ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทที่ 20

บทที่ 20

เวลาบ่ายสามโมง

พวกผู้หญิงต่างกลับไปกันหมดแล้ว

แมวดำตัวน้อย ไม่สิ เสือดำตัวน้อยผ่อนลมหายใจ แต่ยังคงแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เวินติ้งฟางอยู่

“เอาล่ะๆ นายอย่าโมโหเลย เมื่อกี้ฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย แค่ตกใจก็เลยไม่ทันได้ตั้งตัวชั่วขณะ” เวินติ้งฟางใช้สองมือจับเจ้าตัวอารมณ์เสียนั่นไว้ อมยิ้มพลางกล่าวขอโทษ “ขอโทษ โอเค้?”

เสือดำตัวน้อยย่นจมูก ยังคงทำหน้าบึ้งถลึงตาใส่เขา

“นายรู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าเขาคือมนุษย์กึ่งสัตว์” อาหลิงมองเวินติ้งฟางพลางถาม

คำพูดนี้ทำให้นัยน์ตาดำของเสือดำตัวน้อยหดลง เวินติ้งฟางเห็นแล้วก็ยิ้มยิงฟัน “สมัยประถมฉันก็เคยสงสัย”

เสือดำตัวน้อยได้ยินก็ตะลึงงัน เบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตกใจ เขายังนึกว่าตนเองเก็บซ่อนไว้ได้ดีมากเสียอีก ตอนเด็กๆ ถูกคนจับได้ว่าตนผิดแปลกไปจากมนุษย์ปกติ แม้จะถูกต่อยเขาก็พยายามอดทนมาตลอด ยอมถูกทุบตีและก็ต้องกล้ำกลืนความเจ็บช้ำ ไม่คิดว่าหมอนี่จะถึงกับรับรู้ได้เร็วขนาดนั้น

“ตอนเด็กๆ นายอารมณ์ร้ายมากนะ” เวินติ้งฟางมองเจ้าเสือพลางเอ่ยว่า “ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ฉันคิดจริงจังอยู่หลายครั้งว่านายควรจะต้องไปหาหมอ”

เสือดำตัวน้อยขมวดคิ้ว นัยน์ตาดำหดลงอีกครั้ง เวินติ้งฟางวางอีกฝ่ายลงบนพื้นแล้วหยิบน้ำแก้วหนึ่งมาให้ คงเพราะนึกถึงเรื่องที่เคยรังแกเขาเมื่อก่อน แม้หมอนี่จะไม่ได้ดื่มน้ำ แต่ก็ไม่ได้วิ่งหนี แค่นั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

เวินติ้งฟางอมยิ้ม มองอาหลิงพลางเอ่ยว่า “สมัยประถมฉันกับเขาเคยเจอปีศาจด้วยกัน วันที่ฉันเจอเธอครั้งแรกวันนั้นไง แต่หลังจากนั้นหมอนี่ก็ไม่เคยพูดเรื่องนั้นกับฉันเลยสักครั้ง ฉันก็รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว แม้แต่คนที่คลุกคลีอยู่กับเขาในวันนั้น หลังจากนั้นก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ถึงในโรงเรียนจะมีข่าวลือแพร่กระจาย แต่สุดท้ายก็เงียบหายไป ต่อมาได้เจอกันอีกครั้งตอนมัธยมปลาย ฉันก็รู้สึกว่าเขาแปลกมาก เพราะถึงปกติเขาจะทะเลาะกับคนอื่นและก็บาดเจ็บบ่อยๆ แต่แผลบนร่างกายมักจะหายเร็วมาก”

เวินติ้งฟางมองไปทางเสือดำตัวน้อย “แต่ที่มั่นใจจริงๆ คือตอนที่รุ่นพี่หญิงถูกจับตัวไปครั้งนั้น ถึงคืนนั้นมีทั้งลมและฝน สถานการณ์โกลาหลมากและแสงไฟสลัวอีก เพราะงั้นฉันจึงมองเห็นไม่ชัด แต่ถ้าเขาเป็นแค่คนธรรมดา ในสถานการณ์แบบนั้นก็คงตายไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังต้องปกป้องใครอีกคน คืนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะฉันมีกระบี่วิเศษป้องกันตัวและซูเรียก็มาถึงทันเวลา ฉันก็คงตายไปนานแล้ว แต่เขาไม่เพียงไม่บาดเจ็บเลยแม้แต่ผมสักเส้น หลังจากนั้นยังกลับไปเคลียร์สถานที่เองคนเดียว นั่นปีศาจเป็นโขยงเชียวนะ แต่ซูเรียกับเสี่ยวเยี่ยถึงขั้นไม่เคยคิดจะอยู่ช่วยเขาเลย ทำท่าทางอย่างกับว่าหมอนี่ไม่มีปัญหา สามารถเอาอยู่ได้อย่างนั้นแหละ”

