ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 62

นางรีบปล่อยมือทันควันพร้อมเหลือบมองหยวนเช่อด้วยแววตาไหวระริก จากนั้นก็เช็ดเหงื่อบนฝ่ามือ

เขาเดาะลิ้นเบาๆ เหมือนคาดเดาได้อยู่แล้ว

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าร้อนรนพลันดังขึ้นทางด้านหลัง “น้องจื้ออี เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

พอหันไปมองก็พบว่าสองพี่น้องสกุลเผยหลุดจากฝูงชนอันโกลาหลตามมาสมทบในที่สุด

“ข้าปลอดภัยดี ทั้งสองคนเล่า”

เผยเสวี่ยชิงชี้พี่ชาย “พี่ใหญ่ได้แผลที่มือเล็กน้อย ข้าพันแผลให้ลวกๆ แล้ว”

เจียงจื้ออีตกอกตกใจ “ถูกดาบฟันตอนดึงข้าออกมาเมื่อครู่อย่างนั้นหรือ”

“ถูกบาดเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นไรมากหรอก” เผยจื่อซ่งส่ายหน้า

“แต่นี่มือขวาที่บัณฑิตอย่างเจ้าใช้เขียนหนังสือนะ…” เจียงจื้ออีปรี่เข้าไปหาเมื่อเห็นว่ามือที่พันผ้าไว้หลายทบของเขาเป็นมือข้างขวา

หยวนเช่อมองแผ่นหลังนางพร้อมขยับปาก แต่แล้วก็หุบปากลงดังเดิม ก่อนจะโยนดาบในมือทิ้งเหมือนหมดแรงเสียอย่างนั้น

ซานชีมองสีหน้าไม่สบอารมณ์ของผู้บังคับบัญชา มีแต่เด็กที่ร้องไห้เป็นเท่านั้นถึงจะได้กินลูกอม มีแต่เด็กที่ได้แผลเท่านั้นถึงจะมีคนสงสาร ดูท่าแม่ทัพน้อยสู้รบเก่งกาจเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก…

คิดแล้วเขาก็ปาดเลือดจากกระบี่ที่ถืออยู่อย่างว่องไว แล้วใช้มือเปื้อนเลือดข้างนั้นกุมเข้าที่ท้องของหยวนเช่อ “อ๊ะ แม่ทัพน้อย เหตุใดถึงได้เลือดออกเยอะเพียงนี้เล่าขอรับ!”

หยวนเช่อ “…”

เจียงจื้ออีที่จวนจะเดินถึงตัวเผยจื่อซ่งอยู่แล้วชะงักเท้า หันขวับมามองทันที แล้วร้องด้วยความตกใจ “…เหตุใดท่านถึงบาดเจ็บด้วยเล่า!”

สามเค่อให้หลัง ทหารสองนายหามแคร่เข้ามาในเรือนใหญ่ของจวนสกุลเสิ่น โดยมีซานชีเดินตามอยู่ข้างๆ เอามือกดท้องหยวนเช่อไว้ตลอดเวลา หยวนเช่อที่นอนตัวตรงบนแคร่ยกมือปิดตา ส่วนเจียงจื้ออีนำทางอยู่ข้างหน้า ปากก็คอยกำชับพวกเขา “ระวังๆ หน่อย ตรงนี้มีบันได อย่าทำแม่ทัพน้อยของพวกเจ้าตกนะ…”

หยวนเช่อส่งสายตาคมกริบที่ฆ่าคนได้ผ่านง่ามนิ้วไปมองซานชีอย่างเยียบเย็น

ซานชีนึกไม่ถึงเช่นกันว่าเหตุการณ์จะออกมาในลักษณะนี้ แรกเริ่มเดิมทีเขาเพียงอยากให้ฮูหยินน้อยหันมาใส่ใจแม่ทัพน้อยบ้างก็เท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเลือดเท่านี้จะเยอะเกินไปมากสำหรับฮูหยินน้อยจนนางแตกตื่นวุ่นวายกันไปหมดเช่นนี้ ขนาดแม่ทัพน้อยบอกว่าตนเองเดินไหว ฮูหยินน้อยยังไม่เชื่อ บังคับให้เจ้าตัวขึ้นนอนบนแคร่หามให้ได้

เจ็บน้อยไม่ขอห่างแนวหน้า เจ็บหนักไม่ขอขึ้นแคร่หาม หากไม่ร่อแร่เจียนตาย ไม่มีบุรุษคนใดในกองทัพเสวียนเช่อเต็มใจถูกหามเยี่ยงนี้หรอก ควรแล้วที่แม่ทัพน้อยจะเอามือปิดตาไม่ขอรับรู้อะไรทั้งสิ้นมาตลอดทาง