ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทที่ 2

ฝนตกแล้ว

วันอาทิตย์ที่สองของเดือนมีนาคม เจ้าอ้วนน้อยเพิ่งทำงานพิเศษเสร็จ เขาขี่จักรยานมือสองที่เถ้าแก่มอบให้ ตอนแรกอยากจะรีบกลับบ้านก่อนฝนตก แต่ขี่ไปได้ครึ่งทางฝนก็ยังคงโปรยปรายลงมาอยู่ดี ไม่นานนักก็ทำเอาเปียกโชกกลายเป็นลูกหมาตกน้ำ และวันนี้เขาดันลืมพกชุดกันฝนมาด้วย จะซื้อใหม่อีกตัวก็สิ้นเปลืองเกินไปจริงๆ คิดๆ ดูแล้วรีบขี่รถกลับไปอาบน้ำอุ่นที่บ้านจะคุ้มกว่า

ใครจะรู้ว่าเมื่อขี่ลงเนินกลับเห็นว่าข้างหน้ามีผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่กลางสายฝน

ท้องฟ้ามืดนานแล้วทั้งยังฝนตกอีก ขณะที่เขาขี่ผ่านผู้หญิงที่ทั้งไม่ได้กางร่มและไม่ได้สวมชุดกันฝนคนนั้น มองแวบหนึ่งกลับคิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่มีการตอบสนองไปชั่วขณะ จักรยานไหลลงเนินยาว พริบตาก็ทิ้งผู้หญิงคนนั้นไว้ข้างหลังแล้ว เขาหันกลับไปมอง หญิงสาวคนนั้นยังคงเดินอยู่ท่ามกลางฝนโปรยปรายลมหนาวเหน็บ บนตัวสวมเพียงเสื้อยืดบางๆ และกางเกงยีน ใบหน้าซีดเผือดจนเหมือนผี แต่ใบหน้านั้นเป็นผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยเจอจริงๆ

จักรยานมุ่งหน้าต่อไป เขาลงมาจนสุดปลายเนินก็กดเบรกไว้ คิดครู่หนึ่งแล้วก็ขี่ไปข้างหน้าอีกครั้ง ขี่ไปจนถึงร้านสะดวกซื้อที่อยู่ข้างหน้าแล้วซื้อร่มคันหนึ่ง จากนั้นก็ขี่จักรยานกลับไปอีกครั้งอย่างเต็มกำลัง นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ แม้หลังจากขึ้นมัธยมต้นเขาจะผอมลงจริงๆ แต่โดยพื้นฐานยังคงรูปร่างท้วม ล้อรถเปียกน้ำก็ยิ่งหนัก เขาขี่จนแทบหายใจไม่ทันแล้ว ขี่ไปได้ไม่กี่เมตรก็จอดลงอีกครั้งอย่างทนไม่ไหวแล้วก็ลงมาจูงจักรยานเดิน แต่เขาที่อยู่ไกลๆ ก็สามารถมองเห็นได้ว่าเธอยังอยู่ตรงนั้น เดินอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสายฝนยามค่ำคืน

ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะจูงจักรยานมาถึงตรงหน้าเธอ หยุดอยู่ตรงบริเวณที่ห่างออกไปหนึ่งเมตรแล้วส่งร่มให้เธออย่างเหนื่อยหอบ

หญิงสาวไม่มองเขาเลยสักแวบเดียว ไม่ได้ยื่นมือมารับ ถึงขั้นไม่หยุดฝีเท้าแล้วก็เดินผ่านเขาไปทั้งอย่างนี้

เจ้าอ้วนน้อยตะลึงงัน มองเงาร่างที่เปียกโชกไปทั้งตัวนั้น เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรไป แต่ดูออกว่าเธออารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ไม่ดีสุดๆ และก็คงไม่มีคนอารมณ์ดีที่ไหนมาเดินกลางสายฝนหรอก

เขาละล้าละลังครู่หนึ่งก่อนจะจอดจักรยานไว้ข้างทาง เพื่อป้องกันไม่ให้จักรยานถูกขโมยยังไม่ลืมที่จะใช้โซ่ล็อกคล้องจักรยานไว้กับเสาไฟ จากนั้นถึงได้กางร่มตามไปและกางให้เธอ

แม้ตอนนี้เขาเองก็สูงขึ้นบ้างแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้ยังสูงกว่าเขาหนึ่งช่วงหัว เขาต้องยืดมือสูงๆ ถึงจะไม่ให้ร่มโดนศีรษะเธอ

เธอยังคงไม่สนใจเขา แค่เดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ เขาคิดว่าตนเองควรจะพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร จากนั้นเขาก็ได้สติกลับมาแล้วโพล่งออกไปประโยคหนึ่ง

“คือว่า…สองเดือนก่อนฉันได้งานพิเศษงานหนึ่ง…”

ฉันกำลังพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย พวกเราไม่ได้สนิทกันสักหน่อย พูดเรื่องนี้ทำไมนะ

