ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 1-2

จากนั้นเจียงจื้ออีก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

‘ชายคนรัก’ น่ะนางไม่มีหรอก แต่ ‘ชายที่อยากเป็นคนรัก’ นางมีอยู่มากมาย บังเอิญนัก อีกสามวันให้หลังจะถึงวันเกิดนางพอดี เชื่อว่าป่านนี้พวกคุณชายผู้มีอันจะกินเหล่านั้นคงกำลังเค้นสมองคิดอยู่เป็นแน่ว่าควรหาของล้ำค่าใดมาแสดงความเอาใจใส่ต่อนางดี

นางจึงให้โอกาสพวกเขาด้วยการประกาศว่าผู้ใดนำของขวัญมามอบให้ที่จวนภายในสามวันหลังจากนี้ ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ท่านหญิงหย่งอิ๋งจะตอบแทนด้วยชาหนึ่งถ้วยทุกคน

ได้ยินเช่นนี้เข้า เหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ก็พากันมาขอดื่มชาจนธรณีประตูจวนแทบพัง แม้กระทั่งพวกคุณหนูที่ไม่ได้ไปมาหาสู่กับนางมานานยังมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทว่านางสั่งให้จิงเจ๋อไปเปิดกล่องของขวัญกล่องแล้วกล่องเล่าอยู่สามวันติดต่อกัน อย่าว่าแต่หนูครึ่งตัวเลย กระทั่งหางหนูก็ไม่ได้เห็น

‘ที่แท้ภูตผีก็เกรงกลัวผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่เหมือนกันนะเจ้าคะ ทีกับชาวบ้านธรรมดาล่ะเก่งนัก พอเป็นผู้สูงศักดิ์กลับไม่กล้าเล่นงาน’ จิงเจ๋อหัวเราะขบขันกับนาง

เจียงจื้ออีเห็นพ้อง หนังสือเรื่องเล่านี้ก็ไม่ได้น่ากลัวเท่าไร นางแค่นเสียงหึขึ้นจมูก แล้วอ่านต่อ

เมื่อเปิดหนังสือเรื่องเล่าขึ้นมาอีกครั้งก็เจอหน้าที่พูดถึงป้าสะใภ้ของอีอี

ที่แท้ป้าสะใภ้ไม่ได้รับอีอีมาอยู่ด้วยเพราะความสงสาร แต่เป็นเพราะตอนนั้นบุตรชายคนหนึ่งของตนป่วยกระเสาะกระแสะ กำลังอยากได้อีอีที่มีดวงหนุนนำกันมาช่วยสะกดโรคร้ายพอดี

พออีอีเข้ามาอยู่ในบ้าน บุตรชายก็อาการดีวันดีคืนจริงๆ ป้าสะใภ้มีหรือจะยอมปล่อยน้ำเข้านาผู้อื่น มีแต่ต้องหาสารพัดแผนการมากีดกันอีอีกับชายคนรักอยู่แล้ว

เคราะห์ร้ายที่รุมเร้าอีอีนั้น แท้ที่จริงเป็น ‘เคราะห์สร้าง’ ที่ป้าสะใภ้จัดฉากขึ้นมา

แต่ป้าสะใภ้ไม่คาดคิดเลยว่าแม้จะเฝ้าลอบวางแผนกลั่นแกล้งอย่างลับๆ เพียงไรก็พรากทั้งคู่จากกันไม่สำเร็จ

เมื่อหนทางอื่นไม่ได้ผล ป้าสะใภ้ก็หันไปพึ่งคุณไสย ให้นักพรตช่วยจัดงานมงคลสะเดาะเคราะห์

เห็นว่าขอเพียงตัดผมฝ่ายชายและฝ่ายหญิงคนละหนึ่งปอยมาถักเข้าด้วยกันเป็นเปีย บรรจุลงในถุงหอมที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษ แล้วให้ฝ่ายชายพกติดตัวไว้หนึ่งเดือนเต็ม ฝ่ายหญิงก็จะค่อยๆ ลุ่มหลงฝ่ายชายเหมือนโดนอาคมมืด ภายหลังเมื่อได้ ‘ผูกพัน’ กัน ฝ่ายชายก็จะ ‘ดึงหยินเสริมหยาง’ ได้อย่างราบรื่น

เจียงจื้ออีขมวดคิ้วด้วยความขยะแขยงเมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ พอจะโยนหนังสือเรื่องเล่าโสมมเล่มนี้ทิ้งก็พลันชะงัก

จู่ๆ นางก็นึกได้ว่าวันหนึ่งเมื่อเดือนก่อนหลังตื่นนอนตอนเช้า สาวใช้ที่ทำหน้าที่สางผมพบว่าเส้นผมของนางแหว่งหายไปปอยหนึ่ง

รอยแหว่งเรียบเสมอกันอย่างน่าอัศจรรย์ ตอนนั้นไม่มีใครคิดถึงความเป็นไปได้อื่น ต่างนึกว่าถูกแมวที่นางเลี้ยงไว้ตะปบขาด

อย่าบอกนะว่าแท้ที่จริงแล้วผมปอยนั้นถูกใครนำไปทำคุณไสย!

เจียงจื้ออีมองปอยผมที่ยังไม่ยาวกลับมาดังเดิม ไอเย็นแล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลัง แล้วปิดหนังสือเรื่องเล่าโดยพลัน