ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 5-บทที่ 6

สุดท้ายฮ่องเต้หลงอันตี้ทำอะไรไม่ได้ จำต้องปล่อยให้จั่วหลิงใช้ตราประจำตัวแม่ทัพแดนพายัพคอยเฝ้าพิทักษ์เมืองหล่งไว้เฉกเช่นที่ปู่และบิดาของเขาเคยทำมาตลอด

ไม่เพียงเท่านี้ เพื่อแสดงถึงพระมหากรุณาธิคุณของโอรสสวรรค์ พระองค์ยังส่งขุนนางใหญ่ท่านหนึ่งไปยังเมืองหล่งในฐานะตัวแทนพระองค์ ประการแรกเพื่อปลอบขวัญกองทัพ ประการที่สองเพื่อนำสิ่งของพระราชทานไปมอบแก่จั่วหลิงแทนพระองค์

ทว่าขุนนางผู้แทนพระองค์ท่านนี้กลับเคราะห์ร้าย ถูกชาวหูสกัดไว้กลางทางก่อนได้เข้าเมืองหล่ง

ชาวหูไม่เพียงยึดของพระราชทานที่หลงอันตี้หมายจะมอบแก่จั่วหลิง วันถัดมายังกุมตัวขุนนางผู้แทนพระองค์มาที่นอกกำแพงเมืองหล่ง ร้องบอกแก่จั่วหลิงที่อยู่บนเชิงเทินให้เขาออกมาประกาศว่าจะยอมจำนน ไม่เช่นนั้นจะจบชีวิตขุนนางผู้แทนพระองค์เสียในดาบเดียว

ชาวหูรู้ว่าชาวฮั่นให้ความสำคัญต่อธรรมเนียมเป็นอย่างมาก ในเมื่อขุนนางตัวแทนพระองค์ผู้นี้ถือว่าเป็นตัวแทนของหลงอันตี้ จั่วหลิงย่อมไม่กล้าปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา ไม่เช่นนั้นหากเรื่องนี้แพร่ออกไป จั่วหลิงจะต้องมีความผิดฐานทำให้ฮ่องเต้เสื่อมเสียพระเกียรติ

ขุนนางผู้นั้นเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ที่ผ่านมามีแต่ใช้วาจาอย่างเฉียบคม ไหนเลยจะเคยถูกคนเอาดาบมาพาดคอเช่นนี้ เมื่อได้ยินดังนั้นก็ถึงกับปัสสาวะราดจนเปรอะกางเกงเลยทีเดียว

ทว่าจั่วหลิงซึ่งยืนอยู่บนเชิงเทินไม่เพียงนิ่งสุขุมไร้ซึ่งท่าทีหวั่นไหวใดๆ ยังเอามือน้าวสายธนูเล็งตรงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทั้งในและนอกราชสำนักต่างเล่าลือถึงฝีมือยิงธนูของจั่วหลิงว่ายอดเยี่ยมเหนือธรรมดา เรื่องยิงให้เข้าเป้าในระยะร้อยก้าวถือว่าง่ายดายเหมือนเป็นเรื่องสามัญ หากจะว่ากันถึงตอนที่เขานำทัพบดขยี้ชาวหูในอดีต ระหว่างสองทัพกำลังตั้งยันกันอยู่ เขาสามารถยิงธนูปักหัวแม่ทัพของอีกฝ่ายได้ภายในดอกเดียว ซ้ำยังยิงอีกดอกออกไปถูกธงของแม่ทัพจนขาดร่วงลงมา ทัพชาวหูถึงกับระส่ำระสาย จะบอกว่าศึกครานั้นได้รับชัยชนะโดยดาบไม่ทันเปรอะเลือดก็ว่าได้

ทว่าคราวนี้ลูกธนูของจั่วหลิงกลับเฉไปบ้าง จึงพลาดไปถูกหมวกบนศีรษะของขุนนางผู้แทนพระองค์

ขุนนางท่านนั้นถึงกับแข้งขาอ่อนยวบ ล้มลงไปนอนพังพาบกับพื้น

ชาวหูเองก็ตะลึงงันไปเช่นกัน

นี่มันสถานการณ์เยี่ยงใดกัน พวกเขาเก่งแต่หาเรื่องทำร้ายพวกเดียวกันเช่นนี้หรือ หรือจั่วหลิงตั้งใจไว้แต่แรกแล้วว่าจะยิงขุนนางผู้แทนพระองค์ให้ตาย ดีกว่าปล่อยให้ขวัญกำลังใจของทหารต้าจิ้นสั่นคลอน

แต่ไม่ว่าจั่วหลิงคิดจะทำอะไร สุดท้ายแล้วเขาก็ยังช่วยขุนนางผู้แทนพระองค์ให้รอดพ้นเงื้อมมือมารของชาวหูมาได้

ทว่าขุนนางผู้นั้นไม่สำนึกในบุญคุณแม้แต่น้อย หลังกลับถึงเมืองหลวงก็เร่งส่งฎีกาขึ้นไปติดกันถึงสามครั้ง ขอให้ปลดจั่วหลิงออกจากตำแหน่ง