ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 11-บทที่ 12

นางครุ่นคิดพลางหยิบผ้าห่มบนพื้นขึ้นมาปูใหม่บนเตียง ดึงผ้านวมด้านข้างมาห่มตนเองไว้อย่างแน่นหนา หลับตาลงเตรียมพร้อมนอนหลับ

แต่อย่างไรก็เพิ่งผ่านเรื่องน่าตระหนกมา แม้นอนแล้วก็หลับไม่เป็นสุข ยังรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอได้อย่างเลือนๆ จนต้องคอยเอามือลูบลำคอตนเองอย่างไม่รู้ตัว

ตอนเช้าเมื่อผีผายกน้ำเข้ามาให้ จึงไม่แปลกที่สีหน้าของเนี่ยชิงหลวนจะดูซีดเซียว

ผีผาเทน้ำร้อนในกาทองแดงลงในอ่างทองแดง คอยช่วยเนี่ยชิงหลวนล้างหน้าหวีผม จากนั้นจึงถามขึ้นว่า “คุณหนูนอนหลับไม่สนิทหรือเจ้าคะ”

นางคิดว่าคุณหนูของนางกล้าหาญมาก ต่อให้มีชาวหูลอบโจมตียามวิกาลก็ยังนอนหลับสนิทได้อยู่หลายวัน ยังจะมีเรื่องใดที่ทำให้นางนอนไม่หลับได้อีกหรือ

เนี่ยชิงหลวนเอาผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดหน้าวางคลุมบนใบหน้า รู้สึกเหนื่อยล้าจับใจจนไม่อยากจะเอ่ยปากพูดอะไรทั้งสิ้น

ล้างหน้าหวีผมแล้ว ชิงเอ๋อร์ที่ไปนำอาหารเช้ามาให้จากห้องครัวก็เดินกลับมา

ยังคงเป็นอาหารจานผัดที่ดูไม่ออกว่าเป็นผักอะไรจานหนึ่ง หมั่นโถวจานหนึ่ง เพิ่มข้าวต้มมาอีกชาม

หมั่นโถวยังคงรสเฝื่อนมาก ส่วนผัดผักนั้นเนี่ยชิงหลวนถือเสียว่ากินเป็นเครื่องเคียงเหมือนผักดองเค็มก็แล้วกัน

แต่ที่สำคัญคือต่อให้คิดว่าเป็นของดองแล้ว ผักนั่นก็ยังเค็มเกินไปอยู่ดี

เนี่ยชิงหลวนกินไปได้ไม่กี่คำก็ต้องวางตะเกียบลง ทำท่าบอกว่าไม่กินแล้ว

รู้สึกเหนื่อยใจยิ่งกว่าเก่า ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ผีผาอยู่ข้างๆ บอกว่า “คุณหนู ตอนแรกที่ข้าเห็นคนในจวน ยังคิดว่าไม่สมกับเป็นคนของท่านแม่ทัพ แต่ละคนล้วนดูผ่ายผอม ที่แท้เป็นเพราะอาหารไม่ถูกปาก แต่ละมื้อไม่ได้กินอิ่มนี่เอง”

เนี่ยชิงหลวนนอนฟุบกับโต๊ะ ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น

ผีผายังอยากนินทาต่อ “หลายวันก่อนข้าคอยเงี่ยหูตั้งใจฟังอยู่สักพัก คุณหนูลองเดาสิ ที่แท้เจิ้งปั๋วผู้ทำอาหารเคยเป็นองครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องผู้เฒ่า ภายหลังได้ช่วยชีวิตท่านอ๋องผู้เฒ่าไว้จนขาพิการไปข้างหนึ่ง ออกรบไม่ได้อีก ท่านอ๋องผู้เฒ่าจึงให้เขาคอยดูแลเรื่องอาหารการกินในจวนอ๋อง แต่เจิ้งปั๋วอายุอานามมากแล้ว ปากรับรสได้ไม่ดีจึงใส่เกลือเต็มที่ ไม่บันยะบันยัง แต่ในเมื่อท่านอ๋องของพวกเราไม่ว่าอะไร คนอื่นๆ ในจวนย่อมไม่กล้าไปด้วย จำต้องฝืนกินกันไปเช่นนี้ เฮ้อ คุณหนู พวกเขายังบอกวิธีให้ข้ามาอย่างหนึ่ง ตอนที่กินให้ตักน้ำชามหนึ่งมาวางไว้ข้างๆ จะกินอะไรก็เอาอาหารสงๆ ในน้ำเสียหน่อย เช่นนี้ก็ไม่เค็มแล้ว”

ชีวิตบัดซบอะไรอย่างนี้ เนี่ยชิงหลวนทนเต็มกลืนแล้ว หมดคำจะเอ่ยวาจา