ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 3-4

ตามคำกล่าวของนักพรตจาง มองว่ากระบี่เล่มหนึ่งอาบเลือดมามากหรือไม่ นอกจากดูที่ฆ่าคนมามากน้อยเท่าไรแล้ว ยังต้องดูว่าร่องกระบี่กว้าง ยาว และลึกเพียงใด

เวลานี้ประตูกระโจมปิดอยู่ ซ้ำกลางกระโจมยังขึงม่านเนื้อหนา บดบังแสงสว่างที่ส่องเข้ามาลงกว่าครึ่งจนมองไม่ถนัด

เจียงจื้ออีพยักหน้าให้คนสนิทชักกระบี่ออกจากฝัก ขณะที่ตนเองเดินไปหาม่าน ตั้งท่าจะดึงผืนผ้าอันแสนเกะกะนี้ให้เปิดออก

จิงเจ๋อชี้ไปที่ฝักกระบี่อย่างลังเลพลางขยับปากพูดกับเจ้านายโดยไม่เปล่งเสียง…‘จะมีเสียงนะเจ้าคะ’

มาถึงขั้นนี้แล้วเจียงจื้ออีไม่มีความอดทนอีกต่อไป นางชี้ลำคอตนเองเป็นเชิงบอกให้อีกฝ่ายรอฟังสัญญาณจากตน “แค่กๆๆ…”

จิงเจ๋อผงะ

เช่นนี้จะเข้าทำนอง ‘ปิดหูขโมยกระดิ่ง’ ไปสักหน่อยหรือไม่ ไม่แนบเนียนเอาเสียเลย

เจียงจื้ออีเร่งคนสนิทด้วยสายตา มือหนึ่งป้องปากไอโขลก อีกมือหนึ่งรูดม่านโดยแรง

แสงธรรมชาติสาดส่องลงมา กระโจมสว่างไสวขึ้นในพริบตา

หลังม่านคือเด็กหนุ่มที่ยืนเต็มความสูง ร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าเปียกชื้นนิดๆ ถือผ้าเช็ดมือเปื้อนเลือดยืนหน้าชั้นวางอ่าง เอียงคอมองมาอย่างสงสัย

สายตาสองคู่สบประสาน เจียงจื้ออีสำลักเข้าไปในลำคอ

“เจ้า! แค่กๆๆ…เหตุใดถึงอยู่ตรงนี้!”

เสิ่นหยวนเช่อมองนางอย่างเฉยเมย โยนผ้าเช็ดมือทิ้ง แล้วหันไปหยิบม้วนผ้าเนื้อบางสำหรับพันแผล “ดูเหมือนว่าข้าควรเป็นคนถามคำถามนี้กับท่านหญิงมากกว่ากระมัง”

จิงเจ๋อรีบตะลีตะลานเข้ามายกแขนบังสายตาเจ้านายไว้

เจียงจื้ออีกะพริบตาปริบๆ มองเรือนร่างที่เห็นมัดกล้ามชัดเจนอย่างเพิ่งตระหนักว่าอะไรเป็นอะไร แล้วรีบหมุนตัวหันหลังทันที “เหตุใดถึงไม่สวมเสื้อ!”

“นี่มันกระโจมที่พักของข้า ข้าจะสวมเสื้อหรือไม่ก็ล้วนได้”

“ท่านหูหนวกหรือ ไม่ได้ยินหรือไรว่าท่านหญิงเข้ามา” จิงเจ๋อโวยวาย

เสิ่นหยวนเช่อเลิกคิ้ว “ได้ยิน แต่ท่านหญิงพูดเองไม่ใช่หรือว่าระหว่างข้ากับเจ้าไม่ต้องเห็นเป็นคนอื่นคนไกลน่ะ”

“แต่ไม่ต้องไม่เห็นเป็นคนอื่นคนไกลถึงเพียงนี้ก็ได้” เจียงจื้ออีเค้นเสียงลอดไรฟันที่ขบแน่นออกมาทีละคำ

“เช่นนั้นคราวหน้าท่านหญิงก็ส่งเสียงบอกกันก่อนจะเปิดม่านดีหรือไม่เล่า”

เด็กสาวที่ยืนหันหน้าไปทางประตูกระโจมกำหมัดแน่น เลือดทั้งกายสูบฉีดขึ้นไปยังสมอง ในหัวมีแต่ภาพม่านโง่เง่าที่นางเปิดออกเองกับมือเมื่อครู่

“เจ้า…รีบแต่งตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นจะโทษที่ข้าไปร้องเรียนต่อหน้าพระพักตร์ว่าเจ้าเสียมารยาทไม่ได้นะ!”

ไม่มีเสียงตอบรับจากทางด้านหลัง มีเพียงเสียงกุกกักกับเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเบาๆ

คงจะถูกนางขู่จนลนลาน เลยรีบสวมเสื้อผ้าแต่โดยดี