เพราะรู้สึกว่าโง่เง่านิดหน่อย สุดท้ายเวินติ้งฟางก็ไม่ได้โทรหาเพื่อนสนิทอยู่ดี
ตอนที่เลิกงานแล้วโทรหาผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว เดิมทีเขานึกว่าเธอจะล้มเลิกไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเธอยังคงเรียกให้เขานั่งรถไฟฟ้าไปยังอีกฟากของเมือง
เขาไปถึงอย่างเร่งรีบ อาหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วยืนอยู่นอกประตูซูเปอร์มาร์เก็ตร้านหนึ่งตรงทางออก ลมหนาวพัดหวีดหวิว แม้จะเปลี่ยนจากกางเกงขาสั้นสีขาวเป็นกางเกงขายาวสีดำ เปลี่ยนจากเสื้อยืดแขนสั้นสีดำเป็นเสื้อไหมพรมบางๆ สีครีม แต่เทียบกับคนอื่นแล้วเธอดูใส่เสื้อผ้าบางกว่าคนอื่นและสะดุดตามาก
“หวัดดี” พอเห็นเธอ เขาก็ทักทายอย่างตื่นเต้น
อาหลิงไม่ได้ตอบ เพียงเอาบัตรที่ใช้โดยสารรถสาธารณะได้และภาพถ่ายผู้ชายใบหนึ่งให้เขา เขาตะลึงงัน เพียงได้ยินเธอพูดว่า
“ฉันเติมเงินในบัตรแล้ว” เธอบอกเขา “อีกเดี๋ยวผู้ชายที่ใส่แว่นตาคนนี้จะออกมาจากตึกใหญ่ที่อยู่ข้างหน้านั่น นายตามเขาไป หลังจากแน่ใจแล้วว่าเขาขึ้นรถก็โทรบอกฉันว่ารถที่เขานั่งเที่ยวไหน กี่โมงกี่นาที”
“เอ๋?” เขามึนงงครู่หนึ่ง “เธอจะให้ฉันสะกดรอยตามคนคนนี้เหรอ”
เธอมองเขาอย่างเยือกเย็น “นายมีปัญหา?”
เขากล้ามีเสียที่ไหน แต่เพื่อป้องกันเหตุสุดวิสัย เขายังคงอดไม่ได้ที่จะถามซักไซ้ “เขาเป็นปีศาจหรือเปล่า”
“ไม่ใช่” เธอกล่าวอย่างอารมณ์เสีย “เขาเป็นมนุษย์ ฉันแค่จำเป็นต้องยืนยันเวลาที่เขาขึ้นรถ…”
สิ้นเสียงอาหลิง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอดูเบอร์สายเรียกเข้าแวบหนึ่ง ก่อนจะรับสายแล้วก็เผยรอยยิ้มสดใสที่ทั้งหวานหยาดเยิ้มและน่ารักสุดๆ ออกมาในชั่วพริบตา
“ชิวสุ่ยเหรอ หาหนังสือที่เธอต้องการเจอหรือยัง ดีจังเลย ฉันบอกแล้วไงว่าร้านหนังสือมือสองร้านนั้นมีหนังสือฉบับลิมิเต็ดเล่มนั้นขาย เธอจะกลับมาแล้วเหรอ ฉันก็ใกล้เลิกงานแล้วเหมือนกัน”
เพราะไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ยิ้มมาก่อน เวินติ้งฟางถึงกับเบิกตากว้าง เธอถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง จากนั้นเขาก็เห็นเธอช้อนตาขึ้นมาอย่างระแวดระวัง วินาทีต่อมาเธอก็ปิดโทรศัพท์มือถือไว้แล้วทิ้งท้ายประโยคหนึ่ง
“ออกมาแล้ว ตามเขาให้ดี”
เธอพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปด้วยฝีเท้าเร็วรี่
เด็กหนุ่มยังคงยืนงงครู่หนึ่ง เขาถือภาพถ่ายแล้วรีบหันหน้าไปตรวจสอบดูผู้ชายคนนั้นว่าอยู่ตรงไหน แต่บนถนนมีผู้ชายที่สวมแว่นตาเยอะแยะมากมายขนาดนั้น เขาหาตัวไม่เจอในแวบแรกหรอก โชคดีที่โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นมาในเวลานี้ พอเห็นว่าเป็นอาหลิง เขาก็รีบรับสาย
“อยู่ทางซ้ายของนาย เขาเดินไปแล้ว” เธอเอ่ยอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง “สวมแว่นตา ในมือถือกระเป๋าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กสีดำนั่น”
