พอจำเธอได้ เขาก็ตกใจจนหดตัวถอยหลัง แต่ผู้หญิงคนนั้นเพียงจ้องเขาด้วยสีหน้าเฉยเมย กินขนมปังคัสตาร์ดชิ้นนั้นคำใหญ่ต่อ และเธอก็กัดอีกหนึ่งคำโต น้ำตาลไอซิ่งสีขาวร่วงโปรยปรายลงมาราวกับหิมะ ทำให้เขามองจนอ้าปากอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายตาม ลืมกลัวไปชั่วขณะ
ผู้หญิงตรงหน้ามองเขาพลางโยนขนมปังชิ้นสุดท้ายเข้าปากอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด ทางหนึ่งเลียครีมกับน้ำตาลไอซิ่งบนนิ้ว ทางหนึ่งหยิบขนมปังต้นหอมอีกชิ้นหนึ่งจากในถุงขนมปังที่เธออุ้มอยู่ในมือขวา ทั้งๆ ที่รู้ว่าเสียมารยาท แต่เพราะหิวเกินไปสายตาของเจ้าอ้วนน้อยจึงไม่สามารถละไปจากมือของเธอที่ถือขนมปังข้างนั้นได้เลย
เธอเคี้ยวขนมปังในปากแล้วกลืนลงไป
ในขณะที่เจ้าอ้วนน้อยนึกว่าเธอจะอ้าปากกัดขนมปังที่ทั้งหอมและเค็ม อีกทั้งยังเต็มไปด้วยต้นหอมชิ้นนั้นอีกหนึ่งคำนี้เอง ท้องของเขาก็ร้องดังขึ้นมาอย่างไม่เอาไหน แถมยังดังสุดๆ ไปเลย
ชั่วขณะนั้นอาการเก้อเขินก็เห่อขึ้นใบหน้า แต่ที่แย่ยิ่งกว่าคือสายตาของเขายังคงไม่อาจละไปจากขนมปังชิ้นนั้นได้
ได้ยินเสียงท้องร้องโครกคราก หญิงสาวก็หยุดการกินแล้วเลิกคิ้ว
ใบหน้าอ้วนป้อมของเขาแดงกว่าเดิม ในที่สุดความละอายใจก็เอาชนะความหิวโหยได้แล้ว เขาบังคับให้ตัวเองหมุนตัวไป และในเวลานี้เองผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่ากลัวคนนั้นก็ยื่นขนมปังต้นหอมมาตรงหน้าเขา
เจ้าอ้วนน้อยตะลึงงันและมึนงงไปครู่หนึ่ง
นี่จะให้เราเหรอ
เห็นเด็กชายไม่ขยับเขยื้อน เธอจึงเลิกคิ้ว แกว่งขนมปังต้นหอมชิ้นนั้นไปมาซ้ายขวาตรงหน้าเขา
เจ้าอ้วนน้อยไม่สามารถละสายตาได้เลย สมองและสองตาได้แต่ขยับไปซ้ายขวาตามขนมปังต้นหอมชิ้นนั้น น้ำลายแตกฟองในปากจนแทบจะทำให้เขาสำลักแล้ว
จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยื่นขนมปังให้เขาอีกครั้ง
ไม่ได้ จะกินของที่คนแปลกหน้าให้เรื่อยเปื่อยไม่ได้…
แต่เธอไม่นับว่าเป็นคนแปลกหน้าสิ ก่อนหน้านี้เราเคยเจอเธอแล้วครั้งหนึ่งนี่นา อีกอย่างครั้งนั้นเธอยังช่วยชีวิตเราไว้ด้วย…
ขนมปังต้นหอมที่เธอให้แบบนี้น่าจะกินได้หรือเปล่า กินได้ล่ะมั้ง
อ๊ะๆๆ เธอจะเก็บขนมปังไปแล้ว อย่านะ…
เมื่อได้สติกลับมาสองมือของเจ้าอ้วนน้อยก็รีบร้อนยื่นออกไปคว้าขนมปังต้นหอมชิ้นนั้นในมือเธอไว้ ทั้งยังกัดไปคำหนึ่งอย่างอดไม่ไหว หลังจากกลืนคำนี้ลงไป เขาก็กินคำต่อไปเรื่อยๆ คำแล้วคำเล่าอย่างไม่อาจควบคุมตนเองได้อีก ไม่นานขนมปังต้นหอมชิ้นนั้นก็ลงท้องไปหมดแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นปล่อยมือที่จับขนมปังต้นหอม มองเด็กชายกินอย่างตะกละตะกลาม ส่วนตนเองก็ถือขนมปังอีกชิ้นกินคำโต และไม่กี่คำขนมปังอีกชิ้นก็หมดเกลี้ยงด้วยเช่นกัน
