ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 11-บทที่ 12

ตอนนี้นางอยากจะให้ตนเองหายตัวได้ในบัดดล จั่วหลิงจะได้มองไม่เห็นนาง

แต่สามคนตรงหน้าก็ยังเห็นนางอยู่ดี ต่างพากันหยุดเดินแล้ว

เนี่ยชิงหลวนเริ่มแสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขา ทั้งเงยหน้ามองฟ้า ทั้งหันไปมองทางอื่น สรุปสั้นๆ คือไม่มองไปทางนั้นเลย

หวังว่าพวกเขาจะรู้ตัวแล้วรีบๆ ไสหัวไปเสีย

ผีผาตามหลังมา รู้สึกว่าคุณหนูของตนช่างไม่ได้เรื่อง มีหญิงสาวแปลกหน้ายืนเคียงข้างสามีตนเอง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเดินเข้าไปถามไถ่สักหน่อย ยังทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น

ว่ากันว่ารู้เขารู้เรา ร้อยศึกไร้พ่าย ผีผาคิดแล้วว่าคุณหนูไม่กล้ามอง แต่นางในฐานะเป็นสาวใช้คนสนิท ช่วยมองหน้าหญิงสาวผู้นั้นแทนคุณหนูเองน่าจะดี

ว่าแล้วผีผาก็จ้องมองหญิงสาวผู้นั้นตาเขม็ง

นางสวมเสื้อตัวสั้นสีน้ำเงินกับกระโปรงกลางเก่ากลางใหม่สีเดียวกัน เสียบปิ่นเงินรูปดอกเหมยที่ดูเป็นของเก่าแก่ไว้เพียงอันเดียวบนศีรษะ แต่งกายเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ว่ากันถึงรูปหน้าก็เรียวยาวเป็นรูปไข่ ผิวขาวเนียนละเอียด ดูแล้วงามสง่า คิดแล้วเมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชนคงมีคนเหลียวมองตามไม่น้อย

ผีผาจึงคิดว่าถ้าจะว่ากันถึงเรื่องรูปร่างหน้าตา หญิงสาวผู้นี้มิมีสิ่งใดมาประชันขันแข่งกับคุณหนูได้ ไม่ต้องไปสนใจอะไรนาง

ดังนั้นผีผาจึงถอนสายตากลับมา แล้วหันไปมองชุดหนังเตียว* ยาวสีเข้มในมือแทน

ทว่าเวลานี้หญิงสาวผู้นั้นก็กำลังมองประเมินทางนี้เช่นกัน

หรืออาจบอกได้ว่านางกำลังมองประเมินแต่เนี่ยชิงหลวนเพียงผู้เดียว

คราวนี้เนี่ยชิงหลวนเหลืออดแล้ว คิดในใจว่าเหตุใดสามคนนี้ไม่ไปเสียที หากยังไม่ไป เช่นนั้นนางก็จะบ่ายหน้าไปเสียก่อน จะให้อยู่เล่นยืนตัวแข็งเหมือนหุ่นไม้ ใครขยับก่อนคนนั้นแพ้อย่างนั้นหรือ

นางหันไปมองผีผาและชิงเอ๋อร์ ใช้สายตาบอกว่าพวกนางจะเดินไปต่อ

สามนายบ่าวเพิ่งจะก้าวเท้าออกเดินได้ก้าวเดียว จู่ๆ หญิงสาวที่อยู่ด้านตรงข้ามกลับเอ่ยปากถามขึ้น

“ขอเรียนถาม แม่นางท่านนี้คือใครกัน”