ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 134-135

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ คนทั้งสองก็ไปจุดธูปต่อหน้าพระพุทธองค์ก่อน

ที่หน้าโต๊ะบูชามีเบาะกลมวางอยู่สองอัน เฉินจิ้งจงคุกเข่าอยู่เป็นเพื่อนหวาหยาง

เขาหันไปมองนาง หลังจากสบตากันครู่หนึ่งหวาหยางก็เบนสายตากลับ ตั้งอกตั้งใจอธิษฐาน ก่อนจะปักธูปลงไปในกระถางด้วยตนเอง

หลังออกจากวัดหงฝู เฉินจิ้งจงก็แบกนางขึ้นหลัง เดินตามบันไดหินมุ่งหน้าไปยังภูเขาที่อยู่ทางด้านหลัง

เพราะหมอบอยู่บนหลังของชายหนุ่ม หวาหยางจึงสามารถมองเห็นเมฆหมอกสีขาวที่คล้อยเคลื่อนอยู่ไกลระหว่างภูเขา มองเห็นหยดน้ำใสกระจ่างที่นอนนิ่งอยู่บนใบไม้ของต้นไม้ที่เรียงรายอยู่ตามทางทั้งหลายได้

ดอกไม้ป่าบนพื้นหญ้าถูกสายฝนเมื่อวานราดรดจนนอนแนบติดพื้น แต่ถึงอย่างนั้นกลีบดอกแดงชมพูของพวกมันก็ยังคงสะอาดงดงาม

ฤดูร้อนอากาศสดชื่นเย็นสบายเช่นนี้ใช่ว่าจะหาพบกันได้ง่ายๆ

“เมื่อครู่องค์หญิงอธิษฐานขออะไรกับพระพุทธองค์หรือ” เดินอยู่ดีๆ จู่ๆ เฉินจิ้งจงก็ถามออกมา

“หากพูดออกมา คำอธิษฐานย่อมไม่อาจเป็นจริง”

เฉินจิ้งจงเท้าลื่น ทำเอาหวาหยางตกใจรีบกอดคอเขาไว้แน่น ก่อนจะพบว่าที่แท้เขาเพียงแสร้งทำเท่านั้น

นางหยิกเนื้อบนคอของเขา เฉินจิ้งจงก็ก้มหน้ากัดหลังมือนาง

สองคนประเดี๋ยวก็พูดคุยกัน ประเดี๋ยวก็หาเรื่องกัน สุดท้ายเฉินจิ้งจงก็แบกหวาหยางมาถึงธารน้ำกลางหุบเขาสายหนึ่ง น้ำในลำธารใสกระจ่าง ไหลลู่ลงมาจากผาสูงหลายจั้ง แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบ สายรุ้งสั้นๆ ปรากฏอยู่ทางด้านบน

“รอแดดแรงขึ้นอีกสักหน่อย พวกเราย่อมเล่นน้ำอยู่ที่นี่ได้” เฉินจิ้งจงหยิบผ้าน้ำมันกันชื้นผืนหนึ่งมาปูลงบนก้อนหินเรียบลื่น นั่งเคียงไหล่อยู่กับหวาหยาง

“ใครอยากเล่นน้ำกับท่านกัน”

เฉินจิ้งจงมองดูนางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

หวาหยางผินหน้าไปทางอื่น สายตาจับจ้องอยู่กลางลำธารที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

นอกจากใต้น้ำตกแล้ว ลำธารตรงจุดอื่นล้วนตื้นเขิน ตื้นเสียจนนางสามารถมองเห็นผืนทรายเล็กละเอียดที่อยู่ทางด้านล่างได้ชัดถนัดตา