ปีศาจ!
ปีศาจ! ปีศาจ! ปีศาจ!
ทำไมมีปีศาจอีกแล้วล่ะเนี่ย…
เจ้าอ้วนน้อยชักเท้าวิ่งตะบึงบนระเบียงทางเดินของห้องเรียน ฉันนี่มันซวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เรียน ม.ต้น ที่ไหนไม่เรียน ดันมาเรียนโรงเรียนที่มีปีศาจ!
วันนี้เพิ่งเป็นวันเปิดเทอมขึ้น ม.ต้น วันแรกของฉันนะ!
รู้งี้เมื่อกี้กลับบ้านไปพร้อมกับทุกคนดีกว่า แต่ชีวิตคนเรามักยากจะรู้แต่แรก!
เจ้าอ้วนน้อยวิ่งผ่านห้องทดลอง ห้องดนตรี ห้องสมุด ห้องคอมพิวเตอร์ไปตลอดทาง จากนั้นก็รีบสะบัดก้นเลี้ยวเข้าไปในโถงบันไดอย่างเร่งรีบ คิดจะลงไปข้างล่างทันที ใครจะรู้ว่าปีศาจตนนั้นดูเหมือนจะคาดเดาไว้แต่แรกแล้ว หนวดเส้นหนึ่งของมันไม่รู้ว่าล้อมจากชั้นล่างขึ้นมาชั้นบนได้อย่างไร ทำเอาเขาตกใจจนรีบคว้าราวบันไดดึงร่างตัวเองไว้ เปลี่ยนเป็นวิ่งขึ้นไปชั้นบนแทน ขณะที่หมุนตัวหนวดที่เหมือนกับหนวดหมึกอีกเส้นก็สะบัดเข้ามา เขาอุทานด้วยความตกใจ ก้มศีรษะหลบพลางยกเท้าเผ่นขึ้นไปข้างบน
บ้าชะมัด รู้งี้คราวก่อนที่เสี่ยวเยี่ยบอกว่าจะให้ยืมโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ฉันหน้าด้านรับไว้ก็คงดี! แต่ชีวิตคนเราก็ยากจะรู้แต่แรกทุกอย่างนั่นแหละ…
เขามุ่งหน้าไปยังดาดฟ้าบนตึก พยายามวิ่งลงจากบันไดอีกด้าน แต่ประตูบานนั้นถูกล็อกไว้ทำให้เขาอึ้งไป
ขอร้องล่ะ! ลุงภารโรง! ถ้าลุงจะล็อกก็ล็อกทั้งสองฝั่งสิ! ล็อกฝั่งเดียวทำไมล่ะเนี่ย!
เขาหันกลับไปอย่างลนลาน คิดจะลงไปชั้นล่างจากที่เดิม แต่ปีศาจตนนั้นเบียดออกมาจากโถงบันไดนานแล้ว แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ อ๊ะ ไม่นะ มันสะบัดหนวดที่เหมือนกับหนวดหมึกสายโจมตีมาทางเขา
“อ๊ากกก ช่วยด้วย! ช่วยด้วย…”
เขาถอดกระเป๋าหนังสือโยนออกไป หมุนตัวแล้วก็วิ่งหนี กุมศีรษะวิ่งเตลิดพร้อมกับกรีดร้องเสียงดังอยู่บนดาดฟ้า
แม้ดาดฟ้าของโรงเรียนจะไม่ได้เล็ก สองปีมานี้เขาอยู่ด้วยกันกับเสี่ยวเยี่ย กลัวว่าตอนเจอปีศาจแล้วจะวิ่งไม่ไหวก็เลยลดน้ำหนักอย่างขยันขันแข็ง แต่ต่อให้วิ่งเก่งแค่ไหนก็มีขีดจำกัด เขาหลบซ้ายหลบขวา วิ่งเตลิดเปิดเปิง กลิ้งแล้วกลิ้งอีกก็ยังคงถูกหนวดหมึกพันขาข้างหนึ่งไว้แล้วลากกลับไป ในช่วงคับขันนี้เขาคว้าตาข่ายเหล็กบนกำแพงที่กันเด็กนักเรียนตกลงไปเอาไว้ได้