แม้จะคิดอย่างนี้ แต่ปากของเขายังคงเอ่ยออกไปโดยอัตโนมัติ “ตอนแรกฉันอยากไปเป็นแคดดี้ช่วยเก็บลูกที่สนามกอล์ฟตอนวันหยุด แต่ฉันเจอเถ้าแก่คนปัจจุบันของฉันที่นั่น ถามฉันว่าอยากช่วยวิ่งงานไหม ค่าแรงค่อนข้างสูง ชั่วโมงละสองร้อยแน่ะ แน่นอนว่าฉันก็ตกลงน่ะสิ แถมเถ้าแก่ยังให้จักรยานมือสองฉันมาคันหนึ่งด้วย คันเมื่อกี้นั่นแหละ ถึงจะเป็นของมือสอง แต่บำรุงรักษาไว้ดีมากเลย เป็นคันที่เมื่อก่อนเถ้าแก่ของฉันใช้ขี่ ทว่าช่วงนี้เธอไม่ได้ใช้แล้วก็เลยยกให้ฉัน”

เธอยังคงไม่สนใจเขา เขาได้แต่เดินกลางฝนเป็นเพื่อนเธอต่อไป กางร่มให้เธอพลางพูด

“มีรถมันสะดวกมากจริงๆ ช่วยฉันประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย จะไปหาเสี่ยวเยี่ยก็ไม่ต้องนั่งรถประจำทาง ถึงเสี่ยวเยี่ยบอกว่าให้ลุงหวังมารับฉันได้ก็เถอะ แต่ลุงหวังเป็นคนขับรถของคุณปู่เขาก็ไม่ได้ว่างตลอดเวลา และฉันนั่งรถคันนั้นก็กลัวว่าจะทำรถสกปรกด้วย ได้ยินว่าล้างรถครั้งหนึ่งแพงสุดๆ ไปเลย”

บนถนนด้านข้างรถแล่นขวักไขว่ไปมา ไม่มีใครสนใจสองคนนี้ที่เดินบนทางเท้ามากนัก

หญิงสาวยังคงไม่ส่งเสียงสักแอะ เขาเดินอยู่ข้างๆ เธอ อดไม่ได้ที่จะพูดอีกครั้ง

“จริงสิ หลังจากที่เธอกำจัดปีศาจตอนเปิดเทอมวันนั้น ฉันก็ไม่เจอปีศาจที่โรงเรียนอีกเลย แต่กันไว้ดีกว่าแก้ ฉันยังคงหน้าด้านขอโทรศัพท์มือถือจากเสี่ยวเยี่ยมาใช้เครื่องหนึ่ง แบบนี้ถ้าเจอปีศาจฉันก็ขอความช่วยเหลือจากเขาได้ ครั้งก่อนโชคดีจริงๆ ที่เธอได้ยินฉันขอความช่วยเหลือ” เขาพูดพลางถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ทั้งยังใช้มือข้างขวาที่ว่างตบอกตัวเอง “บอกตามตรงนะ ตอนนั้นฉันยังนึกว่าตัวเองจะตายซะแล้ว โชคดีที่เธอมา…อ๊ะ ถั่วแดงต้มร้านข้างหน้านั่นอร่อยมากนะ เธออยากกินดูไหม ครั้งนี้ฉันเลี้ยงเอง เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ค่าแรงมา…ฮะ…ฮะ…ฮะ…ฮัดชิ่ว!”

เขาจามออกมาอย่างแรงทีหนึ่ง เกือบจะหันหน้าไปไม่ทันซะแล้ว โชคดีที่ใช้แขนเสื้อปิดไว้ ถึงได้ไม่กระจายไปทั่ว

“ขอโทษที” เขาสูดจมูก ยิ้มอย่างเก้อเขิน แต่ยังคงไม่ลืมพูดแนะนำ “ถั่วแดงต้มร้านนั้นอร่อยมากจริงๆ นะ ยังมีบัวลอยแดงขาว แล้วก็เฉาก๊วยด้วย เป็นถั่วแดงต้มกับเฉาก๊วยที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย”

หญิงสาวยังคงไร้ซึ่งอารมณ์อยู่ดีและไม่เอ่ยตอบเขา เพียงเดินมุ่งหน้าต่อไป พริบตาเดียวก็ผ่านร้านขายถั่วแดงต้มร้านนั้นแล้ว

“ไม่งั้นไก่ทอดร้านข้างหน้านั้นก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ไก่ทอดร้านนั้นข้างในมีไส้ชีสด้วย ครั้งก่อนฉันกัดโดนแล้วสะดุ้งเลย กัดไปคำเดียวชีสร้อนๆ ก็ไหลออกมาด้วย

อ๊ะ ในตรอกหัวมุมข้างหน้ามีร้านขายชานมไข่มุก มีรสน้ำขิง รสขิงเข้มข้นมากเลย ถ้าเธอกลัวว่าดื่มชาตอนเย็นแล้วจะนอนไม่หลับ พวกเขาก็มีนมสดไข่มุกที่ใส่แค่นมสดกับน้ำตาลทรายแดงด้วย เครปต้นหอมของร้านที่อยู่ตรงข้ามก็เยี่ยมสุดๆ เหมือนกันนะ เถ้าแก่ทำแป้งเองสดๆ ไม่ได้มาจากร้านขายส่ง แถมยังขอให้เถ้าแก่ทำให้กรอบๆ หน่อยได้ด้วย ข้างบนใส่ไข่แล้วก็ทาซอส กินแล้วทั้งหอมทั้งฮะ…ฮะ…ฮะ…ฮัดชิ่ว!”

เขาพูดอย่างรู้ลึกรู้จริง พูดจนน้ำลายแทบไหลออกมา จากนั้นก็จามอีกครั้ง