ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 62

นางขมวดคิ้วก้มหน้าในท่ายืน สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ “เช่นนั้นคราวก่อนที่ท่านเอาคืนให้ข้า เลือดไหลไปเท่าใดกันแน่…”

เห็นเด็กสาวท่าทางหม่นหมอง แววตาของหยวนเช่อก็ชะงักค้างไปชั่วครู่ ไม่นึกเลยว่ายามรื้อฟื้นเรื่องเก่า นางไม่ได้โมโหเป็นอย่างเดียว กลับยังเศร้าเป็นอีกด้วย หลังนิ่งชะงักไปเล็กน้อย เขาก็ตอบอย่างลังเล “ก็…ไม่มากเท่าใด”

“เช่นนั้นคราวก่อนท่านพันแผลเสร็จแล้ว ข้ายังได้กลิ่นคาวเลือดอยู่เลย เหตุใดคราวนี้ถึงไม่มี!” เจียงจื้ออีเม้มปาก

แม้จะถามอย่างติดใจ แต่นางแค่ติดใจที่เขาไม่เห็นอาการบาดเจ็บอยู่ในสายตา ติดใจที่คราวก่อนเขาเสียเลือดมากกว่านี้ แต่นางไม่ได้ระแวงสงสัยเลยสักนิดว่าแผลของเขาคราวนี้เป็นแผลปลอม เหมือนอย่างทุกครั้งที่นางถูกเขาหลอกก่อนหน้านี้นั่นล่ะ

“เอาล่ะๆ ยังไม่พูดถึงเรื่องเก่าก็ได้” เจียงจื้ออีเข้ามาพยุงแขนเขา “รีบนั่งพักก่อนเถิด วันนี้ไม่ต้องอาบน้ำนะ พรุ่งนี้หากไม่ต้องออกไปค่ายได้ก็ไม่ต้องไป…”

หยวนเช่อถูกรุนให้เดินไปที่เตียง ทว่าสองเท้าเหมือนต่อต้านเล็กน้อย ครู่หนึ่งเขาก็หยุดยืนหน้าเตียงนอน ปลดแถบรัดเอวที่เพิ่งคาดเสร็จ แล้วแก้สายผูกเสื้อตัวนอก

เจียงจื้ออีรีบหันหลังให้

“เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของข้าไม่ใช่หรือ หันมาสิ ข้าจะให้ดู”

“จุดที่ท่านได้แผลน่ะ ข้า…ข้าไม่สะดวกจะดู ท่านไม่เป็นไรก็…” ยังไม่ทันพูดจบนางก็ถูกดึงให้หมุนตัวกลับไป ผ้าพันแผลสะอาดสะอ้านร่วงลงพื้นตรงหน้า เรือนร่างที่ไม่มีส่วนใดบุบสลายปรากฏสู่สายตา

นางผงะอึ้ง เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่งแล้วแหวกสาบเสื้อ ก่อนเอื้อมมือไปลูบท้องเขาอย่างฉงนสงสัย “ผะ…แผลเล่า เมื่อครู่ได้แผลตรงนี้ไม่ใช่หรือ”

หน้าท้องของหยวนเช่อหดเกร็ง แข็งทื่อไปทั้งร่าง “ซานชีหลอกเจ้า และนับได้ว่าข้า…หลอกเจ้าเช่นกันกระมัง”

เจียงจื้ออีกะพริบตาอย่างอึ้งงัน แล้วเงยหน้าขึ้นทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ที่พวกเขาทำตัวลับๆ ล่อๆ นางยังนึกว่าคนเหล่านี้เป็นห่วงว่านางกลัวเลือดจึงไม่ให้อยู่ใกล้เสียอีก…

มือเล็กที่แนบอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ กำเป็นหมัด เค้นเสียงลอดไรฟัน “หยวน…เช่อ!”

เจ้าของนามใช้ข้อนิ้วถูปลายจมูก

เจียงจื้ออีทรวงอกสะท้อนขึ้นลง หมุนตัวจะเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว

หยวนเช่อดึงนางกลับมา “ข้าเคยได้แผลตรงนี้จริงๆ ตอนเฉือนปานทิ้งเมื่อปีกลาย ซ้ำยังเจ็บมากด้วย ถ้าอย่างไรเจ้ามองว่าเป็นแผลที่ข้าถูกฟันมาในวันนี้ได้หรือไม่”

“ใช้แผลเมื่อปีกลายมาหลอกความรู้สึกของข้าในวันนี้ ข้าช่าง…” เด็กสาวพูดไปได้ครึ่งทางก็ชะงัก แล้วค่อยๆ ก้มหน้าลงมองข้างเอวด้านซ้ายของเขา “ท่านว่าอย่างไรนะ แต่เดิมตรงนี้ของท่านเคยมี…ปาน?”

เขาพยักหน้า “พี่ใหญ่ไม่มี ดังนั้น…”

“ปานลักษณะอย่างไร” นางพลันถามแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน

แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงได้สนอกสนใจนัก หยวนเช่อก็ยังรั้งขอบกางเกงลงเล็กน้อย เผยรอยแผลเป็นจากการเฉือนปานทิ้งให้นางดู