เวินติ้งฟางมองเสือดำตัวน้อยที่เริ่มขมวดคิ้วใส่เขาอย่างขบขัน “คืนนั้นฉันก็รู้แล้วว่าหมอนี่ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาและซูเรียก็รู้นานแล้ว เขาบอกเสี่ยวเยี่ย ฉันกับเสี่ยวเยี่ยมั่นใจเรื่องนี้แล้ว ตอนพวกเราไปเยี่ยมที่คุกด้วยกัน ฉันถามเขา เขาไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่อันที่จริงนั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่สำคัญเท่าไร ตอนนั้นพวกเราแค่มัวแต่คิดจะพาตัวเขาออกมา ใครจะรู้ว่าหมอนี่วางแผนจะอยู่ในคุก ทำเอาคนตัวเล็กๆ อย่างฉันจนคำพูดไปเลย”

เสือดำตัวน้อยเบนสายตาออกก่อนจะมองไปที่มุมผนังด้านข้าง

ท่าทางแบบนั้นทำให้เวินติ้งฟางอดหัวเราะไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยล้ออีก

หลังจากเกาเจี้ยนออกมา เขากับเสี่ยวเยี่ยช่วยกันจัดงานเลี้ยงรับขวัญให้ ทั้งสามคนดื่มจนกรึ่มๆ พูดคุยกันจนถึงดึกดื่นเที่ยงคืน ต่อมาหมอนี่ก็ลดกำแพงในใจที่มีต่อพวกเขาลงมาก มีหลายครั้งเมื่อเขาเจออันตราย หมอนี่ยังตั้งใจมาช่วยตั้งหลายรอบ

แม้จะรู้นานแล้วว่าอีกฝ่ายคือมนุษย์กึ่งสัตว์ แต่เมื่อเขาเห็นรูปร่างมนุษย์กึ่งสัตว์ของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรกก็ยังคงตกใจมาก เกือบนึกว่าชีวิตน้อยๆ ของตนจบสิ้นแล้ว เสือดำตัวใหญ่ขนาดนั้น รูปร่างใหญ่เกินกว่าที่เสือดำทั่วไปควรมีด้วยซ้ำ ถึงเขาจะหูตากว้างไกลแต่ก็ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ ตกใจจนหัวใจแทบหลุดออกมา หากตอนที่เสือดำโผล่ออกมาไม่ใช่เพราะกำลังช่วยเขารับมือกับปีศาจ เขาคงอดไม่ได้ที่จะหมุนตัวชักเท้าเผ่นหนีจริงๆ

พอนึกถึงสัตว์ป่าตัวมหึมาที่ทั้งใหญ่ยักษ์และงดงามตัวนั้น เวินติ้งฟางก็มองเสือดำตัวน้อยแสนน่ารักที่ตอนนี้ตัวแค่ฝ่ามือตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะทำมือเปรียบเทียบนิดหน่อยแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ขนาดนี่ก็ต่างกันเกินไปแล้วมั้ง”

เสือดำตัวน้อยฟังแล้วก็หันไปแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เขาแล้วขู่เสียงต่ำทีหนึ่ง เวินติ้งฟางยื่นมือไปหยอกอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ทำให้เสือดำตัวน้อยไม่สบอารมณ์มากขึ้น อดไม่ได้ที่จะยื่นกรงเล็บเสือข้างหนึ่งออกไปหาเขา

อาหลิงมองเด็กน้อยไร้เดียงสาสองคนนี้ “นายมาหาฉันทำไม”

“อ้อ ไม่มีอะไร” เวินติ้งฟางหลบการโจมตีจากกรงเล็บของเสือดำตัวน้อย ทว่าอดไม่ได้ที่จะยื่นมืออีกข้างหนึ่งออกไปหยอกอีกฝ่ายอีกครั้ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันแค่ได้รับการแจ้งเตือน จากนั้นระบบรักษาความปลอดภัยก็ส่งภาพเหตุการณ์ฉุกเฉินมา ฉันพบว่ามีปีศาจบุกเข้ามาในร้าน แต่เพราะเกาเจี้ยนหลุดออกไปจากจอภาพ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกจะรีบไปที่ร้านก็ได้รับข้อความที่พี่เกิ่งส่งมา ให้ฉันมาหาเธอที่นี่ เพราะงั้นฉันถึงได้ลางานมา”

เกิ่งเค่อกังได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยว่า “ข่ายอาคมที่พวกเธอวางขังปีศาจตนนั้นไว้ ระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งเตือนเกาเจี้ยน เขากำจัดปีศาจตนนั้นที่ลานบ้านแล้ว”

“ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง” เวินติ้งฟางเข้าใจทันใด ขณะที่เสือดำตัวน้อยโมโหจนอยากจะอ้าปากกัดเขานั้นเอง เขาก็ยิ้มแล้วเอ่ยปากกล่าวขอบคุณ “ขอบใจมาก โชคดีที่มีนาย เสี่ยวเสี่ยวไปเก็บเงิน จูจูกับตู้รั่วกำลังเก็บกวาดห้องครัวไม่ได้สังเกตเห็นถึงสถานการณ์ผิดปกติเลยสักนิด”