พ่อฉันบอกว่าคบเพื่อนต้องซื่อสัตย์จริงใจ ฉันคิดว่าในเมื่อนายรู้แล้ว เราก็เริ่มต้นกันด้วยดีได้”
“หา??” ปากเล็กๆ ของเจ้าอ้วนน้อยอ้ากว้างกว่าเดิม
กุมารเทพจินถงพูดโดยที่ตาไม่กะพริบ “นายรู้ความลับของฉันหมดแล้ว ฉันก็ไม่ต้องโกหกนายแล้ว เพราะงั้นฉันถึงอยากบอกว่าบางทีเราอาจเป็นเพื่อนกันได้”
เจ้าอ้วนน้อยมึนงงไปหมด ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร เพียงรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่แปลกจริงๆ ตอนนี้เองคุณป้าก็หยิบเงินเหรียญมาแล้วยื่นให้เขา
Comments
