ตามคำกล่าวของนักพรตจาง มองว่ากระบี่เล่มหนึ่งอาบเลือดมามากหรือไม่ นอกจากดูที่ฆ่าคนมามากน้อยเท่าไรแล้ว ยังต้องดูว่าร่องกระบี่กว้าง ยาว และลึกเพียงใด
เวลานี้ประตูกระโจมปิดอยู่ ซ้ำกลางกระโจมยังขึงม่านเนื้อหนา บดบังแสงสว่างที่ส่องเข้ามาลงกว่าครึ่งจนมองไม่ถนัด
เจียงจื้ออีพยักหน้าให้คนสนิทชักกระบี่ออกจากฝัก ขณะที่ตนเองเดินไปหาม่าน ตั้งท่าจะดึงผืนผ้าอันแสนเกะกะนี้ให้เปิดออก
จิงเจ๋อชี้ไปที่ฝักกระบี่อย่างลังเลพลางขยับปากพูดกับเจ้านายโดยไม่เปล่งเสียง…‘จะมีเสียงนะเจ้าคะ’
มาถึงขั้นนี้แล้วเจียงจื้ออีไม่มีความอดทนอีกต่อไป นางชี้ลำคอตนเองเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายรอฟังสัญญาณจากตน “แค่กๆๆ…”
จิงเจ๋อผงะ
เช่นนี้จะเข้าทำนอง ‘ปิดหูขโมยกระดิ่ง’ ไปสักหน่อยหรือไม่ ไม่แนบเนียนเอาเสียเลย
เจียงจื้ออีเร่งคนสนิทด้วยสายตา มือหนึ่งป้องปากไอโขลก อีกมือหนึ่งรูดม่านโดยแรง
แสงธรรมชาติสาดส่องลงมา กระโจมสว่างไสวขึ้นในพริบตา
หลังม่านคือเด็กหนุ่มที่ยืนเต็มความสูง ร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าเปียกชื้นนิดๆ ถือผ้าเช็ดมือเปื้อนเลือดยืนหน้าชั้นวางอ่าง เอียงคอมองมาอย่างสงสัย
สายตาสองคู่สบประสาน เจียงจื้ออีสำลักเข้าไปในลำคอ
“เจ้า! แค่กๆๆ…เหตุใดถึงอยู่ตรงนี้!”
เสิ่นหยวนเช่อมองนางอย่างเฉยเมย โยนผ้าเช็ดมือทิ้ง แล้วหันไปหยิบม้วนผ้าเนื้อบางสำหรับพันแผล “ดูเหมือนว่าข้าควรเป็นคนถามคำถามนี้กับท่านหญิงมากกว่ากระมัง”
จิงเจ๋อรีบตะลีตะลานเข้ามายกแขนบังสายตาเจ้านายไว้
เจียงจื้ออีกะพริบตาปริบๆ มองเรือนร่างที่เห็นมัดกล้ามชัดเจนอย่างเพิ่งตระหนักว่าอะไรเป็นอะไร แล้วรีบหมุนตัวหันหลังทันที “เหตุใดถึงไม่สวมเสื้อ!”
“นี่มันกระโจมที่พักของข้า ข้าจะสวมเสื้อหรือไม่ก็ล้วนได้”
“ท่านหูหนวกหรือ ไม่ได้ยินหรือไรว่าท่านหญิงเข้ามา” จิงเจ๋อโวยวาย
เสิ่นหยวนเช่อเลิกคิ้ว “ได้ยิน แต่ท่านหญิงพูดเองไม่ใช่หรือว่าระหว่างข้ากับเจ้าไม่ต้องเห็นเป็นคนอื่นคนไกลน่ะ”
“แต่ไม่ต้องไม่เห็นเป็นคนอื่นคนไกลถึงเพียงนี้ก็ได้” เจียงจื้ออีเค้นเสียงลอดไรฟันที่ขบแน่นออกมาทีละคำ
“เช่นนั้นคราวหน้าท่านหญิงก็ส่งเสียงบอกกันก่อนจะเปิดม่านดีหรือไม่เล่า”
เด็กสาวที่ยืนหันหน้าไปทางประตูกระโจมกำหมัดแน่น เลือดทั้งกายสูบฉีดขึ้นไปยังสมอง ในหัวมีแต่ภาพม่านโง่เง่าที่นางเปิดออกเองกับมือเมื่อครู่
“เจ้า…รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นจะโทษที่ข้าไปร้องเรียนต่อหน้าพระพักตร์ว่าเจ้าเสียมารยาทไม่ได้นะ!”
ไม่มีเสียงตอบรับจากทางด้านหลัง มีเพียงเสียงกุกกักกับเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ
คงจะถูกนางขู่จนลนลาน เลยรีบสวมเสื้อผ้าแต่โดยดี
