ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 13-บทที่ 14

เวลานี้เองเด็กรับใช้ก็ถามขึ้นอย่างนอบน้อม “ท่านแม่ทัพ ท่านจ้าว มาคราวนี้พวกท่านจะสั่งอะไรกินขอรับ คงจะนึกได้แล้วกระมัง”

จ้าวเสี่ยวเป่ยไม่ได้ตอบ เพียงมองไปทางจั่วหลิง

จะอย่างไรจั่วหลิงก็เป็นถึงแม่ทัพ เขาย่อมต้องรอให้จั่วหลิงเป็นคนสั่งอาหาร

จั่วหลิงได้ยินแล้วก็ยังรักษาท่าทีเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทอดสายตามองออกไปยังผืนหิมะนอกหน้าต่าง เพียงหันใบหน้าด้านข้างอันคมคายให้พวกเขาทั้งสอง แล้วพูดขึ้นอย่างเย็นชา “เนื้อวัวตุ๋น แป้งทอดห่อไส้เนื้อวัว เนื้อแพะผัดต้นหอม ซี่โครงแพะย่าง น้ำแกงเนื้อแพะใส่แป้งย่าง”

จ้าวเสี่ยวเป่ยพลันเกิดคำถามขึ้นมาเต็มหัว

ท่านแม่ทัพคิดจะทำอะไร สั่งอาหารเช่นเดียวกับพวกเนี่ยชิงหลวนไม่ว่า ที่สำคัญคือแค่บอกตรงๆ ประโยคเดียวว่าสั่งเหมือนพวกนางก็ได้ไม่ใช่หรือ ไฉนต้องสั่งออกมาทีละอย่างๆ ด้วยเล่า

เด็กรับใช้ก็งุนงงเช่นกัน แต่ประการแรกเพราะเขาเคารพยำเกรงจั่วหลิง ประการต่อมาเพราะเกรงกลัวจั่วหลิงอยู่บ้าง จึงไม่ได้ถามอะไรทั้งสิ้น เพียงขานรับแล้วหันหลังกลับ ตรงไปยังห้องครัวเพื่อสั่งอาหาร

ทว่าจ้าวเสี่ยวเป่ยเป็นคนที่เก็บซ่อนอะไรไว้ในใจไม่ได้ ทนเงียบได้พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ยังอดไม่ไหวต้องถามขึ้นมา “ท่านแม่ทัพ เหตุใดต้องสั่งอาหารเหมือนพวกนางด้วยเล่า”

ขณะเดียวกันก็แอบคิดในใจ หรือว่าท่านแม่ทัพเกิดถูกใจเนี่ยชิงหลวนผู้นี้เข้าให้แล้ว จะว่าไป อย่างไรเสียบัดนี้พวกเขาทั้งสองก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันอย่างชอบธรรม อีกอย่างเนี่ยชิงหลวนก็มีรูปโฉมงดงามออกปานนั้น ท่านแม่ทัพจะนึกรักแต่แรกพบก็เข้าใจได้ แต่ท่านแม่ทัพของพวกเราเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน ย่อมกระดากปากหากต้องเอ่ยออกมา จึงใช้วิธีการเช่นนี้เพื่อแสดงให้รู้ว่าสนใจเนี่ยชิงหลวน อืม จะต้องเป็นเช่นนี้แน่

ทางเขากำลังนึกวาดภาพไปไกลอย่างเพลิดเพลินยิ่ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อยของจั่วหลิงดังขึ้นข้างหู “ขี้เกียจคิด”

ทีแรกจ้าวเสี่ยวเป่ยนิ่งงัน ไม่เข้าใจว่าคำพูดห้วนสั้นนี้หมายความว่าอะไร สักพักพอได้สติ เขาก็ทำหน้าเอือมระอา

ท่านแม่ทัพช่างขี้เกียจอะไรเช่นนี้ แค่ให้คิดว่าจะกินอะไร จำเป็นด้วยหรือจะต้องสั่งอาหารเลียนแบบผู้อื่น แต่ที่สำคัญท่านทำเช่นนี้ คนอื่นอาจเข้าใจผิดได้ง่ายๆ เลยมิใช่หรือ

จ้าวเสี่ยวเป่ยรู้สึกว่าต่อให้เขากับจั่วหลิงจะเติบโตมาด้วยกัน แต่ก็ยังจับจุดไม่ได้เสียทีว่าจั่วหลิงเป็นคนเช่นไรกันแน่

ด้วยเหตุที่จั่วหลิงเป็นถึงแม่ทัพ เถ้าแก่โรงเตี๊ยมจึงไม่กล้าดูแลบกพร่อง ถึงแม้อาหารเหล่านี้พวกเนี่ยชิงหลวนจะสั่งก่อน พวกจั่วหลิงสั่งทีหลัง แต่สุดท้ายกลับยกอาหารมาให้พวกจั่วหลิงก่อน

จานแรกที่ยกมาคือเนื้อวัวตุ๋น เนื้อแพะผัดต้นหอม และน้ำแกงเนื้อแพะใส่แป้งย่าง

พอจั่วหลิงเห็นว่าอาหารมาแล้วจึงค่อยหันกลับมา ยื่นมือไปหยิบตะเกียบก้มหน้าก้มตากินไม่พูดไม่จา