ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 62

เจียงจื้ออีในเวลานี้ลืมสิ้นซึ่งความโกรธที่ถูกหลอก และลืมอาการใบหน้าร้อนผ่าวในสถานการณ์เช่นนี้ไปโดยสิ้นเชิง นางเอาแต่จ้องรอยแผลนูนขรุขระเป็นทางยาวนั่นเขม็ง แล้วนึกทบทวนอะไรบางอย่าง

“แต่เดิมปานตรงนี้ของท่านเป็นสีแดง…และมีลักษณะคล้ายงูใหญ่ใช่หรือไม่”

แววตาของหยวนเช่อเปลี่ยนไปทันที “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

เด็กสาวเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

นางรู้ได้อย่างไรน่ะหรือ…ก็เพราะ ‘ตำนานอีอี’ กล่าวไว้อย่างไรเล่า

เหตุใดหนังสือเรื่องเล่าเล่มนี้ถึงได้เขียนตรงหมดทุกอย่าง สอดคล้องกับความจริงหมดทุกเรื่อง

นางเหม่อลอยไปชั่วขณะ แล้วก็นึกถึงคืนส่งท้ายปีขึ้นมา เนื่องจากพี่อาเช่อในหนังสือเรื่องเล่าไม่กินเนื้อวัว นางเลยนึกว่าหยวนเช่อไม่กินเช่นกัน ปรากฏว่าพอพูดออกไปกลับถูกเขาปฏิเสธ…

“เช่นนั้นท่าน…ไม่กินเนื้อวัวใช่หรือไม่”

หยวนเช่อดึงสาบเสื้อมาทบกัน ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างลังเล

นางเอามือยันขอบเตียงอย่างเหม่อลอยแล้วทรุดตัวลงนั่ง

ตั้งแต่หยกประดับของเผยเสวี่ยชิง ความทุกข์ทนของเสิ่นหยวนเช่อที่ต้องแสร้งสวมบทคุณชายจอมเสเพล มาจนถึงปานและอาหารต้องห้ามของหยวนเช่อ…

บังเอิญเรื่องเดียวยังเรียกว่า ‘บังเอิญ’ แต่บังเอิญมากปานนี้นางทำใจเชื่อไม่ได้จริงๆ ว่าเป็นเพียงความบังเอิญ

เหตุวุ่นวายที่เกิดจากความเข้าใจผิดของนางกับหยวนเช่อมีจุดเริ่มต้นมาจากหนังสือเล่มนี้ หากการมีอยู่ของมันไม่ใช่ความบังเอิญ เช่นนั้นใครกันแน่ที่เป็นคนเขียนเรื่องเล่าและมีจุดประสงค์ใด

คนเขียนรู้ความลับมากมาย แต่มิได้เปิดโปงว่าสกุลเสิ่นมีความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง เพียงแต่ดัดแปลงความลับเหล่านี้ให้เป็นเรื่องเล่ารักๆ ใคร่ๆ แล้วส่งมาให้นาง…อย่าบอกนะว่าเพื่อให้ข้ากับหยวนเช่อรักใคร่ชอบพอกัน

“บอกข้าทีซิ มีใครรู้ทั้งเรื่องที่ท่านไม่กินเนื้อวัว ทั้งเรื่องรอยปานบนตัวท่านบ้าง” เจียงจื้ออีถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เห็นนางนิ่งคิดอยู่นานก็ยังไม่คลายความกังขา ซ้ำยังดูร้อนรนเหมือนต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง หยวนเช่อจึงระงับความสงสัยของตนเอาไว้ชั่วคราว แล้วตอบกลับไปว่า “หลี่ต๋าเฟิง มู่ซินหง และแม่เลี้ยงของข้า”

“แค่สามคนนี้?”

“แค่สามคนนี้”

“เช่นนั้นท่านลองคิดดูซิ ในบรรดาคนที่รู้ความลับทั้งสองเรื่อง มีใครที่ปรารถนาให้ท่านกับข้ารักใคร่ชอบพอกันจนได้ตกล่องปล่องชิ้นกันหรือไม่” เจียงจื้ออีใช้ความคิดเล็กน้อยก็เสริมว่า “ข้าหมายถึงปรารถนาอย่างแรงกล้า พยายามคิดทำทุกวิถีทางเพื่อให้ความปรารถนานี้กลายเป็นจริง”

คำถามนี้ช่างแปลกใหม่ยิ่งนัก หยวนเช่อใคร่ครวญโดยละเอียดพลางตอบอย่างจริงจัง “คนที่…ปรารถนาให้เจ้ากับข้ารักใคร่ชอบพอกันจนได้ตกล่องปล่องชิ้นกัน ปรารถนาอย่างแรงกล้า พยายามคิดทำทุกวิถีทางเพื่อให้ความปรารถนานี้กลายเป็นจริง ซ้ำยังรู้ว่าข้าไม่กินอะไร…และรู้ว่าข้ามีปานบนร่าง?”

นางพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “รีบคิดเร็วเข้าว่ามีใครเป็นเช่นนี้หรือไม่”

“มี”

“ผู้ใดกัน”

หยวนเช่อผายมือออก “คนผู้นั้นก็อยู่ตรงหน้าเจ้ามิใช่หรือ”

“…”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 16 มี.ค. 69