ทดลองอ่าน จุดจอดหัวใจปักหมุดไว้ที่เธอ บทที่ 1-2

ทว่าฟู่หมิงอวี่กลับช้อนตาขึ้นมองแผ่นหลังของเธอ แววหมดความอดทนในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น ขณะที่เลขาฯ กลับยิ้มอยู่ข้างๆ แต่เมื่อฟู่หมิงอวี่หันไปมอง เลขาฯ ก็รีบหุบยิ้มทันทีและยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นมาให้

“นี่คือร่างเอกสารการประมูลของ ACJ31 ครับ”

ขณะที่ฟู่หมิงอวี่รับเอกสารมาก็มองแผ่นหลังที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

หวังเล่อคังนี่ทำงานยังไง

ผ่านไปครู่หนึ่งแอร์โฮสเตสคนเดิมก็ยกกาแฟกลับมาอีกครั้งอย่างที่เขาคิดไว้ ในมือของเธอคล้ายถือของบางอย่างอยู่ ดูเหมือนจะเป็นจดหมายหนึ่งฉบับ

สีชมพู

ฟู่หมิงอวี่เงยหน้ามองหร่วนซือเสียนเขม็ง ผู้หญิงตรงหน้าสวมเครื่องแบบสีฟ้าอ่อนแบบดั้งเดิมของสายการบินเหิงซื่อ ใบหน้างดงาม เธอมีรูปร่างผอมสูง เอวบาง ขายาว เรียกได้ว่ารูปร่างดีเยี่ยมอย่างถึงที่สุด

แต่น่าเสียดาย สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ไม่มีจุดให้จดจำแม้แต่น้อย แต่งหน้าจัด ริมฝีปากแดง รอยยิ้มแข็งทื่อ รสนิยมแย่เหลือทน

หร่วนซือเสียนเห็นฟู่หมิงอวี่สังเกตเธออย่างละเอียดโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ก็เริ่มคิดว่าคำขอร้องของตนไม่สมเหตุสมผล จึงยิ่งตึงเครียด ในสมองส่งเสียงดังหึ่งๆ ลำคอตีบตัน ก่อนกล่าวเสียงเบา

“คุณผู้ชายคะ คุณต้องการกาแฟอีกไหมคะ”

ตอนที่พูดคำนี้เธอจับจดหมายใต้เหยือกกาแฟฉบับนั้นไว้แน่น นิ้วมือลูบไล้ด้วยท่าทีที่ไม่สงบ จากนั้นก็ดึงจดหมายออกมาช้าๆ ครุ่นคิดว่าควรส่งให้ตอนไหนจึงจะเหมาะสม

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้อยู่ในสายตาของฟู่หมิงอวี่ทั้งสิ้น เขามองเห็นแม้กระทั่งสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แต่ก็ลังเลที่จะพูดปรากฏออกมาอย่างชัดเจนบนใบหน้าเธอ ดังนั้นเขาจึงปิดหน้าจอไอแพด พับแขนเสื้อขึ้นหนึ่งทบและกล่าวอย่างไม่แยแส

“งานนี้คุณไม่อยากทำแล้วใช่หรือเปล่า”

หร่วนซือเสียนตะลึงงันไปครู่หนึ่งพลางนึกถึงเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้น แล้วกล่าวออกมา “ค่ะ ฉันไม่อยากเป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินเหิงซื่อแล้ว ฉันอยากเป็น…”

ฟู่หมิงอวี่หมุนข้อมือเบาๆ เปลือกตายกขึ้น แล้วเอ่ยปาก “บอสหญิง?”

“…หือ?”

“ไม่สู้คุณฝันเสียดีกว่า”

“…”

หร่วนซือเสียนไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน ในสมองมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

ผู้ชายทุกคนล้วนเป็นคนโง่

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 8  ธ.ค. 66 เวลา 12.00 น.