“ช่วยด้วย! อย่ากินฉันนะ! ฉันไม่อร่อยหรอก…”
ชั่วขณะนี้เองเขาทำได้เพียงอย่างเดียว นอกจากอ้าปากกรีดร้องแล้วก็คืออ้าปากกรีดร้องอีกอยู่ดี
“ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น! ผมไม่เห็นว่าคุณสวมหนังมนุษย์…” เขาจับตาข่ายเหล็กไว้ไม่ไหวแล้ว ทั้งตัวถูกสะบัดขึ้นฟ้าพลางร้องตะโกน “ผมรับรองว่าผมจะไม่บอกคนอื่นเด็ดขาดว่าครูเป็นปีศาจ…”
ปีศาจใช้กำลังมหาศาลทำให้เจ้าอ้วนน้อยถูกสะบัดไปจนถึงด้านบนแท็งก์น้ำ เขารีบคว้าสายล่อฟ้าที่อยู่บนแท็งก์น้ำไว้อย่างมือไว กอดสายล่อฟ้าไว้แน่นเหมือนหมีโคอาลา เกร็งคอตะโกนเสียงดังต่อไป
“ตอนครูถอดหนัง ผิวหนังมนุษย์เหี่ยวย่นหมดแล้ว ผมมองหน้าครูไม่ชัดหรอก…ผมไม่รู้…ว่าครูน่ะ…เป็นอ๊าก…ใครอ๊าก…”
ปีศาจกระชากเท้าเจ้าอ้วนน้อยอย่างแรง ดึงจนสายล่อฟ้างอแล้ว เท้าเขาก็ถูกดึงจวนจะขาดแล้วเช่นกัน เขาหันหน้ากลับไปมองก็เห็นปีศาจตนนั้นพอดึงเขาไปไม่ลงจึงลงมือปีนขึ้นแท็งก์น้ำมือไม้เป็นพัลวัน เขาทั้งตกใจทั้งกลัว ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางมีคนได้ยินก็ยังอดไม่ได้ที่จะแหกปากตะโกนสุดแรงเกิดอีกครั้ง
“ช่วยด้วย! ช่วย…ด้วย ว้าก…อ๊ากกกก…”
ตะโกนไปได้ครึ่งเดียวสายล่อฟ้าก็ถึงกับหักไปแล้ว ในตอนนี้เองเขาถูกพัดหอบเข้าไปทั้งตัว พริบตาเดียวก็ถูกโยนเข้าไปในปากใหญ่ยักษ์น่าสยดสยองนั้น ในขณะที่เขาตกเข้าไปในปากปีศาจทั้งตัวและถูกลิ้นตวัดเข้าสู่ลำคอนี้เอง สายล่อฟ้าที่ถูกจับไว้แน่นท่อนนั้นก็ติดที่เหงือกทั้งสองข้างของปีศาจพอดี หยุดยั้งไม่ให้เขาถูกกลืนกินลงไปในท้อง
“อย่ากินฉันนะ…”
เหงือกของปีศาจเต็มไปด้วยน้ำลายทั้งเหม็นทั้งลื่น ไม่นานนักน้ำลายที่เหม็นลื่นก็ฉาบทั่วสายล่อฟ้า บวกกับปีศาจถูกสายล่อฟ้าแทง พอกินแล้วเจ็บก็สะบัดศีรษะอย่างแรง สะบัดพลางคำรามลั่น ทำให้เจ้าอ้วนน้อยถูกสะบัดไปกระแทกเนื้อในปากที่ลื่นแฉะทั้งสองข้างหนแล้วหนเล่าทำให้เขาจับไว้ไม่อยู่ ทั้งตัวยิ่งหย่อนลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นวินาทีต่อมาในที่สุดมือของเขาก็ลื่นหลุด ถูกปีศาจตนนั้นกลืนเข้าไปในลำคอ
