ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทที่ 3

“อ้อ”

เขาตอบรับอย่างเหม่อลอย หมุนตัวไป เหยียบลงบนแป้นถีบ ขึ้นขี่จักรยานมุ่งตรงไปข้างหน้า

ทิวทัศน์ข้างทางไหลผ่านไปข้างหลังเรื่อยๆ เวินติ้งฟางกลั้นหายใจ สมองยังคงว่างเปล่า เขาขี่ไปเรื่อยๆ ขี่ไปเรื่อยๆ เหยียบแป้นถีบซ้ายขวา ร่างกายขยับไปโดยอัตโนมัติ ขี่ออกจากตรอกอย่างเหม่อลอยตลอดทาง

อาหลิงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟ แต่กลับเห็นแมวดำตัวหนึ่งไม่รู้ว่ามานั่งอยู่ในลานที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงตั้งแต่เมื่อไร ส่ายหางของมันช้าๆ ใช้ดวงตากลมโตอันลึกลับคู่นั้นมองเด็กหนุ่มที่ขี่จักรยานไปไกลคนนั้น ก่อนจะอ้าปากพ่นภาษามนุษย์ออกมา

“เด็กอ้วนนั่นเป็นใคร”

อาหลิงไม่แม้แต่จะมองแมวดำตัวนั้นเลยสักแวบ เพียงเดินผ่านดอกไม้สีแดงเหล่านั้นแล้วเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “ไม่ใช่ใครทั้งนั้น”

“ไม่คิดว่าถึงกับมีคนมาสนใจเธอ” แมวดำไม่ถือสากับท่าทีเย็นชาของเธอเลยสักนิด อุ้งเท้าเดินตามหลังเธออย่างกระตือรือร้น “เด็กอ้วนคนนี้จิตแข็งทีเดียว อันที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องช่วยล้างสมองให้เขาหรอก ในเมื่อคนเขาชอบเธอ เธอก็น่าจะให้โอกาสสักหน่อยนะ”

เธอผลักประตูโดยไม่หันกลับไป เดินเข้าไปในร้านกาแฟที่แผ่กระจายแสงไฟอันอบอุ่นออกมาแล้วพูดกับผู้หญิงที่อยู่ในเคาน์เตอร์บาร์

“ฉี่ลี่ มี้มี้ของเธอคงจะติดสัดแล้วล่ะ เอาแต่ร้องไม่หยุดหย่อนทั้งวัน ถ้าเธอมีเวลาว่างก็พามันไปหาคู่ทับหน่อยนะ มันจะได้ไม่อั้นนานแล้วพานทำให้กดดันเกินไป อสุจิขึ้นสมอง…”

“นี่! ผู้หญิงอย่างเธอพูดเหลวไหลอะไร…” แมวดำได้ยินก็รีบส่งเสียงโต้เถียง แต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ปิดปากอุทาน

“เอ๊ะ จริงเหรอ” ฉี่ลี่ชะโงกตัวออกจากเคาน์เตอร์บาร์ ก้มหน้ามองแมวดำด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วถามว่า “ขอโทษนะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีปัญหานี้ นายยังโอเคไหม ไม่สบายมากเลยเหรอ”

“เธออย่าไปฟังหล่อนพูดเหลวไหล!” มันกระโดดขึ้นเคาน์เตอร์บาร์ หันหน้าไปโต้เถียงอย่างแยกเขี้ยวยิงฟันกับแม่มดพันปีที่น่ารังเกียจผู้นั้น

อาหลิงเดินเข้าไปในเคาน์เตอร์บาร์ ยิ้มหวานให้แมวดำตัวนั้น “เฮ้อ แต่ละปีพอถึงเวลาแมวก็จะติดสัดแล้วร้องอยู่ตลอดเวลา ก็เหมือนกับนายตอนนี้นั่นแหละ เป็นเรื่องปกติมาก นายไม่ต้องอายหรอก”

“อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น ฉันพลาดอะไรไปเหรอ เมียวเมียวอายอะไรเหรอ”

ผู้ชายที่สวมชุดสมัยราชวงศ์ถัง ด้านหลังศีรษะถักเปียยาวคนหนึ่งกำลังถือไอศกรีมเดินออกมาจากในห้องครัว เดินไปพลางกินไปพลาง เอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้

“ฉันไม่ได้ชื่อเมียวเมียว…” แมวดำพลันพองขน โมโหจนหางตั้ง หันกลับไปอ้าปากคำรามเสียงต่ำ

“มันติดสัดก็จะร้องอย่างควบคุมไม่ได้ตลอด เพราะงั้นก็เลยอายน่ะ” อาหลิงแทงซ้ำอีกครั้งอย่างเฉยชา

