ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 61

เจียงจื้ออีมองไปยังคณะงิ้วอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ นางถึงได้รู้สึกว่าใบหน้าเขียนสีวาดลวดลายเหล่านั้นดูถมึงทึงน่ากลัวขึ้นมา ไม่ว่าเรื่องนี้…

“ซานชี” นางรีบลดเสียงลงพูดกับทหารหนุ่ม “ส่งข่าวไปให้แม่ทัพน้อยของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้เลย…”

พูดยังไม่ทันจบเผยเสวี่ยชิงก็กรีดร้องเสียงหลง ในขณะที่เผยจื่อซ่งตะโกนว่า “ระวัง!” พร้อมดึงเจียงจื้ออีออกมา

นางเซแซ่ดๆ ตามแรงดึง เมื่อหลุบตาลงมองก็พบว่าปลายดาบเล่มหนึ่งคลาดเอวตนเองไปอย่างเฉียดฉิว หากใกล้กว่านี้อีกเพียงนิ้วมือเดียวก็จะแทงลงมาบนร่างนาง

เพียงชั่วพริบตา คนในคณะงิ้วทุกคนสลัดชุดงิ้วออกจากตัว เผยให้เห็นชุดทะมัดทะแมงสีดำที่อยู่ข้างใต้ ชักดาบจริงออกจากเอวกระโจนเข้าใส่

ซานชีชักกระบี่พุ่งเข้าไปด้วยสีหน้าดุดัน ผู้ชมที่ยืนมุงดูงิ้วกรีดร้องวิ่งหนีกันโกลาหล

เจียงจื้ออียังไม่ทันได้หายขวัญหนีดีฝ่อ พริบตาต่อมาก็ถูกเผยจื่อซ่งลากให้หนีไปด้านหลัง ปะปนอยู่ในฝูงชนอันสับสนอลหม่าน

บนถนนมีแต่คนวิ่งกันกระเจิดกระเจิง แผงขายของล้มระเนระนาด เผยจื่อซ่งคนเดียวต้องคุ้มครองถึงสองคน พาเด็กสาวทั้งสองหลบอย่างทุลักทุเล

ทันใดนั้นฝูงชนก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างชุลมุน เจียงจื้ออีถูกคนกระแทกชนข้างหลังจนหลุดออกจากมือเผยจื่อซ่ง พลัดหลงกับสองพี่น้องสกุลเผยไปทั้งอย่างนั้น

นางหันกลับไปมองก็ไม่เห็นทั้งคู่แล้ว กลับเห็นนักฆ่าหน้าตาถมึงทึงฝ่าฝูงชนไล่ตามมาแทน

นางออกวิ่งอย่างสิ้นหวังแล้วชนร่างที่วิ่งสวนฝูงชนออกมา เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นดวงหน้าอันแสนเคยคุ้น เด็กสาวรู้สึกเหมือนพ้นเคราะห์ ละล่ำละลักบอกไปว่า “พี่อาเช่อ ดะ…ดูเหมือนเซวียนเต๋อโหวจะส่งคนมาแก้แค้น!”

ดวงตาของหยวนเช่อไหววาบ มือหนึ่งดึงนางไปไว้ด้านหลัง อีกมือชักมีดสั้นออกมา

ปลายมีดสั้นแหวกอากาศปักฉึกเข้าไปในเนื้อเหมือนลูกศรแหลมคม เจียงจื้ออีที่แอบอยู่ด้านหลังเขาเห็นนักฆ่าคนนั้นถูกแทงเข้ากลางหัวใจ แล้วค่อยๆ ตัวอ่อนล้มลงกับพื้น

หยวนเช่อหันมามองคนที่กำลังอกสั่นขวัญผวา แล้วกะพริบตาทีหนึ่ง “เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าอย่างไร”

“อะไรนะ!” เจียงจื้ออีเงยหน้าขึ้นอย่างงงงัน สมองปั่นป่วนยุ่งเหยิง

เมื่อครู่ตอนกำลังร้อนรนนางเรียกเขาว่าอย่างไร อย่าบอกนะว่า…

ไม่สิ นี่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้หรือไรเล่า

ทั้งที่เห็นว่านักฆ่าไล่ตามมาอีกระลอกแล้ว หยวนเช่อกลับยังเป็นเสมือนขุนเขาที่รอคำตอบจากนางอย่างไม่หวั่นไหว เจียงจื้ออีร้อนใจเสียจนเลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ชาหนึบขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม “พี่อาเช่อ! พี่อาเช่อ!”

หยวนเช่อใช้ปลายรองเท้าตวัดดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างจูงนางพลางยกยิ้มตรงมุมปาก “มา ‘พี่อาเช่อ’ จะพาเจ้าไปฆ่าคน”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 13 มี.ค. 69