เจ้าอ้วนน้อยกินขนมปังชิ้นนั้นหมดแล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่าต้องขอบคุณเธอ แต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ผู้หญิงคนนั้นก็ควักเงินหนึ่งพันหยวนออกมาให้เขาพลางกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ช่วยไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์กับไก่ทอดที่ร้านตรงข้ามนั้นให้ฉันหน่อยสิ ซื้อได้เท่าไรก็ซื้อมาเท่านั้น ซื้อเสร็จแล้วก็ไปหาฉันที่สวนสาธารณะทางนั้น ฉันจะแบ่งแฮมเบอร์เกอร์กับไก่ทอดให้นายเป็นค่าแรง”
เจ้าอ้วนน้อยได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง เขาโตจนป่านนี้ยังไม่เคยกินแฮมเบอร์เกอร์เลยสักครั้งจริงๆ พอได้ยินว่ามีแฮมเบอร์เกอร์ให้กินและได้เงินจากการวิ่งทำงานที่สุจริต เขาจึงรับเงินหนึ่งพันหยวนนั้นไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวขาอ้วนป้อมเดินไปรอสัญญาณไฟจราจรตรงทางม้าลาย
เธอไม่มองเขาอีก หอบขนมปังถุงใหญ่หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะที่อยู่อีกด้าน
เจ้าอ้วนน้อยซื้อแฮมเบอร์เกอร์กับไก่ทอดมาถุงหนึ่งด้วยความเร็วสูงสุด หอบข้ามถนนวิ่งไปยังสวนสาธารณะที่อยู่อีกฝั่งด้วยฝีเท้าเร่งรีบ
สวนสาธารณะแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก แต่ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่ม ข้างในมีกระดานลื่นที่ให้เด็กๆ เล่น แน่นอนว่ามีม้านั่งจัดวางไว้หลายตัวด้วยเช่นกัน
ผู้หญิงคนนั้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง เมื่อเขาพุ่งมาถึงตรงหน้าเธออย่างกระหืดกระหอบ เธอก็ซัดขนมปังถุงนั้นไปมากกว่าครึ่งแล้ว
เขาเพิ่งวิ่งมาถึงตรงหน้าเธอ เธอก็ใช้ปลายคางพยักพเยิดเป็นการบอกให้เขาวางถังไก่ทอดและแฮมเบอร์เกอร์ถุงใหญ่ไว้กลางม้านั่ง
เจ้าอ้วนน้อยวางอาหารลงอย่างรวดเร็ว แล้วหญิงสาวก็หยิบแฮมเบอร์เกอร์ขึ้นมาหนึ่งชิ้น จากนั้นก็เปิดออกมากัดคำใหญ่ๆ หนึ่งคำอย่างแรง เมื่อเห็นเขายังยืนอยู่ เธอจึงกลืนแฮมเบอร์เกอร์คำนั้นแล้วหยิบแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นหนึ่งโยนให้เขาก่อนจะชี้ที่ว่างอีกด้านของม้านั่ง
“นั่งลงแล้วกินซะ ยังจะมัวยืนบื้ออยู่ทำไม”
เจ้าอ้วนน้อยมือไม้เป็นพัลวัน ไม่ง่ายเลยกว่าจะรับแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นนั้นไว้ได้ จากนั้นก็นั่งลงด้วยรอยยิ้มทึ่มทื่อ
แฮมเบอร์เกอร์กับไก่ทอดหอมจริงๆ เลย