เวินติ้งฟางรีบเงยหน้าพลางถาม “พี่สาว คนที่สวมแว่นตาถือกระเป๋านี่เต็มถนนเลยนะ เขาสูงเท่าไร สวมเสื้อผ้าแบบไหน”
“ประมาณร้อยแปดสิบ สูทสีดำ”
ร้อยแปดสิบนี่สูงมากนะ เขาทอดสายตามองไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เห็นคนที่ตัวสูงสวมสูทคนหนึ่งจึงรีบตามไป เพื่อความแน่ใจเขาตั้งใจวิ่งไปอยู่ข้างหน้าเยื้องๆ ผู้ชายคนนั้นแล้วหันไปมองแวบหนึ่ง เทียบกับภาพถ่ายที่อยู่ในมือครู่หนึ่ง
“หาเจอแล้ว” เขาถือโทรศัพท์มือถือพลางเอ่ยถาม “คนที่ผูกเนกไทสีน้ำเงินนั่นใช่ไหม”
“ใช่” ผู้หญิงที่อยู่ในสายพรูลมหายใจแล้วสั่งว่า “นายตามเขาให้ดี เก็บภาพถ่ายไว้ อย่าเพิ่งวางสาย ขึ้นรถก็บอกฉัน”
“อื้อ” เขาเก็บภาพถ่ายไว้ในกระเป๋ากางเกง ผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงแล้วเดินตามหลังผู้ชายคนนั้น จากนั้นก็อดถามไม่ได้ “ผู้ชายคนนี้เป็นใคร แฟนเธอเหรอ”
“ไม่ใช่” อาหลิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “นายอย่าพูดจาไร้สาระมากได้ไหม”
เวินติ้งฟางเงียบปากทันที ทางหนึ่งเดินตามผู้ชายคนนั้น ทางหนึ่งกลับได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิวดังมาจากปลายสาย แม้จะมีเสียงแตรรถด้วย แต่ฟังดูรู้สึกว่าไกลนิดหน่อย วินาทีต่อมาเขาก็เข้าใจในทันใด ก่อนจะหลุดปากถามด้วยความตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว
“เธอกำลังเหาะอยู่เหรอ เธอเหาะอยู่สินะ!”
“หุบปาก นายเบาเสียงหน่อย!” เสียงตะคอกอย่างเดือดดาลดังมา จากนั้นอาหลิงก็เอ่ยปากถาม “เขาถึงไหนแล้ว ซื้อตั๋วหรือยัง”
ผู้ชายคนนั้นไม่ได้แวะที่ไหน ตรงไปซื้อตั๋วและเดินไปยังชานชาลารถไฟฟ้าทันที
“ซื้อตั๋วเสร็จ ถึงชานชาลาแล้ว” เวินติ้งฟางขาสั้น ได้แต่วิ่งเหยาะๆ ตามไปพลางล้วงบัตรออกมาสแกนผ่านเข้าสถานี เขาเพิ่งพูดจบก็ได้ยินอาหลิงใช้เสียงที่หวานหยดและน่ารักสุดๆ เอ่ยว่า “เดี๋ยวดูหนังอยากกินอะไร ฉันจะเอาเข้าไปด้วย”
“ฮะ? ดูหนัง?” พอได้ยินว่ามีของกิน เขาจึงรีบตอบทันที “ฉันอยากกินไก่ทอด ไส้กรอกข้าว ข้าวเกรียบกุ้ง กับลูกชิ้น แล้วก็ชานมไข่มุกแก้วใหญ่ หวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์ น้ำแข็งน้อย…”
“ฉันไม่ได้กำลังพูดกับนาย” ผู้หญิงคนนั้นกัดฟันกรอดถามว่า “เขาขึ้นรถหรือยัง”
“อ้อ” ที่แท้ไม่ได้ถามฉัน ทำให้ฉันรอเก้อ เวินติ้งฟางชำเลืองมองผู้ชายคนนั้นแวบหนึ่งแล้วตอบอย่างเชื่องๆ ว่า “ยัง กำลังต่อแถว อ๊ะ เดี๋ยวก่อน รถมาแล้ว เขาจะขึ้นรถแล้ว” เขาลดโทรศัพท์มือถือลง ก้มดูเวลาในโทรศัพท์ก่อนจะยกกลับไปวางไว้ข้างหูพลางเอ่ยว่า “ตอนนี้เก้าโมงสี่สิบ”
“นายตามไปซิ”
“เอ๋?”
“รีบตามไป” เธอกล่าวอย่างเร่งรีบ “ไปยืนข้างๆ เขา”
เวินติ้งฟางยกเท้ารีบตามขึ้นรถไฟฟ้าไป แต่รถไฟฟ้าเที่ยวนี้คนเยอะมาก พอผู้ชายคนนั้นขึ้นไปแล้วเห็นว่ามีที่นั่งก็นั่งลง
