ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 62

ในห้องนอน หลี่ต๋าเฟิงถือล่วมยามาคอยท่าอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงก็รีบเดินออกมา กำลังจะอ้าปากถามไถ่อาการก็ก้มลงไปเห็นคราบเลือดแห้งกรังบนฝ่ามือซานชีเสียก่อน

“หืม?” เขาประสานเข้ากับสายตากระดากใจของทหารหนุ่ม ก่อนจะมองอาการอยากมุดแผ่นดินหนีของหยวนเช่อ จากนั้นกะพริบตาช้าๆ พร้อมนึกถึงข่าวที่ได้รับเมื่อครู่ “ได้ยินว่าเจ้า…เสียเลือดมาก?”

หยวนเช่อ “…”

เจียงจื้ออีที่นำทางอยู่ข้างหน้าเพิ่งจะรูดม่านหน้าเตียงให้พวกเขาพาหยวนเช่อขึ้นมาไว้บนที่นอน พอได้ยินอย่างนั้นก็หันมามองอย่างกังขา

ซานชีรีบบอก “ไม่ทราบว่าจะรบกวนฮูหยินน้อยออกไปสั่งให้คนต้มน้ำร้อนได้หรือไม่ขอรับ”

“เช่นนั้นพวกเจ้าก็รีบหามเขาขึ้นไปไว้บนเตียงเร็ว หมอหลี่ ทางนี้ฝากด้วยนะ” นางหมุนตัวเดินออกจากห้องนอนอย่างรีบร้อน

ทันทีที่ประตูปิดลง หยวนเช่อก็ตวัดกายลงจากแคร่หาม แล้วหรี่ตามองซานชี “เจ้าเห็นว่าข้าอายุยืนเกินไปใช่หรือไม่”

“พอแม่ทัพน้อยได้ประโยชน์แล้วก็มาโทษกันเช่นนี้ได้หรือขอรับ ถึงอย่างไรฮูหยินน้อยก็เป็นห่วงเป็นใยท่านไม่ใช่หรือ…”

“หากนางรู้เข้า…” หยวนเช่อหลับตาลงแล้วชักดาบที่ห้อยเอวทหารมาจ่อท้องตนเอง

“อ๊ะ!” ซานชีรีบรั้งเจ้าตัวไว้ “ไม่ได้ขอรับแม่ทัพน้อย ไม่ได้ ไม่ต้องแทงจริงเพื่อเล่นละครหรอกขอรับ ถ้าอย่างไรให้ท่านหมอหลี่พันผ้าพันแผลให้ท่านสักหน่อย พอพันผ้าแล้วมีแผลหรือไม่ก็ไม่แตกต่าง…”

แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจหนักๆ แล้วถอดเสื้อขึ้นไปนั่งบนเตียง

หลี่ต๋าเฟิงพัน ‘แผล’ ที่ท้องให้หยวนเช่ออย่างคล่องแคล่วว่องไว ก่อนจะหิ้วล่วมยาขึ้นมาแล้วส่ายหน้า “อยู่กับเจ้ามีงานให้เหนื่อยไม่รู้จบ ข้าไปแล้ว”

หยวนเช่อเลิกเปลือกตาขึ้นมอง จังหวะที่หมอทหารเปิดประตูห้อง เขาพลันร้องเรียกเจ้าตัวไว้เพราะนึกอะไรได้ “หลี่ต๋าเฟิง”

เจ้าของชื่อหันมามอง “ยังไม่หมดเรื่องอีกหรือ”

คนที่อยู่บนเตียงยกยิ้มตรงมุมปาก “บางที…เจ้าอาจเคยถูกเรียกว่า ‘พี่’ กระมัง”

ดวงตาของหลี่ต๋าเฟิงหยีโค้ง “บางที…เจ้าอาจรู้ว่าข้าจะไปทำอะไรหลังจากนี้กระมัง”

“…”

“ทำตามคำสั่งท่านหญิง ไปทำแผลให้คุณชายเผยที่นางห่วงใยอย่างยิ่ง”

ประตูห้องปิดลงดังปัง หยวนเช่อนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่ามือที่วางอยู่บนหัวเข่าค่อยๆ กำหมัดแน่น

ตอนสั่งการบ่าวรับใช้เสร็จแล้วกลับมา เจียงจื้ออีก็พบว่าทั้งหลี่ต๋าเฟิงและซานชีไม่ได้อยู่ในห้องนอนแล้ว มีเพียงหยวนเช่อที่เปลี่ยนเสื้อคลุมตัวใหม่ยืนอยู่หน้าเตียงตามลำพัง กำลังคาดแถบรัดเอว

“พันแผลเสร็จเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ” นางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “น้ำยังไม่ทันเดือดด้วยซ้ำ…”

มือที่กำลังคาดแถบรัดเอวชะงัก หยวนเช่อหลบสายตาที่พิศมองอย่างจริงจังของนาง “เดิมทีก็เป็นเพียงแผลเล็กๆ เท่านั้น”

“เลือดออกเยอะถึงเพียงนั้นยังว่าแผลเล็กอีกหรือ” เห็นเขาคาดแถบรัดเอวอย่างคล่องแคล่วเหมือนสบายดีแล้วจริงๆ ใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของเจียงจื้ออีถึงค่อยสงบลง แล้วนึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนที่เขาได้แผลบริเวณข้อศอกเพราะจัดฉากเล่นงานสกุลจงกับสกุลจั๋ว พอพันผ้าพันแผลเสร็จแล้วก็ยังเคลื่อนไหวติดขัดอยู่บ้าง