ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 134-135

บทที่ 134

ตอนเช้าขณะที่เฉาอวิ๋นกำลังสางผมให้จ่างกงจู่ ทันใดนั้นนางก็ชำเลืองเห็นผู้เป็นนายแย้มยิ้ม ขนตายาวหลุบลงบดบังดวงตากระจ่างใส สองมืออ่อนละมุนชดช้อยม้วนปอยผมที่ระอยู่ตรงหน้าอกคล้ายเหม่อลอย

เฉาอวิ๋นยิ้มถาม “จ่างกงจู่กำลังคิดถึงเรื่องดีๆ อันใดอยู่หรือเพคะ”

ตอนที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจ่างกงจู่ หวาหยางคุ้นชินกับการให้คนที่อยู่รายล้อมเรียกนางว่าองค์หญิงเหมือนเก่ามากกว่า ทว่ายามนี้เวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้ว คำว่า ‘จ่างกงจู่’ ในที่สุดก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่คำว่า ‘องค์หญิง’

ยามนี้หวาหยางได้ยินจนชินแล้ว นางช้อนตาขึ้นมองเฉาอวิ๋นแต่กลับไม่ได้ตอบอันใด

เฉาอวิ๋นพูดจาซุกซน “หากให้หม่อมฉันทาย หม่อมฉันคิดว่าต้องเกี่ยวกับราชบุตรเขยเป็นแน่”

หวาหยางยิ้มไม่ตอบ

ที่นางคิดเมื่อครู่คือหากวันนี้นางไม่ไปวัดหงฝูตามนัด เฉินจิ้งจงจะออกบวชจริงหรือไม่

บุรุษที่ดื่มสุราเยี่ยงน้ำเต็มเปี่ยมไปด้วยเพลิงปรารถนาอย่างเขา ไหนเลยจะละทางโลกได้ ทว่าเฉินจิ้งจงเองก็ดื้อรั้นหัวแข็งไม่ใช่น้อย ไม่แน่ว่าอาจกล้าโกนศีรษะ ทำพ่อแม่สามีของนางตกอกตกใจ เอ่ยปากด่าทอเขาเพื่อเตือนสติ หลังจากนั้นก็ต้องให้จ่างกงจู่เช่นนางไปรับเขากลับมาด้วยตนเองถึงจะหายโมโห อาศัยสถานะภิกษุปลอมมาทำเรื่องเหลวไหลพูดจาเลื่อนเปื้อนอยู่ในมุ้งของนาง

หวาหยางไม่มีทางเปิดโอกาสเช่นนั้นให้เขาแน่ ถึงเขาไม่กลัวถูกคนหัวเราะเยาะ แต่นางกับบ้านสกุลเฉินอย่างไรก็ยังต้องรักษาหน้าตาอยู่

ทว่ากว่าเฉินจิ้งจงจะมาถึงวัดหงฝูได้ก็คงพลบค่ำ นางไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านแต่เช้า

ผลก็คือขณะที่หวาหยางกำลังกินอาหารกลางวัน แสงสว่างจากทางด้านนอกจู่ๆ ก็มืดลง เฉาเยวี่ยวิ่งออกไปดูแล้วกลับมาเอ่ยปากด้วยความตกใจ

“เหตุใดจู่ๆ ฟ้าก็มืดครึ้มเช่นนี้ หรือว่าฝนจะตก!”

หวาหยางขมวดคิ้ว

ครั้นกินอาหารเสร็จ สายฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วก็ตกลงมาจริงๆ มิหนำซ้ำเมฆดำยังปกคลุมอยู่ทั่วท้องฟ้า ฝนนี้ดีไม่ดีอาจตกยาวนานไปถึงกลางคืน พรุ่งนี้ฟ้าก็ใช่ว่าจะแจ้ง

สาวใช้ทั้งสี่ต่างพากันมองไปทางจ่างกงจู่ผู้เป็นนาย

หวาหยางมีทางเลือกเพียงสองทาง ถ้าไม่มุ่งหน้าเดินทางไปยังวัดหงฝูตามแผนที่วางไว้ ก็มีแต่ต้องส่งคนไปบอกเฉินจิ้งจงที่กององครักษ์ฝ่ายซ้ายต้าซิง ยกเลิกแผนการครั้งนี้

สองเค่อถัดมาโจวจี๋ก็ห่อร่างไว้ใต้เสื้อฟางกันฝน นำพาทหารองครักษ์ที่สวมเสื้อฟางกันฝนแบบเดียวกันห้านายขึ้นม้า คุ้มกันรถม้าของจ่างกงจู่ออกเดินทาง

เม็ดฝนหล่นเปาะแปะกระทบม่านไม้ไผ่ที่อยู่ด้านนอก ทว่าใจของหวาหยางกลับสงบนิ่ง

นางคิด ฝนตกหนักเช่นนี้ หากเลือกที่จะไม่บอกเขา เฉินจิ้งจงจะยังไปวัดหงฝูตามนัดหรือไม่

หากเขาไป นางย่อมไม่ได้เดินทางเสียเที่ยว หากเขาไม่ไป นางย่อมมีวิธีจัดการกับเขา