บทที่ 2
สิ่งที่ตกอยู่บนพื้นคือผมเปียปอยหนึ่งที่ขดเป็นก้อน ที่ถูกต้องบอกว่าสองปอย ปอยหนึ่งมีสีดำขลับดุจน้ำหมึก นุ่มสลวยเงางาม ส่วนอีกปอยหนึ่งมีสีอ่อน เส้นผมหยาบแข็งกระด้าง
ทว่าเส้นผมทั้งสองปอยถูกถักเข้าด้วยกันเป็นปอยเดียว แล้วขมวดม้วนเป็นก้อนไว้
ครั้นเห็นเจียงจื้ออีขยำแพรพกเนื้อตัวสั่นเทา จิงเจ๋อก็รีบเดินมาลูบหลังผู้เป็นนายพลางปลอบโยน “ท่านหญิงอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยเจ้าค่ะ ยังไม่แน่ว่าลูกกำยานนี้จะเป็นคุณไสยอะไรนั่นจริง อย่างคราวก่อนที่แท่นเหยียบพัง ท่านหญิงก็หาได้ข้อเท้าแพลงไม่ เท่ากับว่าเหตุการณ์ในหนังสือเกิดขึ้นจริงเพียงครึ่งเดียวไม่ใช่หรือเจ้าคะ บางทีคุณชายใหญ่อาจเพียงแค่เอาเส้นผมของท่านไปแก้เคล็ดว่าได้ผูกผมกันก็ได้…”
“เพียงแค่?” เจียงจื้ออีเลิกคิ้วสูง ตัวสั่นเทิ้มยิ่งกว่าเก่า
“บ่าวพูดผิดไปเจ้าค่ะ ทำเช่นนั้นก็เท่ากับ…เท่ากับคางคกอยากกินเนื้อหงส์ฟ้าเช่นกัน เป็นเสนียดเกินทนแล้ว!”
เจียงจื้ออีโยนแพรพกทิ้งไปอีกทาง ก่อนสูดหายใจเข้าลึกเบาๆ พร้อมใช้นิ้วชี้เคาะขมับ
จิงเจ๋ออ้อมมายืนข้างหลัง นวดคลึงขมับให้ผู้เป็นนาย
“มีผู้ใดเห็นเจ้าลงมือหรือไม่”
“วางใจเถิดเจ้าค่ะ บ่าวให้คนลงมือกลางถนน ตอนนั้นคุณชายใหญ่ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย จวบจนกลับจวนแล้วถึงเพิ่งรู้ว่าลูกกำยานหายไป ตอนนี้กำลังวิ่งไปที่เรือนฮุ่ยเฟิงเจ้าค่ะ”
เจียงจื้ออีลืมตาขึ้น
จิงเจ๋อถาม “พวกเราไปดูกันดีหรือไม่เจ้าคะ”
หลังล้างกลิ่นอัปมงคลที่ติดมือออกไป เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นเสื้อผ้าฤดูหนาวเรียบร้อยแล้ว เจียงจื้ออีก็ย่างเท้าออกจากหอเหยากวง
จากเฉลียงทางเดิน ข้ามสะพาน ผ่านภูเขาจำลอง อ้อมป่าจำลอง บ่าวรับใช้ตามรายทางเมื่อเห็นเสลี่ยงสีสันงดงามเขียนลายทองเข้าก็พากันหยุดงานปัดกวาดที่ทำอยู่ด้วยความประหลาดใจ แล้วหลบไปยืนข้างทางอย่างนอบน้อม
แม้ท่านหญิงจะเข้ามาอาศัยอยู่ในจวนเกือบสิบปีแล้ว แต่กลับไปมาหาสู่กับญาติในจวนไม่มาก
ช่วงแรกๆ ยังดีหน่อย ท่านโหวมักพาท่านหญิงน้อยไปเยี่ยมเยียนเรือนใกล้เคียง ภายหลังท่านโหวต้องเดินทางไปทำงานต่างพื้นที่เป็นระยะ ท่านหญิงจึงอยู่แต่ในหอฝั่งตะวันตกที่ท่านโหวสร้างให้เป็นสัดเป็นส่วนโดยเฉพาะ ใช้ชีวิตเงียบๆ ไม่ข้องแวะกับผู้ใด กระทั่งกับฮูหยินก็ยังห่างเหินกันไป
ในปีหนึ่งบ่าวรับใช้ที่ทำงานนอกเรือนอย่างพวกเขาได้เห็นท่านหญิงเพียงไม่กี่ครั้ง
เสลี่ยงโคลงเคลงผ่านซุ้มประตูวงเดือนซุ้มแล้วซุ้มเล่าจนมาถึงด้านนอกของเรือนฮุ่ยเฟิง
เสียงฉุนเฉียวของสตรีดังลอยขาดๆ หายๆ มาตามลม “บอกแล้ว…เมื่อวานพกจนครบกำหนดแล้ว…ดันไม่เก็บให้ดี…”
เสียงบุรุษในวัยหนุ่มแย้งว่า “ก็ข้าคิดว่ายิ่งพกนานยิ่งได้ผลนี่…”
“ท่านหญิงมาเยือนเจ้าค่ะ!” หญิงรับใช้ในเรือนตาไวร้องออกมาด้วยเสียงอันดัง
บทสนทนาของชายหญิงก่อนหน้านี้เงียบหายทันที
