มีชุดกันฝนใช้เขาก็ต้องดีใจแล้วสิถึงจะถูก ยิ่งไปกว่านั้นวันนี้เขาถือว่าหลบอันธพาลที่ชอบรังแกคนพวกนั้นได้อย่างราบรื่นแล้ว
คิดถึงตรงนี้เด็กชายก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะย่างเท้าเข้าสนามกีฬาอยู่ดี ยืนยันให้แน่ใจว่าคนพวกนั้นเลิกเรียนกลับไปหมดแล้ว
เพราะฝนตก หลังจากเลิกเรียนทุกคนจึงรีบกลับกันไปนานแล้ว ทั่วทั้งโรงเรียนรอบด้านว่างเปล่า ตรงประตูทางเข้าโรงเรียนนอกจากเห็นลุงยามที่เฝ้าประตูกำลังปฏิบัติหน้าที่แล้ว รอบๆ ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
เยี่ยมมาก
เขาเผยรอยยิ้มออกมาบางๆ ย่างเท้าอ้วนป้อมเดินไปยังประตูโรงเรียนด้วยฝีเท้าเร็วรี่ ทว่าเพิ่งเดินไปได้สองก้าวเขาก็ละล้าละลังครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนใจจากทะลุผ่านสนามกีฬาเป็นเดินไปทางประตูหลังโรงเรียนแทน
เป็นดังคาด เมื่อเขาเดินไปได้ครึ่งทางก็ได้ยินเสียงคนเหล่านั้นร้องเรียกดังไล่หลังมาจากประตูหน้า ไม่กี่คนในนั้นยังตะโกนขึ้นเสียงดัง
“ไอ้อ้วนขยะ! นายคิดจะไปไหน! ไอ้อ้วนขยะ…”
“ไอ้อ้วนขยะ ไอ้อ้วนขยะ! ฉันมีซาลาเปานะ นายไม่มากินเหรอ ฮ่าๆๆๆ…”
เด็กชายแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและไม่ได้หันหน้ากลับไป เร่งฝีเท้ายิ่งกว่าเดิม
“โอ้ๆๆ ดูเร็วเข้า! เขาจะวิ่งแล้ว! จะวิ่งแล้ว!”
“ไอ้อ้วนขยะรีบวิ่งสิ! นายวิ่งสิ! ฉันขอดูซิว่านายจะวิ่งได้ไกลแค่ไหน! ฮ่าๆๆๆ…”
“ฉันพนันเลยว่าเขาวิ่งได้ไม่ถึงห้าสิบเมตรหรอก! ฮ่าๆๆๆ…”
เสียงฝีเท้าด้านหลังสับสนวุ่นวาย พากันเยาะเย้ยไม่หยุด ทั้งยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้หัวใจของเขายิ่งเต้นรัว แทบจะกระโดดออกมาจากคอหอย บีบจนเขายิ่งเดินเร็วขึ้นทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควร ยิ่งเดินยิ่งเร็ว กระทั่งในท้ายที่สุดก็กลายเป็นวิ่งเหยาะๆ
แต่ต่อให้เขาวิ่งขึ้นมาจริงๆ พยายามวิ่งจนเหนื่อยหอบก็ยังคงช้าไปครึ่งก้าวอยู่ดี ยังไม่ถึงประตูโรงเรียนเขาก็ถูกคนผลักจากด้านหลังจนล้มหัวคะมำไปบนพื้นหญ้า ที่น่าอนาถยิ่งกว่าคือตรงนั้นเป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำพอดี น้ำฝนสะสมอยู่ตรงนั้นจนกลายเป็นแอ่งน้ำเล็กๆ ทำเอาเขากินโคลนเข้าไปคำใหญ่ ถุงพลาสติกในมือเองก็ลอยออกไปแล้วด้วย
“ฮ่าๆๆๆ! นายดูตัวเองสิ!”
“เฮ้ย ดูสิ! ที่เขาใส่ที่เท้านี่คืออะไรน่ะ รองเท้ากันฝนเหรอ”
“เล็กเกินไปหน่อยมั้ง ฮ่าๆๆ…”
“ว้าว ทุกคนดูเร็วเข้า ถุงที่เขาถือในมือนี่คืออะไรน่ะ เป็นรองเท้าผ้าใบแน่ะ! ตลกชะมัด!”
อันธพาลคนนั้นกล่าวพลางหันไปหาหัวหน้าของตนก่อนจะเทรองเท้าผ้าใบของเด็กชายออกมา อันธพาลอีกคนก็จงใจย่ำแอ่งน้ำแรงๆ ตอนที่เขาพยายามจะลุกขึ้น ทำให้น้ำโคลนกระเซ็นเต็มหน้าจนเขาสำลัก ทุกครั้งที่พยายามลุกขึ้นก็จะมีคนผลักเขาทีหนึ่ง ผลักให้เขากลับลงไปที่พื้นอีกครั้ง
“ไอ้อ้วนขยะก็ควรต้องอยู่ในกองขยะสิ!”
“ถูกต้อง หมูอ้วนตายอย่างนายคงเก็บขยะไปตลอดชีวิต!”
“นายนึกว่านายผลการเรียนดีแล้วก็จะเชิดหน้าชูตาได้หรือไง แถมยังกล้าอวดดีในคาบเรียนอีก!”
“ฉันขอบอกนายไว้นะ ต่อให้นายสอบได้ร้อยคะแนนเต็มก็เป็นขยะอยู่ดี!”
“เฮ้ย! ไอ้อ้วนขยะไปตายซะ! นายจะต้องโกงแน่ นึกว่าพวกเราไม่รู้หรือไง”
จู่ๆ เด็กชายคนหนึ่งก็ถีบเข้าที่ท้องเขาอย่างแรงทีหนึ่ง ฝ่าเท้านี้เกือบทำให้เขาอาเจียนเอามื้อเที่ยงออกมาแล้ว