พอผู้ชายคนนั้นได้ยินแล้วก็เบิกตากว้าง รีบขยับเข้ามาพูด “เมียวเมียวติดสัดได้ด้วย? นายมีแฟนแล้วเหรอ ตัวไหน แมวขาวถนนถัดไปตัวนั้นเหรอ”

“ฉันเปล่า!” แมวดำโมโหจนตะโกนลั่นอีกครั้ง

“เอ๊ะ ไม่มีแฟนเหรอ นายสนใจใคร อย่าเขินเลยน่า บอกฉันได้เต็มที่ ฉันช่วยเป็นพ่อสื่อได้นะ…”

ชายหนุ่มจงใจหยอกล้อด้วยสีหน้าทะเล้น ทำให้แมวดำอดไม่ได้ที่จะยื่นกรงเล็บไปหาเขา เขาร้องอุทาน หลบซ้ายหลบขวา ให้มันวิ่งไล่ไปทั่วร้านกาแฟ หนึ่งคนหนึ่งแมวเอะอะโวยวายกันขึ้นมาทั้งอย่างนี้

ฉี่ลี่ดูความวุ่นวายตรงหน้าอย่างขบขัน ก่อนจะมองไปยังผู้หญิงที่เป็นคนต้นเรื่อง แต่ตอนนี้กลับทำตัวเป็นคนนอก เริ่มชงชานมอย่างเรื่อยเฉื่อยอยู่ด้านข้างคนนั้น

“เธอยังโอเคไหม”

“อืม” อาหลิงชำเลืองมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง เห็นความห่วงใยที่อยู่ในก้นบึ้งดวงตาของอีกฝ่ายก็เข้าใจทันใดว่าจริงๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ได้พลาดอะไรไปเลย แปดส่วนก็คงเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกเมื่อครู่นี้แล้ว ดังนั้นจึงร่วมมือกับเธอแกล้งแมวตัวนั้น

“เด็กคนนั้นเป็นแค่มนุษย์” เธอโยนน้ำตาลก้อนลงไปในชานมของตัวเอง เอ่ยอย่างเรียบเฉย “อย่ามาพัวพันกับทางเรามากเกินไปจะดีกว่า”

ฉี่ลี่มองเธอ หัวใจบีบรัดเล็กน้อย รู้สึกอาลัยอยู่บ้าง

‘และข้าก็ส่งผู้คนจากไปมามากพอแล้ว’

หลายปีก่อนอาหลิงเคยพูดกับเธออย่างนี้ ผู้หญิงคนนี้ใช้ชีวิตมากว่าพันปีแล้ว ไม่สานสัมพันธ์ลึกซึ้งกับมนุษย์ นี่คือวิธีหนึ่งที่เธอปกป้องคนอื่นและปกป้องตัวเองด้วย แต่เป็นแบบนี้มาตลอดเธอจะโดดเดี่ยวเดียวดายแค่ไหนกันนะ

ฉี่ลี่มองผู้หญิงที่ดูท่าทางเย็นชาตรงหน้านี้ อยากพูดอะไรสักอย่างกับอาหลิง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ดังนั้นท้ายที่สุดเธอจึงทำได้แค่ดื่มชาเป็นเพื่อนอีกฝ่าย มองดูหนึ่งคนหนึ่งแมวสู้รบตบมือกันด้วยรอยยิ้ม

เวินติ้งฟางขี่จักรยานด้วยสมองว่างเปล่า ถีบครั้งแล้วครั้งเล่าต่อไป ค่อยๆ ออกห่างจากร้านกาแฟร้านนั้นท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด กระทั่งขี่ตรงไปจนใกล้ถึงปากตรอก ความอับอายและความเก้อเขินถึงได้ระเบิดปะทุอยู่ในหัวสมอง

อ๊ากกก…นี่โง่หรือไง ฉันกำลังทำอะไรกันแน่เนี่ย

เขาอ้าปากหอบหายใจ ทางหนึ่งเหยียบแป้นถีบจักรยานอย่างสุดกำลัง ทางหนึ่งกุมศีรษะร้องตะโกนในใจ

แต่เมื่อขี่ถึงปากตรอกแล้ว เขายังคงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่งอยู่ดี เดิมทีนึกว่าอาหลิงยังยืนอยู่ตรงนั้น ผลปรากฏว่าเธอกลับเข้าไปในร้านโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมาตั้งนานแล้ว

ความรู้สึกผิดหวังที่บอกไม่ถูกปะทุขึ้นมากลางอก

เขาถอนหายใจ หันหน้ากลับมา เหยียบแป้นถีบอีกครั้ง ขี่ออกจากปากตรอกมุ่งไปข้างหน้าจนถึงบนถนนใหญ่

เฮ้อ ฉันนี่มันโง่จริงๆ สินะ…

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนกุมภาพันธ์ 2569)