ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 61

“ที่นี่มีงิ้วปังจื่อให้ดูด้วย” เด็กสาวสองคนต่างประหลาดใจ พากันเดินตามเสียงไป

ซานชีเห็นว่าพวกนางอยากดูงิ้วจึงกระวีกระวาดไปเปิดทางให้ทั้งสองเดินแทรกเข้าไปอยู่หน้ากลุ่มคน

ตรงกลางวงล้อมผู้ชม ทหารเครายาวหน้าแดงสวมเสื้อคลุมสีเขียวถือดาบปลอมขนาดใหญ่ ย่างเท้าตึงๆ เป็นวงกลมตามจังหวะดนตรี มือถือดาบตวัดขวับ หยุดอยู่ในท่าก้าวเท้าอันหนักแน่นทรงพลัง

“ยอดเยี่ยม!”

ผู้ชมที่รายล้อมเป็นคนพื้นที่เสียส่วนใหญ่ ฟังบทร้องของงิ้วฉางอันไม่ออก ทว่าได้ดูท่วงท่าขึงขังเฉียบขาดแล้วต่างปรบมือร้องชมด้วยความสนใจ

คนในคณะงิ้วถือจานฆ้องเดินขอเงินรอบวง เจียงจื้ออีเห็นว่าคนฉางอันเหล่านี้ต้องจากบ้านจากเมืองมาทำการแสดงในต่างถิ่น จึงแบมือขอเงินจากซานชีที่อยู่ด้านหลัง

ทหารหนุ่มล้วงเงินในถุงส่งให้ เนื่องจากเกรงว่าจะรบกวนนางที่กำลังดูงิ้ว เลยหันไปถามเผยจื่อซ่งที่อยู่ข้างๆ แทน “คุณชายเผย บทงิ้วร้องว่าอะไรหรือขอรับ ผู้น้อยฟังไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว”

เผยจื่อซ่งตะแคงหูฟังอยู่สักพักก็อธิบาย “บทงิ้วเรื่องนี้เกี่ยวกับบิดาที่ล้างแค้นให้บุตรชาย บุตรชายของตนเองถูกสหายร่วมสำนักศึกษาฆ่าตาย ผู้เป็นบิดาต้องการล้างแค้นให้ จึงจัดการสหายร่วมสำนักผู้นั้นเสีย ใครเลยจะรู้ พอแก้แค้นเสร็จกลับพบว่าเล่นงานผิดคน แท้ที่จริงแล้วคนที่ฆ่าบุตรชายของเขาคืออีกคนต่างหาก คนร้ายหลังม่านผู้นี้ฉลาดแยบยล ยืมมีดฆ่าคนอย่างเดียวไม่พอ ตนเองยังลอยนวลไร้ความผิด บัดนี้คนเป็นบิดากำลังตามหาคนร้ายตัวจริงเพื่อสะสางบัญชีหนี้แค้นอยู่…”

ซานชีเอ่ย “คนร้ายหลังม่านนี้ช่างใจคออำมหิตเหี้ยมเกรียมโดยแท้ หากไม่ชำระแค้นนี้ก็เสียทีที่เกิดเป็นบิดาคนแล้ว!”

ตอนแรกเจียงจื้ออีแค่มาดูงิ้วให้ครื้นเครงเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจฟังบทร้อง พอได้ยินสองคนที่อยู่ด้านหลังพูดคุยกันเรื่องบทงิ้ว นางก็ผงะไปทันที แล้วหันไปถาม “พวกเจ้าคุยอะไรกัน”

ซานชีสรุปคำอธิบายของเผยจื่อซ่งให้นางฟังคร่าวๆ

เสียงดนตรีที่เคยดังสนั่นหวั่นไหวจนหูแทบดับ บัดนี้กลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้ดังแว่วเลือนลอยอยู่ไกลๆ ในใจนางเอาแต่ครุ่นคิดว่า…เหตุใดเรื่องนี้ถึงได้ฟังดูคุ้นหูนัก

บุตรชายถูกสหายร่วมสำนักศึกษาทำร้าย ผู้เป็นบิดาแก้แค้นให้บุตรทว่าเล่นงานผิดคน เมื่อแก้แค้นแล้วถึงได้ตระหนักว่าผู้ร้ายตัวจริงยืมมีดฆ่าคน…

เด็กสาวพลันเงยหน้าพรวด

เรื่องราวนี้สอดคล้องกับที่หยวนเช่อยืมมือสกุลจั๋วโค่นสกุลจงเลยไม่ใช่หรือ คนเหล่านี้มาจากฉางอัน ซ้ำยังร้องบทงิ้วเช่นนี้ในเมืองกูจัง นี่เป็นเพียงความบังเอิญ หรือว่า…