ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่ 11

เนี่ยชิงหลวนตกใจกลัวจนตัวสั่น ต้องรีบตะกายลงจากเตียง

รีบเสียจนไม่ทันได้สวมรองเท้า ยืนเท้าเปล่าบนพื้นเย็นเฉียบในวันที่มีหิมะตก รสชาติเช่นนี้สิที่เรียกว่าหนาวจนสะใจ

นางแน่ใจได้เลยว่าชายที่อยู่ตรงหน้าก็คือจั่วหลิง แม่ทัพแดนพายัพที่คนเล่าลือกัน

นอกจากเขาแล้วยังจะมีใครหน้าไหนมายืนพูดจาด้วยน้ำเสียงเฉยชาถึงขั้นนี้ได้

จั่วหลิงนิ่วหน้า มองดูเตียงของตนเอง

ด้านบนมีผ้าห่มที่เขาไม่คุ้นตาและกลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคย

ต่อมาเขายื่นมือไปเลิกผ้าห่มที่ปูทับบนเตียงนอนออก ยังไม่ทันถอดเกราะก็ล้มตัวลงบนเตียงแล้วหลับไป

ไม่ช้าเนี่ยชิงหลวนก็ได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนยาวที่สงบและมั่นคงของเขาดังขึ้น

เสี้ยวอึดใจนั้นเอง นางรู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด

ดูจากที่จั่วหลิงแสดงออกเมื่อครู่ เหมือนเขาถือสาอย่างมากหากใครมานอนเตียงของตน แต่เขากลับไม่หันหลังเดินจากไป ซ้ำยังไม่ชักกระบี่ออกมาฟันนางทิ้ง

เนี่ยชิงหลวนรออยู่สักครู่ เห็นจั่วหลิงยังคงไม่ขยับเขยื้อน ก็เดาว่าคงผล็อยหลับไปแล้วจริงๆ

นางหันออกไปมองนอกหน้าต่างสักพัก กลองตีบอกเวลายามจื่อเพิ่งสิ้นเสียง ดึกป่านนี้แล้ว นางจะวิ่งไปขอซุกหัวนอนที่ใดได้เล่า

สุดท้ายนางจนปัญญา จำต้องหยิบผ้าห่มที่จั่วหลิงเพิ่งเลิกออกโยนทิ้งไว้อีกด้านไปปูบนพื้น

มีแค่ผ้าห่มผืนนี้เท่านั้นหรือ

สายตาเนี่ยชิงหลวนมองไปยังเตียงนอน

บนนั้นยังมีผ้านวมหนาๆ อีกสองผืนที่นางให้ผีผานำมากองรวมอยู่ด้วย

นางเหลือบมองจั่วหลิงทีหนึ่ง ในความมืดถึงจะมองไม่เห็นว่าเขาลืมตาหรือหลับตา แต่เสียงลมหายใจยังผ่อนยาวและราบเรียบมั่นคง

เนี่ยชิงหลวนรวบรวมความกล้า จากนั้นค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้เตียง

แต่ผ้าห่มสองผืนนั้นปูอยู่ชั้นในสุด จั่วหลิงนอนทับอยู่ข้างนอก ไม่อาจหยิบมาง่ายๆ

ดังนั้นเนี่ยชิงหลวนจึงค่อยๆ ชะโงกเข้าไป สุดท้ายก็คลำพบผ้าห่มสองผืนนั้น