ใช้ถ้อยคำสละสลวยงดงามบรรยายอย่างวิจิตรจนเหมือนเป็นคนละคน ระดับนี้แม้แต่ญาติตนเองยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
เช่นนี้ไม่เรียกว่าใช้เป็นต้นแบบในการเขียนเรื่องหรอก ต้องเรียกว่า ‘ส่งไปเกิดใหม่’ เลยต่างหาก!
หากมองออกแต่แรกว่า ‘เช่อ’ ในหนังสือคือ ‘เช่อ’ เดียวกันนี้ มีหรือนางจะอ่านให้เสียเวลา…
กว่ากู่อวี่จะอุ้มแมวตามขึ้นมาถึงก็เห็นท่านหญิงหน้าตาบึ้งตึงเหมือนอมแมลงวันอยู่ในปาก หนังสือเรื่องเล่าเล่มนั้นถูกกำแน่นอยู่ในมือจนข้อนิ้วเป็นสีขาว
“ท่านหญิง อย่าลดตัวไปโกรธเคืองของต่ำต้อยอย่างหนังสือเรื่องเล่าจนตนเองต้องเจ็บมือเลยเจ้าค่ะ” จิงเจ๋อเข้ามาเอ่ยเตือน
กู่อวี่ช่วยพูดเอาใจอีกคน “เมื่อครู่บ่าวเดินวนอยู่ข้างล่าง ราชองครักษ์เกราะทองมาเปิดทางแล้วเจ้าค่ะ รออีกไม่นานถนนก็สัญจรได้ตามปกติแล้ว”
เจียงจื้ออียังไม่หือไม่อือใดๆ
กู่อวี่เลยได้แต่อุ้มแมวที่กำลังหลับสนิทไปที่หน้าต่าง คอยมองสถานการณ์ด้านล่างต่อ
เสียงชุดเกราะของทหารเสียดสีกันดัง ที่ข้างล่างนั่นราชองครักษ์เกราะทองถือดาบคอยแยกให้ฝูงชนยืนแอบอยู่สองข้างทาง
พวกชาวบ้านที่ยืนแออัดอยู่ริมถนนพากันเขย่งเท้าชะเง้อคอมองไปทางประตูเมือง
อากาศฤดูเหมันต์หนาวสะท้าน ทว่าลมร้อนเหมือนโถมถั่งอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยเสียงอึงอล
ท่ามกลางความอึกทึกนั้น เสียงเกือกม้าย่ำรัวไปตามถนนดังขึ้นเหมือนสายฟ้าฟาด เส้นริ้วสีดำสนิทพุ่งทะยานประหนึ่งจะเขย่าพสุธา ทหารกองหนึ่งขี่ม้าเข้ามาอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร
บุรุษบนหลังม้าทุกคนสวมชุดเกราะ ทอดสายตามองตรงด้วยสีหน้าขึงขัง แต่ละคนองอาจผึ่งผาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ขี่ม้าอยู่ท่ามกลางวงล้อม…
บุรุษผู้นั้นสูงสง่าอยู่บนหลังอาชาสีดำปลอด ผมดำขลับดุจหมึกเกล้าเป็นมวยสูงรัดเกี้ยว สวมรองเท้าหุ้มแข้ง ห้อยกระบี่คมเขียวไว้ที่เอว เปล่งประกายโดดเด่นสะดุดตาทั้งเนื้อทั้งตัว
ทั้งที่สวมชุดเกราะดำคาดเข็มขัดแดงเหมือนกัน ผู้อื่นล้วนถูกสีดำข่มให้ดูเคร่งขรึม มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสีแดงหนุนนำให้เตะตา ขับเน้นให้เจิดจ้ายิ่งกว่าผืนธงที่กำลังโบกสะบัดนั่นเสียอีก
เห็นเพียงแวบเดียวก็ดึงดูดสายตาสตรีได้ทั้งถนน
กู่อวี่อยู่ที่ชั้นสามเห็นแต่ศีรษะคนแน่นขนัด คนบนหลังม้ารูปร่างหน้าตาอย่างไรนั้นมองไม่เห็น นางชะโงกตัวออกไปนอกหน้าต่างด้วยความอยากรู้ ประจวบเหมาะกับแมวที่อุ้มเอาไว้พลันตื่นขึ้นมาแล้วพลิกตัว มันเลยกลิ้งตกลงไปข้างล่าง!
“กรี๊ด!”
“เมี้ยว!”
เสียงร้องของคนและแมวดังขึ้นติดๆ กัน เจียงจื้ออีหันไปมองด้วยความตกใจ แล้วลุกพรวดขึ้นชะโงกตัวออกจากหน้าต่างมองลงไปข้างล่าง
เจ้าแมวตัวอ้วนกลมหงายหลังร่วงลงไปโดยมีสายลมโอบรับ ขนสีเหลืองทองอร่ามพองขึ้นมาทั้งตัว มันกำลังจะตกลงกระแทกพื้นกลายเป็นก้อนเนื้อในพริบตา
ทันใดนั้นแสงสีเงินก็สาดวาบ บุรุษบนหลังม้าเอื้อมมือไปดึงทวนยาวของทหารข้างกายแล้วหมุนข้อมือ ทวนยาวตวัดวูบในอากาศ แลเห็นเพียงเงาเลือนๆ พุ่งเฉียงขึ้นไปข้างบน
แสงสีทองของดวงอาทิตย์ยามเช้าอันเจิดจรัสเหมือนมารวมตัวกันเป็นประกายเล็กๆ บนคมทวนแค่จุดเดียว
