ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 9-บทที่ 10

บทที่ 10

เจ้าเด็กหนุ่มหวังซุ่นก็เป็นคนเสียงดัง ได้ยินดังนั้นจึงตะโกนตอบกลับมาว่า “ข้าหรือจะกล้าไปรั้งตัวท่านแม่ทัพ กลัวแต่ว่าถึงตอนนั้นท่านคงสับแขนไม่ก็ขาของข้า โยนให้เจิ้งปั๋วเอาไปต้มทำน้ำแกงเนื้อให้พวกเจ้ากินวันนี้ก็เท่านั้น”

เนี่ยชิงหลวนพลันรู้สึกว่าวันนี้คงกินอะไรไม่ลงอีกแล้ว

จ้าวเสี่ยวเป่ยร้องด่ามารดาหนหนึ่ง ตะคอกสั่ง “ทุกคนเร็วเข้า รีบไปจวนท่านอ๋อง”

จากนั้นเนี่ยชิงหลวนก็รู้สึกว่าตัวเอนวูบหงายหลังจนศีรษะไปกระแทกกับผนังรถม้าข้างหลังเลยทีเดียว

มารดามันเถอะ นี่เรียกว่ารับเจ้าสาวไปแต่งงานหรือ ไม่ต่างจากถูกฉุดไปแต่งงานเลย

รถม้าวิ่งอย่างบ้าคลั่ง ชั่วดื่มชาหมดถ้วยก็ได้ยินสารถีด้านหน้าร้องสั่งให้ม้าหยุด เนี่ยชิงหลวนเอนวูบถลาไปข้างหน้า หน้าคว่ำจูบพื้น

ยังดีที่บนศีรษะคลุมผ้าสีแดงไว้ ใบหน้าที่ตบแต่งไว้งดงามจึงไม่พลอยเลอะเทอะไปด้วย แต่จมูกก็กระแทกจนเจ็บจริงๆ

นางยันผนังรถม้าเพื่อประคองตัวแล้วค่อยๆ ตะกายขึ้นจากพื้นกลับมานั่งใหม่ ชั่วขณะนั้นรู้สึกเหนื่อยใจเป็นอย่างมาก ไม่อยากจะพูดอะไรทั้งนั้น

เสียงผีผาดังลอดม่านรถเข้ามาตอนนี้เอง “คุณหนู องครักษ์จ้าวรีบผลุนผลันเข้าไปในจวนอ๋อง คิดแล้วคงจะไปเชิญท่านอ๋องมา คุณหนูรออีกสักพักนะเจ้าคะ”

เนี่ยชิงหลวนเอามือลูบจมูกที่เจ็บป้อยๆ รู้สึกว่านางคงไม่มีวันลืมงานแต่งงานนี้ไปจนชั่วชีวิต

พักหนึ่งก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ตามด้วยเสียงจ้าวเสี่ยวเป่ยพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ทางนี้ ทางนี้”

ม่านรถถูกเลิกขึ้น มือของผีผายื่นเข้ามา “คุณหนู ข้าจะประคองท่านลงมานะเจ้าคะ”

เนี่ยชิงหลวนจับมือผีผา ค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า

อาจเพราะนางเดินเชื่องช้านัก บางคนกลัวจะเสียเวลา ชั่วครู่ถัดมานางเพิ่งจะค้อมหลังมุดออกจากตัวรถ ก็รู้สึกเหมือนฟ้าดินพลิกผันกลับตาลปัตร

นางถูกคนรวบตัวอุ้มลงมาเสียแล้ว!

เนี่ยชิงหลวนยังไม่ทันได้เขินอายหรือออกอาการตกตะลึง ก็รู้สึกได้ว่าคนที่อุ้มนางกำลังก้าวอาดๆ ไปข้างหน้า

เขาเดินเร็วมาก แขนของเนี่ยชิงหลวนกระแทกเข้ากับเสื้อเกราะออกศึกสีเงินที่เย็นและแข็งกระด้าง รู้สึกเจ็บจนทำอะไรไม่ถูก

แต่ไม่ช้านางก็ถูกวางลง

ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงร้องสั่งเหมือนเอือมระอา “เร็วเข้า”