ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 11-บทที่ 12

แต่ชั่วอึดใจถัดมานางเห็นแสงเงาวาบขึ้นต่อหน้า มีบางสิ่งที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งจ่ออยู่ตรงลำคอ

รอจนรับรู้ได้ว่าสิ่งนั้นคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง สองขาของเนี่ยชิงหลวนก็อ่อนยวบทันที

“ท่าน…ท่านผู้กล้า” ฟันบนล่างของเนี่ยชิงหลวนกระทบกันดังกึกๆ ส่วนน้อยเพราะความหนาว แต่ส่วนมากแล้วเพราะความตกใจกลัว “ไว้ชีวิตด้วย ข้า ข้าแค่จะมาหยิบผ้านวมสักผืนเท่านั้น ขออภัยที่รบกวนการนอนของท่าน”

นางไม่รู้ว่าจั่วหลิงตื่นตั้งแต่เมื่อไร และไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาลุกขึ้นมานั่ง ทั้งยังฉวยเอามีดสั้นมาจ่อคอของนางได้อีก

ตอนนี้เนี่ยชิงหลวนยืนอยู่ตรงหัวเตียง ค้างอยู่ในท่าโน้มตัวเอื้อมมือไปจะหยิบผ้าห่ม ส่วนจั่วหลิงหยัดตัวขึ้นนั่ง เตียงหลังใหญ่เช่นนี้ แต่ทั้งสองกลับอยู่ใกล้กันอย่างเลี่ยงไม่ได้

ใกล้เสียเนี่ยชิงหลวนได้เห็นใบหน้าของจั่วหลิงอย่างชัดเจน

ไม่เห็นจะดำมะเมื่อมจนดูอัปลักษณ์ราวกับอสูรร้ายอย่างที่เขาว่ากัน แต่กลับมีใบหน้าขาวผ่อง หน้าตาหล่อเหลาเสียจนไม่อาจเหลียวมองไปทางอื่น

เพียงแต่สีหน้านั้นเย็นชาอย่างร้ายกาจ เฉกเช่นเดียวกับกระบี่ที่ส่งประกายเยือกเย็น เผยคมอันวาววับออกมาจนใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้

ในห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย อย่างไรเนี่ยชิงหลวนก็ไม่หลงรูปโฉมจนหลงผิดไปเสียก่อน

นางยิ้มแย้มใสซื่อไร้พิษสง แสดงให้เห็นว่าตนไม่มีเจตนาร้าย “ท่านแม่ทัพ มืดเช่นนี้อาจพลั้งมือกันได้ง่ายๆ ท่านช่วยเก็บมีดสั้นเล่มนี้ก่อนได้หรือไม่”

จั่วหลิงกวาดตามองนางอย่างเย็นชา เพียงพลิกมือเนี่ยชิงหลวนก็รู้สึกว่าความเย็นยะเยือกที่ลำคอได้หายวับไปแล้ว

แต่สองขาก็ยังอ่อนระทวย แทบหมดเรี่ยวแรงลากผ้าห่มทั้งสองผืนนั้นออกมา

อีกอย่างหลังผ่านเรื่องเมื่อครู่ เนี่ยชิงหลวนก็ไม่กล้าจะอยู่ร่วมห้องกับจั่วหลิงแล้วจริงๆ

ใครจะรู้ ปีศาจร้ายตนนี้อาจมีนิสัยชอบละเมอลุกขึ้นมาฆ่าคนก็เป็นได้

ดังนั้นเนี่ยชิงหลวนจึงคิดว่าเอาเถอะ หิมะตกเช่นนี้ ข้าไหนเลยจะทำอะไรได้ แต่ถึงเขาจะวางมีดลงแล้ว นางก็ยังอยากจะออกไปจากห้องนี้อยู่ดี

ทว่านางเพิ่งจะขยับเท้าได้เพียงก้าวเดียว จู่ๆ จั่วหลิงก็พลิกร่างลงมาจากเตียง

เนี่ยชิงหลวนประหลาดใจยิ่ง รีบถอยหลบไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าซีดขาวราวกับหิมะ

แต่จั่วหลิงไม่แม้แต่จะหันมามองนาง เขาเดินตรงไปยังหน้าประตู เปิดออกแล้วเดินจากไป

เนี่ยชิงหลวนชะงักงันในทันใด

เขาคิดจะทำอะไรอีก

แต่ในเมื่อปีศาจร้ายไปแล้ว ใจที่เต้นระส่ำของเนี่ยชิงหลวนจึงค่อยสงบลงได้